tospirto.net
ΛΑΒΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ ΑΠΌ tospirto.net
tospirto.net για ό,τι συμβαίνει στις τέχνες. Ένα παράθυρο στον κόσμο και τους ανθρώπους του πολιτισμού με έγκυρη και ουσιαστική προσέγγιση. Παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, προβολές, βιβλία, πρόσωπα, γεγονότα, συνεντεύξεις, ειδήσεις με εικόνα και ήχο, εύκολα και γρήγορα στην οθόνη του υπολογιστή.

Δημοσιεύσεις από tospirto.net

Είδα: Τη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου

(1) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 13 Σεπτέμβριος 2017 | 3:05 μμ

Στην παρεξήγηση που συνδέει το λαϊκό θέαμα και το αναμενόμενα εύπεπτο θεμελιώνεται το ανέβασμα της φετινής «Λυσιστράτης» με τη σκηνοθετική υπογραφή - του Γιάννη Μπέζου.

Παρότι η εκκίνηση γίνεται μέσα από το κεφάλαιο του δημοφιλέστερου έργου του Αριστοφάνη, έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει τέσσερις άξιους κωμικούς ηθοποιούς στην πρωταγωνιστική της ομάδα, η...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Αύγουστος στην Επίδαυρο: Τι θα δούμε

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 3 Αύγουστος 2017 | 2:10 μμ

Με κύριο άξονα τις θεατρικές παραστάσεις, το πρόγραμμα του φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου πλαισιώνεται από έναν πολιτιστικό περίπατο και τη μεγάλη γιορτή λήξης στις 19 Αυγούστου. Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες ερμηνεύουν τους κύριους ρόλους σε δύο παραστάσεις.

Στις 4 και 5 Αυγούστου, η Μαρία Ναυπλιώτου ερμηνεύει...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Το «Μουρμουρητό» σε σκηνοθεσία Χέρμπερτ Φριτς

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 24 Ιούλιος 2017 | 2:17 μμ

Τρέλα. Αν μια λέξη ταιριάζει για να περιγράψει μιαν άλλη, αυτή είναι η σωστή: Τρέλα. Μια και μόνο λέξη - το «μουρμουρητό», «murmel» στα γερμανικά - άρκεσε στο Χέρμπερτ Φριτς για να παραδώσει μια 80λεπτη, αξιολάτρευτα τρελή παράσταση.

Χωρίς αρχή, μέση και τέλος και χωρίς ίχνος δραματουργίας ο αιρετικός σκηνοθέτης...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τα «Στοιχειώδη Σωματίδια» σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Γκοσλέν

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 17 Ιούλιος 2017 | 2:20 μμ

Πώς μπορούν να μεταφερθούν στη σκηνή τα «Στοιχειώδη Σωματίδια», το χειμαρρώδες βιβλίο του αμφιλεγόμενου Μισέλ Ουελμπέκ, ένα κείμενο που ουσιαστικά αποτελεί το πανόραμα του δυτικού κόσμου σε διάρκεια μισού αιώνα;

Μεγάλο και δύσκολο το στοίχημα για έναν νεαρό σκηνοθέτη, όπως ο τριαντάχρονος Ζυλιέν Γκοσλέν, στοίχημα που ωστόσο κέρδισε απόλυτα ικανοποιώντας...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 8 Ιούλιος 2017 | 3:26 μμ

Γυναικεία λευκά φορέματα, φολκλόρ - σαν αυτά που πουλούν τα souvenir shops στο Μοναστηράκι - σκεπάζουν το χώμα της Παλιάς Επιδαύρου· και πάνω τους ισορροπούν διστακτικά τρεις άνδρες. Μαυροντυμένοι, με επίσημο ένδυμα, επισκέπτες. Το, στην πρώτη ματιά, σκηνικό τοπίο της Ελένης Μανωλοπούλου συμπυκνώνει στην εντέλεια την πρόθεση ανάγνωσης του Δημήτρη...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τη «Δίκη του Κ.» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 12 Ιανουάριος 2017 | 10:00 μμ

Έχουμε και λέμε• ένα ιστορικό, μα αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο. Ένας θίασος νεότερων ή «άγνωστων» ηθοποιών. Κι ένα μη θεατρικό έργο, κρυπτικό έως δύσπεπτο. Κι όμως, παρά τα δεδομένα εμπόδια και τον, εξ ορισμού, υψηλό βαθμό δυσκολίας, στο άθροισμά τους όλα αυτά κορυφώνονται στην (τουλάχιστον έως τώρα) παράσταση της σεζόν. Ο Θωμάς...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Tο «Για μια ανάσα», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 2 Ιανουάριος 2017 | 9:00 μμ

