tospirto.net

Ένα παράθυρο στον κόσμο και τους ανθρώπους του πολιτισμού με έγκυρη και ουσιαστική προσέγγιση.

tospirto.net για ό,τι συμβαίνει στις τέχνες. Ένα παράθυρο στον κόσμο και τους ανθρώπους του πολιτισμού με έγκυρη και ουσιαστική προσέγγιση. Παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, προβολές, βιβλία, πρόσωπα, γεγονότα, συνεντεύξεις, ειδήσεις με εικόνα και ήχο, εύκολα και γρήγορα στην οθόνη του υπολογιστή.
Είδα: Τη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη

Είδα: Τη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου

Μικρές οι ανάσες ωστόσο για να τονώσουν το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο στο σύνολο του αναμασά το δόγμα της παλαιομοδίτικης ανάγνωσης στον Αριστοφάνη, χωρίς ίχνος έμπνευσης για κάτι έξω από αυτό. Αμοιρες στίγματος και οι τεχνικές κατηγορίες που θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να βοηθήσουν στην όψη της παράστασης.
13/09/2017 08:05 EEST
Είδα: Το «Μουρμουρητό» σε σκηνοθεσία Χέρμπερτ

Είδα: Το «Μουρμουρητό» σε σκηνοθεσία Χέρμπερτ Φριτς

Το «Μουρμουρητό» του δεξιοτέχνη της κωμωδίας Χέρμερτ Φριτς ακονίζει το όριο του θεάτρου, την υπομονή του θεατή στην καλλιτεχνική «σαχλαμάρα» και συνεπώς αυτό και μόνο το εντάσσει ανενδοίαστα στην χώρα του ερευνητικού. Αδιαπραγμάτευτη πάντως, είναι η απόδοση των πρωταγωνιστών, μια ακούραστη ομάδα που διατηρεί το υψηλό επίπεδο ενέργειας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και εμφανίζει μια πρωτόγνωρη σκηνική θέρμη για τα δεδομένα του γερμανικού θεάτρου.
24/07/2017 07:17 EEST
Είδα: Τα «Στοιχειώδη Σωματίδια» σε σκηνοθεσία Ζυλιέν

Είδα: Τα «Στοιχειώδη Σωματίδια» σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Γκοσλέν

Πώς μπορούν να μεταφερθούν στη σκηνή τα «Στοιχειώδη Σωματίδια», το χειμαρρώδες βιβλίο του αμφιλεγόμενου Μισέλ Ουελμπέκ, ένα κείμενο που ουσιαστικά αποτελεί το πανόραμα του δυτικού κόσμου σε διάρκεια μισού αιώνα;
17/07/2017 07:20 EEST
Είδα: Τη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Δημήτρη

Είδα: Τη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

Ο Δημήτρης Καραντζάς λοιπόν (με τη συνεργασία της Θεοδώρας Καπράλου στη δραματουργική επεξεργασία), εκκινεί τη σκέψη του για την παράσταση με μια διάθεση επαναδιαπραγμάτευσης για τα βασικά: Η ιστορία της Μήδειας δεν αντανακλά την οργή της προδομένης, από τον άνδρα, γυναικείας φύσης, αλλά μπαίνει κάτω από το φακό του ανδρικού δικαίου, της λογικής της αρρενωπότητας που στην αρχή γιορτάζει πως «ένας άντρας ρίχνει ένα σπόρο στη γης» και στο τέλος θρηνεί τη σπορά που έσπειρε «στη μήτρα του Κακού».
08/07/2017 08:26 EEST
Είδα: Τη «Δίκη του Κ.» σε σκηνοθεσία Θωμά

Είδα: Τη «Δίκη του Κ.» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου

Έχουμε και λέμε• ένα ιστορικό, μα αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο. Ένας θίασος νεότερων ή «άγνωστων» ηθοποιών. Κι ένα μη θεατρικό έργο, κρυπτικό έως δύσπεπτο. Κι όμως, παρά τα δεδομένα εμπόδια και τον, εξ ορισμού, υψηλό βαθμό δυσκολίας, στο άθροισμά τους όλα αυτά κορυφώνονται στην (τουλάχιστον έως τώρα) παράσταση της σεζόν.
12/01/2017 16:00 EET
Είδα: Tο «Για μια ανάσα», σε σκηνοθεσία Σταμάτη

