Σπύρος Λίτσας

Ο ρόλος της Ομογένειας στην Ελλάδα της επόμενης

Ο ρόλος της Ομογένειας στην Ελλάδα της επόμενης ημέρας

Για λόγους που έχουν να κάνουν με μια μολιερικού τύπου εσωτερική ανασφάλεια ώστε τάχα να μη χαθεί ο έλεγχος των εξελίξεων, η Αθήνα διαχρονικά απέτυχε να χρησιμοποιήσει δημιουργικά υπέρ αυτής το μεγάλο όπλο της Ομογένειας. Χιλιάδες πολίτες με ελληνικές ρίζες που οι ίδιοι αναγνωρίζουν και τιμούν σε κάθε ευκαιρία την προέλευσή τους, αποτελούν προβεβλημένα μέλη των σημερινών πατρίδων τους - κορυφαίων κρατών του δυτικού κόσμου όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Γερμανία κ.α. Κι όμως αυτό το τεράστιο δυναμικό δεν αξιοποιήθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε γιατί πολύ απλά η Αθήνα έβλεπε τους ομογενείς ως δεξαμενές χρημάτων και τίποτε περισσότερο.
26/07/2017 12:18 EEST
Η διακριτή μας

Η διακριτή μας προσέγγιση

Ασφαλώς και η διστακτικότητα των Βρυξελλών στο να περάσει σε μια νέα φάση οικονομικοπολιτικής ολοκλήρωσης, οι αργοί ρυθμοί της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας αλλά και η εμμονή της Γερμανίας με τη δημοσιονομική εξυγίανση σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που δεν είναι εξαγωγική ώστε να μπορεί να χρηματοδοτεί την εσωτερική υποτίμηση και την ύφεση παίζουν ρόλο ως προς τη διόγκωση του ελληνικού ζητήματος και τη μετατροπή του σε κομβική κρίση που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στον Τρίτο Κόσμο. Αλλά δεν ευθύνονται ούτε οι Βρυξέλλες, ούτε η Γερμανία, ούτε πολύ περισσότερο το ΔΝΤ αν τα τεράστια χρηματικά ποσά που δόθηκαν στην Ελλάδα ως επιχορηγήσεις στις δεκαετίες του '80 και του '90 δεν μετατράπηκαν ποτέ σε έργα αγροτικής, ή τεχνολογικής υποδομής.
27/03/2017 10:11 EEST
Από το Κράτος Αρπακτικό στο Κράτος

Από το Κράτος Αρπακτικό στο Κράτος Όρνιο

Το νέο ελληνικό κράτος, από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του στο διεθνές γίγνεσθαι, βάσισε την ύπαρξη του σε διαδικασίες έννομης αρπαγής. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ο ελληνισμός εκτός ελλαδικού κέντρου δημιουργούσε πρωτογενή πλούτο, δημιουργική κοινωνικοπολιτική παρέμβαση και πολιτισμό, ενώ στο ασφυκτικό εσωτερικό του επίσημου ελληνικού κράτους κάποιος μπορούσε να επιβιώσει μόνο αποδεχόμενος τις λογικές και τη μεθοδολογία ψωροκώσταινας. Το κράτος αρπακτικό όμως τα δυο τελευταία χρόνια έχει δώσει τη θέση του στο κράτος όρνιο [vulture state].
04/01/2017 15:06 EET
Έξυπνη διπλωματική

Έξυπνη διπλωματική αποτροπή

Ας είμαστε ρεαλιστές, ακόμα κι αν αυτός ο όρος δυστυχώς δεν έχει βρει ποτέ σημείο εφαρμογής στην ιδεαλιστική πολιτική κουλτούρα του τόπου. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μπει σε έναν εξοπλιστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, πολύ απλά γιατί δεν έχει τα μέσα. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο προφανώς βιώνει σύνδρομο μεγαλείου! Οπότε θα πρέπει να ανακαλύψουμε νέα «έξυπνα» μέσα διαμόρφωσης ενός στρατηγικού δόγματος που θα είναι ευέλικτο, θα βασίζεται σε επιχειρήσεις οικονομίας κλίμακας και θα έχει δεδηλωμένη ικανότητα ανταπόδοσης πλήγματος.
07/11/2016 16:56 EET
Τουρκία... Ψηλαφώντας αδιέξοδα και