Δεν είναι η πρώτη αλλά είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική φορά όπου η Ελένη Ράντου παίρνει ένα ρίσκο. Επιλέγει ένα καθαρόαιμο πολιτικό έργο και μάλιστα νεόκοπο- μόλις πέρυσι έκανε το ντεμπούτο του στο Royal Court σημειώνοντας μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία-παραγκωνίζοντας συνειδητά τον παράγοντα της «ασφάλειας»• είτε αυτός μεταφράζεται στην...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τη «Δωδέκατη νύχτα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 28 Δεκέμβριος 2016 | 1:21 μμ

Μετά από ένα σύνολο σκηνοθεσιών και ποικίλων δειγμάτων γραφής, μπορούμε να πούμε πως οι παραστάσεις του Δημήτρη Καραντζά είναι βραδυφλεγείς. Δεν βιάζονται ν' αφήσουν το στίγμα τους, ωριμάζουν από μέσα προς τα έξω, καλλιεργούν μια καλπάζουσα εσωτερικότητα και εν τέλει είναι οι παραστάσεις που παίρνεις μαζί, που σε ακολουθούν ως...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Δέκα ταινίες animation που αξίζει να δουν μικροί και μεγάλοι

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 25 Δεκέμβριος 2016 | 7:47 μμ

Με χρώματα και σχέδια που δεν πειθαρχούν σε κανόνες παρά μόνο στο διάχυτο συναίσθημα και τις «ευέλικτες» κινήσεις, οι ταινίες animation είναι ένα παιχνίδι διαρκείας. Χαρά και λύπη, εξωφρενικά κατορθώματα, παιδιάστικες φοβίες και μία «διδακτική» βία. Τι πρέπει να φοβάσαι και πότε πρέπει να κρυφτείς; Από μικρός -χωρίς να γίνεσαι...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Πέντε προτάσεις για ψυχαγωγία που καλύπτουν τα γούστα όλης της οικογένειας

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 22 Δεκέμβριος 2016 | 8:11 μμ

Μία οικογενειακή έξοδος αποτελεί πάντα και ένα μεγάλο στοίχημα για το ποιος θα περάσει καλύτερα, οι γονείς ή τα παιδιά. Στην πλειοψηφία τους τα προσφερόμενα θεάματα απευθύνονται είτε σε αμιγώς παιδικό είτε σε καθαρά ενήλικο κοινό, οπότε σπάνια ικανοποιούνται και οι δύο πλευρές. Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί η περίοδος των Χριστουγέννων,...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Tον «Ριχάρδο Β΄» σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 15 Δεκέμβριος 2016 | 1:57 μμ

Κατά τη συνήθη τακτική ή καλύτερα, βασισμένοι στο προσωπικό τους εκφραστικό ιδίωμα, ο Άρης Σερβετάλης και η σκηνοθέτις Έφη Μπίρμπα, «ερμηνεύουν» σαρκικά και εικονοκλαστικά τα έργα με τα οποία καταπιάνονται. Αν δε, το έργο είναι κλασικό (πόσο κλασικότερο του Σαίξπηρ άραγε;) η απόσταση από τη δική τους προσέγγιση είναι ακόμα...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 7 Δεκέμβριος 2016 | 8:30 μμ

Δεν είναι πολλοί οι Αμερικανοί συγγραφείς που έχουν ανατέμνει τόσο αποτελεσματικά το Αμερικανικό Όνειρο. Έχοντας αφομοιώσει τα τραύματα του Μεγάλου Κραχ όσο και της μεσοπολεμικής κρίσης, ο Άρθουρ Μίλλερ - μαζί με την άλλη, πιο ψυχογραφική φύση του Τένεσι Γουίλιαμς - αποτελεί ενδεχομένως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση δημιουργού που μεταπολεμικά...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τους «Όρνιθες» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου

(1) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 1 Σεπτέμβριος 2016 | 11:06 μμ

Αν αυτό το κείμενο γραφόταν την επομένη της πρεμιέρας των «Ορνίθων» στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου θα μιλούσε για τη θεατρική ιστορία που γράφτηκε στις πέτρες και στα χώματα της. Δέκα μέρες μετά, με την εγνωσμένη κατάκτηση και τον ιερό ενθουσιασμό να έχει κοπάσει, το ελληνικό θέατρο καλείται να διαχειριστεί...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Στο Φεστιβάλ Αθηνών μπήκα στον αγώνα, με όποιες δυνατότητες κι όποιες ελλείψεις έχω

