Έμμα Βερνίκου

Ονομάζομαι Έμμα Βερνίκου. Το 2010 άρχισα να φοιτώ στη Νομική, αλλά στη συνέχεια ανακάλυψα το ενδιαφέρον μου για το Marketing και κυρίως το πάθος μου για την προώθηση κοινωνικών σκοπών, κι έτσι έκανα στροφή στις σπουδές μου. Μου αρέσει πολύ το κολύμπι, το χειμερινό σκι, το καραόκε και οτιδήποτε βάζει σε κίνδυνο της σωματική ακεραιότητά μου. Για να εξισορροπώ την υπερκινητική φύση μου και να καταπολεμώ το άγχος μου, πλέκω. Πριν 5 χρόνια διαγνώστηκα με σάρκωμα Ewing, ένα σπάνιο είδος καρκίνου που συναντάται κυρίως σε παιδιά και εφήβους και από τότε άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τον κόσμο και τη ζωή.

Έτσι αποφάσισα να αρχίσω να καταγράφω τις εμπειρίες μου στο “Scars & Scarves”, ένα blog που παρουσιάζει μια θετική ματιά στη ζωή με καρκίνο στα 20.
Συγγνώμη, που δε θα σας

Συγγνώμη, που δε θα σας εμπνεύσω

Όσο κι αν δε θέλω να το παραδεχτώ, ο καρκίνος έχει αλλάξει την καθημερινότητά μου και έχει αλλοιώσει τη ζωή μου. Έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια πάνω μου. Το σημάδι της ακτινοβολίας στην κοιλιά μου και σημάδι του πορτ στο στέρνο μου. Τη νευροπάθεια και τη μειωμένη συγκέντρωση. Μου έχει περιορίσει το αλκοόλ, το τρέξιμο και το αγαπημένο μου άθλημα, το σκι. Κι έχει αφήσει στο πέρασμά του κι άλλα αόρατα σημάδια, που δε μπορεί να δει κανείς με την πρώτη ματιά. Σε πολλές περιπτώσεις έχει διακόψει τη ζωή μου.
08/07/2016 13:41 EEST
Μείνετε ακίνητη,

Μείνετε ακίνητη, παρακαλώ

Ανοίγω τα μάτια μου κι έχω βουρκώσει. Η αναπνοή μου είναι γρήγορη. Δε μπορώ να μείνω άλλο ακίνητη, νιώθω ότι θα πάθω κρίση πανικού. Με κατακλύζουν σκέψεις που δυσκολεύομαι να αποβάλω. Τα δάκρυα κυλάνε τώρα στα μάγουλά μου και σκέφτομαι ότι με βλέπει και ο ακτινολόγος να κλαίω. Αποφασίζω ότι πρέπει να τις αντιμετωπίσω, γιατί αν χτυπήσω το κουδουνάκι και σταματήσει η εξέταση, δε θα τελειώσει ποτέ. Ξεκινάω να κάνω αναπνοές. Μετράω ως το τέσσερα για την εισπνοή και κάνω το ίδιο με την εκπνοή. Σκέφτομαι μόνο την αναπνοή μου. Λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μου. Ούτε το μηχάνημα, ούτε η ακινησία, ούτε ο θόρυβος.
18/06/2016 08:33 EEST
Τρίχες, κι άλλα

Τρίχες, κι άλλα αναντικατάστατα

Όταν δεν είχα μαλλιά δεν έβγαινα από το σπίτι». Είναι μία φράση που αντηχεί στα αυτιά μου από εκείνη τη μέρα. Και είναι η φράση που με οδήγησε να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ. Για να δείξω ότι τα μαλλιά μου, ή μάλλον η έλλειψή τους, δεν με καθορίζει. Δε διαμορφώνει τη διάθεσή μου, ούτε το πόσο ανοιχτή ή κοινωνική είμαι. Δεν επηρεάζει το πώς βλέπω τον εαυτό μου, αν νιώθω όμορφη ή όχι, αν είμαι χαρούμενη ή λυπημένη, αν έχω ενέργεια και όρεξη για τη ζωή. Για να δείξω ότι η ζωή δεν τελειώνει με τον καρκίνο ούτε περιορίζεται σε ιατρικές επισκέψεις, νοσοκομειακές διανυκτερεύσεις, ενδοφλέβια φάρμακα και αμέτρητες εξετάσεις αίματος.
11/06/2016 08:25 EEST