Τουρκία... Ψηλαφώντας αδιέξοδα και μνήμες

Το πλέον δύσκολο σημείο μετά από μια πολιτική ανωμαλία είναι να πείσεις τον όχλο να αρχίσει να συμπεριφέρεται πάλι ως υπεύθυνος πολίτης. Η Τουρκία έχει ανοίξει την πόρτα στη χομπεσιανή συνθήκη της φυσικής κατάστασης, αποδομώντας την όποια ατροφική σχέση είχε το τουρκικό κράτος με τη νεωτερικότητα. Το βαρομετρικό στο Αιγαίο είναι χαμηλό και θα είναι για πολύ καιρό ακόμη επηρεάζοντας όλους μας, ενώ η Τουρκία θα παλεύει για την ίδια της την ψυχή. Θυμάμαι σε μια συνέντευξη του ο Ορχάν Παμούκ είχε εκμυστηρευθεί ότι οι νέοι τον σταματάνε στα καφέ και στους δρόμους και του λένε ότι δεν τους αρέσει η Κωνσταντινούπολη για την οποία γράφει. Η δική του είναι σκοτεινή, ενώ η δική τους φωτεινή, ακμαία και ισχυρή.
24/07/2016 12:50 EEST
Vapor

Vapor Nation

Πότε θα διαλυθούν τα νέφη; Αυτή είναι η μόνιμη ερώτηση στα χείλη όλων που όμως κρύβει τη βαθιά συλλογική πεποίθηση ότι η «σωτηρία» έρχεται άνωθεν ως απότοκο ενός μεγαλόθυμου από μηχανής Θεού. Και όσο η απάντηση δεν έρχεται, όσο η Πυθία συνεχίζει να βρίσκεται αποχαυνωμένη στους καπνούς της λήθης, τόσο η κοινωνία αυτή θα ακροβατεί μεταξύ φθοράς και φθαρτότητας, χαμένη στα νέφη, αναζητώντας τη φυγή από το παρόν, όταν η μόνη διέξοδος από την έρημο είναι να τραβήξουμε μπροστά με τους αξιότερους στην κεφαλή και με τη φροντίδα να μη μείνει κανείς πίσω.
08/05/2016 19:35 EEST
Ας

Ας Τολμήσουμε!

Εμπρός μας, λοιπόν, ανοίγονται δυο δρόμοι. Από τη μια να υιοθετήσουμε τη ρητορεία της ακροδεξιάς και όλων των φοβικών - λαϊκίστικων δυνάμεων που ενσαρκώνουν το νέο-Λουδιτισμό με τον «καλύτερο» τρόπο στην Ελλάδα σήμερα. «Έξω οι ξένοι, η Ελλάδα στους Έλληνες» και άλλα τέτοιους είδους φοβικά που θα μας οδηγήσουν σε μια κοινωνία των «υπερήφανων γηρατειών και των τιμημένων γεροντότερων». Ή μπορούμε να οικοδομήσουμε μια ανοικτή, κοσμοπολίτικη και δημιουργική κοινωνία που σε καμία των περιπτώσεων δεν θα καταστρατηγεί την οργανωμένη δομή της αλλά θα έρχεται να την ενισχύσει με τη συνδρομή του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
02/02/2016 13:09 EET
2015: Μια χρονιά που δεν πρέπει να ξεχαστεί

2015: Μια χρονιά που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ

Ποιο κράτος μπορεί να επιβιώσει όταν δίνει στους νέους του την προοπτική της φυγής ως τη μοναδική δυνατότητα σωτηρίας; Ποιο κράτος μπορεί να επιβιώσει όταν οι πολίτες του σε ποσοστό 97% πιστεύουν ότι ο επόμενος χρόνος θα είναι πιο δύσκολος από αυτός που πέρασε; Ουδείς όμως δείχνει να ανησυχεί εδώ. Η πεποίθηση ότι θα σωθούμε την τελευταία στιγμή είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο θυμικό αυτού του λαού που του δίνει τη δυνατότητα να νικά θηρία και να νικιέται από τις σκιές που τον κατατρέχουν αιώνες τώρα. Παλεύουμε με τους δικούς μας ανεμόμυλους πάνω σε ψωριάρικα άλογα και όταν ανακαλύπτουμε τη λαθερότητα της σκηνής στήνουμε παρελάσεις για να ξορκίσουμε τις τελευταίες σταγόνες ορθολογισμού που έχουν απομείνει να νοτίζουν τη θνητή μας φύση.
29/12/2015 11:43 EET
Ο Χειμώνας της Μεγάλης Οργής και της

Ο Χειμώνας της Μεγάλης Οργής και της Απάθειας

Διαβάζω τις αναλύσεις της εσχατολογίας, εντρυφώ στην επιχειρηματολογία της ευκολίας. Σαστίζω με το ότι δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό, ή μήπως βιώνουμε μια συλλογική άρνηση, ότι τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως πριν. Ότι για να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα ενός κράτους με αυξημένες ροές κυριαρχίας που θα στέκεται στα πόδια του και θα είναι ο καπετάνιος της μοίρας του, μια αντιστοίχηση του μοναδικού ποιήματος του Γουόλτ Γουάιτμαν σε κράτος, θα χρειαστούν χρόνια, σκληρή δουλειά, προσπάθεια και κυρίως η ενασχόληση με την πολιτική αναγέννηση του τόπου των καλύτερων.
30/10/2015 13:20 EET