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 4 Ιούνιος 2016 | 6:30 μμ

Στο γραφείο του κυκλοφορεί ξυπόλυτος. Το παντελόνι του είναι ελαφρώς σκισμένο στο ύψος του γονάτου και στον αγκώνα του έχει μια γερή γρατζουνιά. Το ίδιο πρωί ένα ατύχημα με την μηχανή έχει κοστίσει στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο διάφορα επώδυνα «αναμνηστικά» που τώρα έχει καλύψει πρόχειρα με hansaplast. Ήρεμος πια, κάθεται οκλαδόν...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Οι εννέα καλύτερες ερμηνείες της θεατρικής χρονιάς που φεύγει

(3) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 6 Μάιος 2016 | 2:17 μμ

Από τον Οκτώβριο μέχρι τα τέλη Απριλίου, στην πληθώρα παραστάσεων που είχε να επιδείξει η αθηναϊκή σκηνή, σταχυολογούμε τις καλύτερες από τις καλές ερμηνείες που προσωποποιούν αυτή τη θεατρική σεζόν.

Στεφανία Γουλιώτη στο «Θεό της Σφαγής»

Εγκαινιάζοντας ένα νέο κεφάλαιο στη διαδρομή των ερμηνειών της, η Ανέτ της Στεφανίας Γουλιώτη...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: το «Ο Αδαής και ο Παράφρων», σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 24 Φεβρουάριος 2016 | 10:11 μμ

Μετά το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στον «Ιμάνουελ Καντ» μια δεύτερη ή μια τρίτη - όπως δρομολογείται - σκηνοθεσία του στον Τόμας Μπέρχαρντ (και μάλιστα μέσα σε διάστημα ενός χρόνου) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως εμμονή. Παρακολουθώντας τη δεύτερη σκηνοθεσία του Γιάννου Περλέγκα στην σκηνή της Πειραματικής πάνω στον «Αδαή...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Tην «Καθαρή πόλη» σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη

(1) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 8 Φεβρουάριος 2016 | 10:28 μμ

Δεν ξέρω αν Έλληνας λογίζεται εκείνος που παίρνει ελληνική παιδεία. Αν είναι εκείνος που γεννιέται ή δουλεύει στην Ελλάδα, που μαθαίνει να μιλάει ελληνικά ή που αυτοσχεδιάζει σε ελληνικούς χορούς (βλέπε ζεϊμπέκικο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών-γιατί μάλλον δεν θα ξαναδείς). Νομίζω πως Έλληνας είναι αυτός που μαθαίνει να υπομένει...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: το «Μαδαφάκα με το καπέλο» σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 29 Ιανουάριος 2016 | 8:09 μμ

Αν το weird αμερικάνικο σινεμά του Ταραντίνο ή των Κοέν έπεφτε πάνω στο «Mothefucker with the hat» του Στέφεν Άντλι Γκίργκις θα ερχόταν πιθανότατα σε μικρό οργασμό. Το θεατρικό έργο «Ο Μαδαφάκας με το καπέλο» που γράφτηκε το 2011, και παιζόταν μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα στο Θέατρο Skrow,...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τον «Φάουστ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 24 Ιανουάριος 2016 | 2:06 μμ

Κάθε φορά που ένα θηριώδες λογοτεχνικό κείμενο συναντά το δεδομένο της σκηνικής μεταφοράς του κάνουμε (ρητά) λόγο για μια πρόκληση. Πόσω μάλλον, όταν πρόκειται για τον «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα θεμέλιο στη σκέψη του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Ήταν μια μάχη ζωής για το δημιουργό του (γραφόταν επί 60 χρόνια και ολοκληρώθηκε ένα χρόνο πριν το θάνατο του) μέσα από το οποίο κατάφερε να αποτυπώσει με ποιητικούς όρους την τραγική και περιπετειώδη μετάβαση του ανθρώπου σε μια νέα εποχή. Ο Φάουστ είναι ο κυνηγός της απόλυτης εμπειρίας καθώς ο Μεσαίωνας σβήνει και μπαίνει το φως της Αναγέννησης. Δεν του αρκεί που είναι σοφός, πάνσοφος. Έρχεται να ενσαρκώσει την ανθρώπινη βουλιμία για νέες εμπειρίες και να καεί ζώντας τις. Ο Γκαίτε πάλι είναι το γνήσιο τέκνο του Ρομαντισμού (αν και γράφει στην απαρχή του Ρεαλισμού) ένας ιδεαλιστής, φορτισμένος με συναίσθημα και δίψα για εσωτερικές αλήθειες. Σαν να γεφυρώνονται αυτά τα δύο κομβικής σημασίας περάσματα για το ευρωπαϊκό πνεύμα σε ένα έργο, σε έναν ήρωα. Ο Φάουστ, που πλέον ανήκει στη σφαίρα του συμβόλου, σηματοδοτεί ένα ρήγμα στη δυτική πραγματικότητα.

