TO BLOG

Απόψεις και ανάλυση της επικαιρότητας από τους bloggers της HuffPost

Sandra Poole Headshot

Συνάντησα τους δολοφόνους του γιου μου

Δημοσιεύθηκε: Ενημερώθηκε:
FIST
Daniel Grizelj via Getty Images
Εκτύπωση

Μια μοιραία μπουνιά σε ένα πάρτι τον Ιανουάριο του 2014 είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί η ζωή του γιου μου και αυτό άλλαξε για πάντα τη ζωή μου.

Ένα βράδυ είχαμε βγει οικογενειακά για ποτά, επιστρέψαμε σπίτι και ο Τομ αποφάσισε να πάει σε ένα κλαμπ και αργότερα σε ένα πάρτι με φίλους. Το κέφι στο πάρτι είχε ανάψει και είχε περίπου 25 άτομα. Δεν ήταν καλή ατμόσφαιρα - κάποιοι είχαν καταναλώσει ποτά και ναρκωτικά και κάποια κορίτσια έκλαιγαν - o γιος μου με τη συμπεριφορά του τράβηξε την προσοχή μιας παρέας νεαρών.

Κατά κάποιο τρόπο απομονώθηκε σε ένα δωμάτιο του σπιτιού με αυτή την παρέα, τα πράγματα αγρίεψαν και ο γιος μου δέχθηκε μια μπουνιά στο πλάι, στο λαιμό του. Το χτύπημα έπληξε την αρτηρία του και ήταν θανάσιμο. Ένας δεύτερος νεαρός τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα χτύπημα καράτε και τον ποδοπάτησε. Ο ιατροδικαστής αργότερα είπε πως θα είχε πεθάνει μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα από το χτύπημα στο λαιμό. Είναι σοκαριστικό το ότι παράτησαν το γιο μου και δεν κάλεσαν ασθενοφόρο .

Η αστυνομία μου χτύπησε την πόρτα στη 1:00 μετά το μεσημέρι, με ρώτησε αν ήμουν η μητέρα του Τομ και μου ζήτησε να φέρω το σύζυγό μου. Τότε κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί.

Ο κόσμος μου κατέρρευσε. Ήμουν μουδιασμένη και δε μπορούσα να χωνέψω όσα είχαν γίνει. Η καταστροφή που ένιωσε όλη η οικογένεια ήταν απερίγραπτη.

Η αστυνομία μας στήριξε, μας επισκεπτόταν κάθε μέρα για έξι μήνες και μας πήγε στο δωμάτιο που έλαβε χώρα το περιστατικό για να δούμε από πρώτο χέρι την ύψιστη σημασία που έδιναν στην υπόθεση του Τομ.

Ο ιατροδικαστής κατέληξε στην απόφαση πως η πρώτη μπουνιά ήταν αυτή που τον σκότωσε και η κλωτσιά με το ποδοπάτημα δεν ήταν η αιτία θανάτου.

Στην αρχή οι νεαροί κατηγόρησαν ο ένας τον άλλο -τελικά κατηγορήθηκαν για φόνο και όταν η υπόθεση έφτασε στο Βασιλικό δικαστήριο, η κατηγορία μετετράπη σε ανθρωποκτονία από αμέλεια. Ένιωσα εξαπατημένη που δεν είχα την ευκαιρία να τους ακούω να λογοδοτούν δημόσια για τις πράξεις τους. Είχα την ευκαιρία να διαβάσω στο δικαστήριο ολόκληρη τη Δήλωση Επιπτώσεων Θύματος (Crimes Sentencing Procedure Act 1999) και μπόρεσα να δω στο πρόσωπο των δύο ανδρών την αρχική συνειδητοποίηση, όσο κάθονταν στην καρέκλα τους, της πραγματικής επίδρασης των πράξεών τους.

Οι δύο άνδρες τιμωρήθηκαν με ποινές στερητικές της ελευθερίας σε ξεχωριστές φυλακές. Τους δόθηκε από ένα αντίγραφο της δήλωσής μου, την οποία είχα διαβάσει στο δικαστήριο.

Η συναισθηματική αναστάτωση σε καμία περίπτωση δεν τελείωσε εκεί - η οικογένειά μου κι εγώ ξαναζούσαμε τον τρόμο καθημερινά.

Η αποκαταστατική δικαιοσύνη -που περιλαμβάνει τη συνάντηση θυμάτων και εγκληματιών- ήταν κάτι που δεν ήξερα, μέχρι που μου το πρότεινε η αστυνομία μετά τη δίκη.

Ξαφνιάστηκα όταν οι δύο άνδρες δέχθηκαν να με συναντήσουν.