Είδα: Tο «Για μια ανάσα», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή

Γύρω τους μια επίσης δυνατή δημιουργική ομάδα που ωστόσο δεν επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις. Είναι διακριτή η διδασκαλία της κίνησης του Χρήστου Παπαδόπουλου στο θίασο, ευρηματικά ως προς τις εναλλαγές τους και αρκούντως «πένθιμα» τα σκηνικά της Μαγιού Τρικεριώτη, μπιτάτη και αγχωτική - όπως και η εποχή - η μουσική της Ναλίσσα Γκρήν. Την ίδια ώρα, ο Σάκης Μπιρμπίλης σχεδιάζει λειτουργικούς φωτισμούς-χωρίς να δοκιμάζει κάτι από τις συνήθεις εργασίες-προτάσεις του- ενώ τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη φαντάζουν τυπικά, ανέμπνευστα, χωρίς χρώμα.
02/01/2017 15:00 EET
Είδα: Τη «Δωδέκατη νύχτα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη

Είδα: Τη «Δωδέκατη νύχτα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

Από την πρώτη σκηνή της παράστασης, όπου ένα παράξενο, ακαθόριστο σώμα ανθρώπων βηματίζει αργά προς το κέντρο του επικλινούς σκηνικού ως τη σκηνή του πικρού (μεταμφιεσμένου σε happy end) φινάλε, ένας εσωτερικός παλμός φορτίζει την παράσταση. Η δράση που λαμβάνει χώρα στη διάρκεια μιας νύχτας του Δεκέμβρη μοιάζει να είναι απλώς το άλλοθι για την έρευνα σε βάθος που επιχειρεί η σκηνοθεσία. Το εκκεντρικό περίβλημα των ηρώων, ακόμα και τα αλλόκοτα - υπερβολικά σε κάποιο βαθμό - κοστούμια είναι η πρόφαση για να ξεκινήσει ο διάλογος ανάμεσα στην ατέρμονη συζήτηση του «είναι» και του «φαίνεσθαι».
28/12/2016 07:21 EET
Δέκα ταινίες animation που αξίζει να δουν μικροί και

Δέκα ταινίες animation που αξίζει να δουν μικροί και μεγάλοι

Η Pixar παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων το 1995. Ένα- εξ ολοκλήρου- ψηφιακό animation με συμπαγές σενάριο και καλοδουλεμένους χαρακτήρες. Έχει τιμηθεί με ειδικό Όσκαρ προσφοράς. Καινοτόμο και αριστουργηματικό! Περίπλοκες κινήσεις, μία συναρπαστική αφήγηση και ένα κινηματογραφικό περιβάλλον μεγάλης αξίας.
25/12/2016 13:47 EET
Πέντε προτάσεις για ψυχαγωγία που καλύπτουν τα γούστα όλης της

Πέντε προτάσεις για ψυχαγωγία που καλύπτουν τα γούστα όλης της οικογένειας

Δεν το αποκαλούν τυχαία το απόλυτα διαχρονικό και οικογενειακό χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Μετρά 124 χρόνια ζωής και παρόλα αυτά έχει όλη τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό της πρώτης βραδιάς. Ο λόγος για τον Καρυοθραύστη, το διάσημο μπαλέτο που ζωντανεύει από το φημισμένο Russian Ballet Theater στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Το τρυφερό αυτό παραμύθι, διασκευή του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) πάνω στο παραμύθι του E.T.A. Hoffman «Ο Καρυοθραύστης και ο Βασιλιάς των Ποντικών», παίρνει «σάρκα και οστά» με την ευφάνταστη χορογραφία του Μαριούς Πετιπά και την αξεπέραστη μουσική του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι.
22/12/2016 14:11 EET
Είδα: Tον «Ριχάρδο Β΄» σε σκηνοθεσία Έφης

Είδα: Tον «Ριχάρδο Β΄» σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα

Εκεί τοποθετείται και ο Άρης Σερβετάλης ως κεντρικός ερμηνευτής, απόλυτα διαθέσιμος με το σώμα και το λόγο του, τόσο αποδίδοντας τον Ριχάρδο στην έπαρση του, ως «θεό των ουρανών», ανήσυχο στη δίνη της κρίσης «ζωσμένο από σμήνος κολάκων» και υπό κατάρρευση ως «κύριος και βασιλιάς του τίποτα» - πάντα γαντζωμένου στο Εγώ του και στο ύπατο αξίωμα. Είναι υποδειγματική κι αυτόματα πλήρης η σκηνική συμπεριφορά του που καλεί το θεατή του να προσέξει ακόμα και τις ρυτίδες ή τα νεύματα του που συνιστούν μια ερμηνευτική θέση.
15/12/2016 07:58 EET
Είδα: το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», σε σκηνοθεσία Γιάννη

