Entries by Καλλιόπη Κρητικού from 03/2017

«Αυτό που δεν γνωρίζω Ακόμα»: Κριτική του βιβλίου της Ειρήνης Δερμιτζάκη

| Δημοσιεύθηκε 03.02.2017

Ο στόχος των διηγημάτων αυτών δεν είναι να χρησιμοποιήσει τη χυδαιότητα των ανθρώπινων πράξεων για να προκαλέσει, αλλά να αποτελέσει τη φωνή δεκάδων ανθρώπων που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τη βία και βιώνουν με εγκαρτέρηση τον εξευτελισμό, την ταπείνωση, την κακοποίηση κάθε μορφής. Είναι ένα γλυκόπικρο σεργιάνι στο μοναδικό τους καταφύγιο: στις ενδόμυχες σκέψεις τους που τους κρατούν όρθιους και στα όνειρα που πλάθουν συνεχώς για να μείνουν ζωντανοί. Είναι στιγμιότυπα ζωής είκοσι διαφορετικών και άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων που αναζητούν εναγωνίως την αγάπη, τη στοργή, το χάδι, την τρυφερότητα, τη λύτρωση.

«Μετά φόβου»: Κριτική του βιβλίου της Ελένης Πριοβόλου

| Δημοσιεύθηκε 03.09.2017

Η κινητήριος δύναμη του μυθιστορήματος είναι οι απαράμιλλοι χαρακτήρες του. Η Αρίστη, η Διαλεχτή, ο Διονύσης, ο Ερμής, ο Νικάνωρας, ο Θωμάς, η Ελενθώ, η βάβω και όλοι οι ήρωες που περιδιαβαίνουν στις ζωές τους, συνθέτουν ένα ψηφιδωτό που συναρπάζει. Ο καθένας ονειρεύεται το αύριο γεμάτο φως μα κουβαλά στη ράχη του τα «πρέπει» της κλειστής κοινωνίας, τις προσμονές των οικείων του, τις αγωνίες του τόπου, τη στενότητα της σκέψης των ντόπιων, τον σκοταδισμό.

«Η Ταβέρνα της Τζαμάικας»: Κριτική του βιβλίου της Daphne Du Maurier

| Δημοσιεύθηκε 03.16.2017

Το μεγάλο επίτευγμα της συγγραφέως είναι πως κατορθώνει να συνταιριάξει στο κείμενό της αντικρουόμενα στοιχεία: ρομαντισμό, τρόμο, κοινωνικά στερεότυπα της εποχής, ψυχολογικές εμβαθύνσεις, ανατροπές. Ένα κράμα στοιχείων που δένουν περίτεχνα μέσα από τον χαρισματικό της λόγο και ακολουθούν ένα ρυθμό ιδιότυπο, που άλλοτε τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και άλλοτε μειώνει αισθητά την έντασή του και προβάλλει τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων. Οι ήρωες είναι τόσο αντιφατικοί μεταξύ τους, που δεν ξέρεις ποια στάση να κρατήσεις απέναντί τους.

«Μέσα από τις σκιές»: Κριτική του βιβλίου Χουάν Χοσέ Μιγιάς

| Δημοσιεύθηκε 03.23.2017

Η χαρισματική φιγούρα του Δαμιάν συναρπάζει: η παιδική αφέλεια που τον χαρακτηρίζει πηγάζει από την ανάγκη του να μοιραστεί με κάποιον όσα νιώθει και από την εναγώνια επιθυμία του για αποδοχή και ζεστασιά. Η μοναχική του ζωή ταλανίζεται επικίνδυνα από την απρόσμενη απόλυσή του, αντικατοπτρίζοντας τις φοβίες, τα άγχη, τις ανασφάλειες εκατοντάδων ανθρώπων στον πλανήτη. Μέσα από τους φανταστικούς του διαλόγους, ο συγγραφέας αποτυπώνει την αποξένωση, τον καταλυτικό ρόλο της τηλεόρασης στον εξευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα που καλύπτονται περίτεχνα ακολουθώντας τα στερεότυπα της εκάστοτε κοινωνίας.

«Τρεις μέρες, μια ζωή»: Κριτική του βιβλίου του Πιερ Λεμέτρ

| Δημοσιεύθηκε 03.30.2017

Ο Αντουάν δεν έχει φίλους, εκτός ίσως από τον μικρότερό του Ρεμί. Γι 'αυτό όταν ένα πρωινό του Δεκέμβρη του 1999 ο εξάχρονος Ρεμί εξαφανίζεται, όλοι προσμένουν από εκείνον μια απάντηση. Μα ο Αντουάν δεν τολμά να ομολογήσει τη φριχτή αλήθεια. Ψεύδεται και προσπαθεί να επιβιώσει μέσα από τα ψέματά του. Ο φόβος και η αγωνία γίνονται συνοδοιπόροι του και εκείνος προσπαθεί να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριό του. Νέες ενδείξεις έρχονται στο φως και τον ηρεμούν, μα ύστερα πάλι όλα καταρρίπτονται και ο κλοιός αρχίζει να σφίγγει απειλητικά.