Ο σύζυγός μου και οι δύο γιοι μου ένιωσαν οργή και ότι το να τους συναντήσουμε θα ήταν σα να προδίνουμε τον Τομ. Ήθελα να το κάνω, όχι με κίνητρο την επιθυμία να τους συγχωρέσω,

Ο υπεύθυνος διαμεσολάβησης της διαδικασίας με βοήθησε να προετοιμαστώ. Να σκεφτώ τις ερωτήσεις που ήθελα να κάνω και να σκεφτώ επίσης πώς μπορεί να νιώσω και να δράσω. Συναντήθηκα ξεχωριστά και με τους δύο άνδρες δύο συνεχόμενες μέρες και μίλησα για δυόμιση ώρες με τον καθένα.

Πρώτα συναντήθηκα με τον άνδρα που έριξε τη μπουνιά που σκότωσε τον Τομ. Πλησίασε την πόρτα και έκανε να φύγει, πριν καλά καλά μπει στην αίθουσα. «Έλα μέσα να μιλήσουμε, αφού φτάσαμε μέχρι εδώ», είπα. Το έκανε, ήρθε και έκατσε, μιλήσαμε για δυόμιση ώρες.

Ένιωσα πως με άκουγε πραγματικά και μπορούσα να δω από το πρόσωπό του την κατανόηση ότι ήμουν μια μητέρα σε πένθος. Τον ρώτησα «γιατί».

Είπε ότι στο πάρτι υπήρχε φορτισμένη ατμόσφαιρα, αυτός και οι φίλοι του ήταν αρκετά μεθυσμένοι και είχαν πάρει ναρκωτικά, άρα και πιο εύκολο να κάνουν κάποια επίθεση. Είπε πως ο γιος μου έκανε μια κίνηση σα να τους εναντιωνόταν και αυτός το ερμήνευσε σαν επιθετική κίνηση κι έτσι έριξε τη μπουνιά.

Τον ρώτησα γιατί έφυγε, γιατί δεν κάλεσε ένα ασθενοφόρο για το γιο μου.

Κράτησε το κεφάλι του στα χέρια του και είπε «Λυπάμαι τόσο πολύ, είναι κάτι που το σκέφτομαι κάθε βράδυ όταν ξαπλώνω στο κελί μου».

Δεν ένιωθα μίσος, έκλαιγα και ακούγοντάς τον να λέει αυτές τις λέξεις ένιωσα τεράστια ανακούφιση.

Η δεύτερη συνάντηση ήταν με τον άνδρα που είχε κλωτσήσει και ποδοπατήσει το γιο μου. Έδειχνε μικρόσωμος, σχεδόν άγριος και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχε μια οικογένεια να νοιάζεται για αυτόν, να τον υποστηρίζει και να τον καθοδηγεί. Ίσως φταίει η ιδιότητα που έχω σαν δασκάλα δημοτικού, είδα όμως ένα νέο άνδρα που τον είχε απορρίψει η κοινωνία από πολύ μικρή ηλικία.

Του μίλησα για την καταστροφή μας και την επίδραση που είχε στην οικογένειά μας. Με άκουσε και είπε πως ντρεπόταν πολύ για τις πράξεις του εκείνο το βράδυ.

Ελπίζω η συνάντηση μας να του έκανε καλό, καθώς με πολλούς τρόπους φαινόταν ευάλωτος και να έχει την ανάγκη για υποστήριξη που θα τον κάνει να οικοδομήσει ένα μέλλον με αξίες.

Μερικά χρόνια μετά, οι γιοι μου κατάλαβαν τους λόγους που χρειαζόμουν απαντήσεις στα ερωτήματά μου για το τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Είμαι σε θέση πλέον να μοιραστώ τις απαντήσεις αυτές με τους γιους μου και ίσως με αυτό τον τρόπο να τους βοηθήσω, σηκώνοντας λίγο από το βάρος που έχουν στις πλάτες τους.

Η οικογένειά μου στηριζόταν σε μένα στο να τους προσφέρω συναισθηματική σταθερότητα και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν μπορούσα να βρω ένα τρόπο να ζήσω με αυτό που συνέβη.

Η αποκαταστατική δικαιοσύνη μου προσέφερε μια φωνή. Οι συναντήσεις μας είχαν πολύ έντονες στιγμές και ήταν βαθιά συγκινητικές.

Δε συγχωρώ, πιστεύω πως είχαν επιλογή στο πώς να δράσουν εκείνο το βράδυ, μπορώ όμως να προχωρήσω παρακάτω και πλέον έχω απαντήσεις.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στη HuffPost UK και μεταφράστηκε στα ελληνικά.