Φανταστείτε λοιπόν, αυτό το έργο με το τεράστιο φιλολογικό βάρος-που ακροθιγώς επιχειρούμε να προλογίσουμε-να αναζητά τη σκηνική αναπαράσταση του. Η ανάγνωση της Κατερίνας Ευαγγελάτου (μέσα από τη μετάφραση του Σπύρου Ευαγγελάτου) είναι διαυγής, μοντέρνα και παρακολουθεί με συνέπεια τα εναλλασσόμενα ύφη της γραφής - από τη σάτιρα, στο στοχασμό και την τραγωδία. Επιλέγει δηλαδή μια ει δυνατόν βατή ερμηνεία του, έχοντας βεβαίως περιορίσει σημαντικά το κείμενο - με όποιο κόστος μπορεί να έχει αυτό σε ένα δαιδαλώδες έργο. Επικεντρώνει την «πλοκή» στο ανανεούμενο αίτημα ανίερων αναζητήσεων που οδηγεί τον Φάουστ. Σε αυτή την περιπέτεια, ο Μεφιστοφελής είναι κατά τη χριστιανική εκδοχή ο Διάβολος μα επί της ουσίας είναι η αγωνία του ίδιου του ήρωα να σκάψει πιο βαθιά στη μοίρα του -στη μοίρα του νεωτερικού ανθρώπου. Παραπέμποντας ευθέως στην εξέλιξη των τελευταίων γενεών της Δύσης που ναι μεν πηγαίνουν μπροστά μα αυτό δεν σημαίνει ότι κατακτούν το καλύτερο.
Ο ακόλαστος τυχοδιωκτισμός του Φάουστ τυγχάνει μιας εντυπωσιακής εικαστικής αποτύπωσης. Σε συνεργασία με τη σκηνογράφο Εύα Μανιδάκη (το σιδερένιο της πατάρι γίνεται σύμβολο των ψυχικών τοπίων πάνω στα οποία περπατά ο Φάουστ), τη φαντασμαγορική φωτιστική εργασία της Ελευθερίας Ντεκώ και τον κινησιολογικό σχεδιασμό της Πατρίσια Απέργη (με αποκορύφωμα τη σκηνή της νύχτας της Βαλπούργης) η Ευαγγελάτου δημιουργεί μια ακολουθία σκηνών ζωηρού εικονοκλαστικού αισθήματος. Ρυθμό αντλεί και από την ηχητική σύνθεση του Γιώργου Πούλιου.

Αν κάπου η παράσταση «χαλαρώνει» είναι στις ερμηνείες. Σωστές και στέρεες, μα όχι και υπερβατικές-μια και όλη η παράσταση απευθύνεται και πετυχαίνει μια οργανωμένη υπέρβαση. Ο Νίκος Κουρής, στο ρόλο του καθηγητή Φάουστ έχει το μέγεθος του ήρωα που ερμηνεύει, τη διαθεσιμότητα, την ωραία τοποθέτηση της φωνής αλλά υστερεί σε εσωτερικότητα για να αποδώσει το αίσθημα ματαιότητας που τον πνίγει. Ο Μεφιστοφελής του Αργύρη Πανταζάρα είναι δαιμονικός, αεικίνητος, εκφραστικός, ποιότητες ερμηνείας που ωστόσο έχει καταθέσει ξανά και που περιμένουν το επόμενο βήμα του. Η, μεταξύ τους, χημεία και ο συντονισμός τους πάντως είναι καλός και αλληλοσυμπληρούμενος. Αδύναμη, παρότι φέρει φυσιογνωμικά την αθωότητα του κοριτσιού είναι η Μαργαρίτα της Νάνσυ Σιδέρη ενώ το σύνολο των τριάντα ηθοποιών του Πειραϊκού Συνδέσμου ενσωματώνεται αποτελεσματικά στην παράσταση, ειδικά στις έξοχα χορογραφημένες σκηνές.

Στέλλα Χαραμή


Διαβάστε περισσότερα για ό,τι συμβαίνει στις τέχνες στο www.tospirto.net
Ακολουθήστε το www.tospirto.net στο...

Διαβάστε την Ανάρτηση

Είδα: Τον «Αρχοντοχωριάτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου

(0) Σχόλια | Δημοσιεύθηκε 20 Ιανουάριος 2016 | 5:17 μμ

Και να που η πρακτική της αποδόμησης έρχεται ως επιλογή ενός μεγάλου, κεντρικού θεάτρου. Με έναν εμπορικό θίασο. Και με την υπογραφή ενός λαϊκού πρωταγωνιστή. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο -παρά δηλαδή την εξοικείωση με τα έργα του Μολιέρου- ο Γιάννης Μπέζος τολμάει να παρουσιάσει μια παράσταση που θα έλεγε...

Διαβάστε την Ανάρτηση