ΤΟ BLOG
19/12/2014 16:10 EET | Updated 18/02/2015 07:12 EET

Aγαπημένο μου Ημερολόγιο

Aspasia Koumli

Έχω ένα χρόνο να γράψω στο ημερολόγιο μου. Το αγόρασα όλο πάθος λίγο πριν τα περσινά Χριστούγεννα στο Βαλπαραϊσο στη Χιλή για να καταγράφω τα όνειρα μου.

Λίγες εγγραφές μόνο. Τα υπόλοιπα, εκείνα τα ονειρεμένα ταξίδια του ξύπνιου μου τα διηγήθηκα μόνο στο momfatale.gr. Απολογισμός λέω λοιπόν, καιρός του είναι. Βλέπεις είναι που ολοκληρώνεται ένας κύκλος νοητός, έτσι όπως έχω εγώ το χρόνο στο μυαλό μου. Ως ένα αέναο κυκλικό πέρασμα από μήνα σε μήνα, ασφαλέστατα ορισμένο με τον μαγικό αριθμό π. Ένας χρόνος που με το τέλος του σφραγίζει τα πρώτα γενέθλια δημοσιεύσεων.

Momfatale, Όλια μου σε ευχαριστώ κυρίως για την επίμονη προτροπή σου να μοιραστώ το ταξίδι το περσινό.

Κάθε Τετάρτη μου δανείζεις μια πύλη δημιουργίας, μια γλυκιά αφορμή γραπτής αυτοεξέλιξης. Κατακτήσαμε παρέα μέρη γεωγραφικά και συναισθηματικά που ούτε μπορούσα να φανταστώ. Θυμηθήκαμε μαζί πως είναι να είσαι παιδί συντροφιά με τη σιωπή.

Λόγια ευγνωμοσύνης, αγάπης και απολογισμού μιας χρονιάς που με σημάδεψε θετικά.

puntarenas

Διαβάζοντας τις πρώτες εγγραφές του προσωπικού μου "ημερολογίου μοτοσυκλέτας" είναι εμφανής και διάχυτη η ανησυχία της αναζήτησης, της εξερεύνησης, της δικής μου αλήθειας μέσα από μια ταξιδιωτική πορεία προς την αυτογνωσία.

Διαβάζοντας τα τώρα θα σου πω, ναι τα κατάφερα! Όχι γιατί έφτασα, αλλά γιατί ξεκίνησα, γιατί προχωράω ακόμη σε αυτήν την πορεία, γιατί παραμένω εδώ στο ίδιο ταξίδι και ας έχω φύγει από τη Νότια Αμερική. Κάθε μέρα και πιο δεκτική, ανοιχτή και σίγουρη. Θετική με μια έννοια ρεαλιστική και ουσιαστική που αποδέχεται και τα κάτω και τα πάνω χωρίς κριτική.

Πρόθυμη να καλωσορίσω κάθε σκέψη που με ξεβολεύει, κάθε συναίσθημα κρυμμένο κάτω από το χαλί. Τα κατάφερα, όλο και πιο συχνά ανοίγω αυτήν την πόρτα του ασυνειδήτου για να με δω κατάματα, να με αποδεχτώ καθολικά. Δεν είναι τόσο σκοτεινά και φοβικά όσο νόμιζα, φέρνοντας τα στο φως κάθομαι μαζί τους, τα καλωσορίζω και τα ορίζω με τα μάτια μου τα τωρινά. Τόση αγάπη και συγχώρεση που κρύβουμε μέσα μας, σαν ένστικτο πρωτόγονο μου υπενθυμίζει ότι όλα θα πάνε καλά, έχουμε πάντα εμάς.

lama

Μια χρονιά που πέρασε και αριθμεί 30 ταξίδια, 82,224 μίλια με αεροπλάνο και άλλα τόσα αναρίθμητα σε αυτοκίνητα, λεωφορεία και πλοία. Μια χρονιά που με βρίσκει στο τέλος της να προσπαθώ με νύχια και με δόντια να ριζώσω. Τα απόνερα της επιτάχυνσης των ταξιδιών με κάθε αφορμή με συνεπαίρνουν, πάνε να με γοητεύσουν μακριά από την ακινησία. Η μάχη είναι κυριολεκτική και καθημερινή. Η φετινή χρονιά έχει να μου φέρει την κατάκτηση της ακινησίας, της αναγκαίας εκείνης προσήλωσης του απολογισμού.

Και ένα τελευταίο ευχαριστώ. Το ξέρεις, στο είπα. Απέφευγα το τελευταίο καιρό να γράψω. Ξέχασα πόσο απλό, ανώδυνο, και ανακουφιστικό είναι.

Πέρσι έγραφα κάθε εβδομάδα, ανελλιπώς. Στην άκρη του κόσμου, χωρίς ίντερνετ τις περισσότερες φορές, με πολύ τρέξιμο, ταξίδι και δουλειά. Τότε είχα πάντα όρεξη, πάντα έμπνευση θα σου πω. Ναι είχα έμπνευση, ήμουν inspired, κυριολεκτικά in-spirited.

Πως να μην είναι κανείς σε μέρη μαγικά, με υψηλές ενέργειες, μεταφυσικές ιστορίες, καθαρά τσι. Τέτοια πνευματική εγρήγορση, πολυπραγμοσύνη και δημιουργικότητα, δίψα για ζωή, ταξίδι και μοίρασμα, να πω τι είδα, να μοιραστώ τι άκουσα, τι γεύτηκα σαν σύγχρονος Κολόμβος και εγώ (με το Instagram μου ανά χείρας).

Είχες δίκιο όμως, το είχα ξεχάσει. Τα σημαντικά που είναι για να ειπωθούν δεν είναι εκεί, έξω από εμάς, είναι αυτά που έχουν τρυπώσει μέσα στην ίδια μας τη ζωή. Στην καθημερινή μάχη να τιμήσει κανείς τις αποφάσεις που πήρε, τις υποσχέσεις που έδωσε, τα όνειρα που σχεδίασε. Εκεί που είμαστε παρόντες, στις μικρές νίκες της πραγματικής αλήθειας του καθενός, εκεί που ακούγεται έστω και σαν κραυγή η πραγματική μας φωνή.

Δώσε μια αγκαλιά στην Δάφνη από εμένα. Εκείνη ακόμη δεν έχει ξεχάσει τίποτε από την ουσία, εκείνη τη σοφία που μόνο ένα παιδί μπορεί να κατακτήσει.

Μια τεράστια αγκαλιά.

Aναδημοσίευση από το blog της Ασπασίας Κουμλή