Είδα: το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

Δεν είναι πολλοί οι Αμερικανοί συγγραφείς που έχουν ανατέμνει τόσο αποτελεσματικά το Αμερικανικό Όνειρο. Έχοντας αφομοιώσει τα τραύματα του Μεγάλου Κραχ όσο και της μεσοπολεμικής κρίσης, ο Άρθουρ Μίλλερ - μαζί με την άλλη, πιο ψυχογραφική φύση του Τένεσι Γουίλιαμς - αποτελεί ενδεχομένως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση δημιουργού που μεταπολεμικά αποτυπώνει το χάσμα ανάμεσα στα ιδεώδη και στην πραγματικότητα. Το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» ωστόσο, μοιάζει να εφάπτεται με την κάθε μεγάλη ματαίωση που έρχεται μετά από περιόδους κρίσης κι εμείς αυτό μπορούμε πλέον να το κατανοήσουμε σε βάθος.
07/12/2016 14:30 EET
Είδα: Τους «Όρνιθες» σε σκηνοθεσία Νίκου

Είδα: Τους «Όρνιθες» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου

Ο Νίκος Καραθάνος φαίνεται πως βρήκε στον Αριστοφάνη μια καινούργια πατρίδα. Και παρότι την οικοδόμησε με τα δικά του υλικά και εργαλεία - σημεία του έργου παραλείφθηκαν ή διασκευάστηκαν με μεγάλη ελευθερία σε συνεργασία με το μεταφραστή Γιάννη Αστερή - η πατρίδα αυτή κατοικήθηκε από όλους, πουλιά κι ανθρώπους. Και τι δεν χώρεσε στη νέα πολιτεία για να αποδώσει την ταραγμένη φυλή των θνητών: Τσίρκο, κλοουνερί, επιθεώρηση, κόμικ, θέατρο του παραλόγου, φάρσα, χορό, βωβό κινηματογράφο - στοιχεία ανοίκεια και θεωρητικά αλλότρια. Και πόσες φορές οι, μεταξύ τους συνδέσεις, δεν οδήγησαν σε αδέξιες σιωπές, φλυαρίες και σκηνικές νευρικότητες.
01/09/2016 16:06 EEST
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Στο Φεστιβάλ Αθηνών μπήκα στον αγώνα, με όποιες δυνατότητες κι όποιες ελλείψεις

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Στο Φεστιβάλ Αθηνών μπήκα στον αγώνα, με όποιες δυνατότητες κι όποιες ελλείψεις έχω

«Με το που έγινε η παρουσίαση του προγράμματος και πήγα σπίτι μου, χάθηκε η φωνή μου. Δεν ανησύχησα, έπεσα για ύπνο. Όταν πια ξύπνησα, ήμουν καλά. Όλο αυτό ήταν μια εκδήλωση συσσωρευμένου άγχος. Το ίδιο μου συμβαίνει κι όταν ολοκληρώνω μια σκηνοθεσία• νιώθω εξαντλημένος και σκέφτομαι διακοπές. Το κακό είναι πως στην εβδομάδα πάνω, βαριέμαι αφόρητα. Θέλω να επιστρέψω στη δουλειά. Είμαι άνθρωπος της δουλειάς».
04/06/2016 11:30 EEST
Οι εννέα καλύτερες ερμηνείες της θεατρικής χρονιάς που

Οι εννέα καλύτερες ερμηνείες της θεατρικής χρονιάς που φεύγει

Ο διεστραμμένος βασιλιάς της Αγγλίας αποδείχθηκε ρόλος ζωής για τον Δημήτρη Λιγνάδη που τον διαχειρίστηκε με την σκηνική ωριμότητα της ηλικίας του μεν αλλά και με τη νεανική ζωτικότητα που απαιτεί ένας ήρωας, ο οποίος βρίσκεται τρεις ώρες επί σκηνής. Χαμένος κυριολεκτικά μέσα στη νοσηρότητα και στην γοητεία του Κακού έδωσε μια πλήρη ερμηνεία.
06/05/2016 07:17 EEST
Είδα: το «Ο Αδαής και ο Παράφρων», σε σκηνοθεσία Γιάννου

Είδα: το «Ο Αδαής και ο Παράφρων», σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα

Ο Τόμας Μπέρχαρντ δεν είναι παίξε-γέλασε. Γράφει για την κωμωδία της ανθρώπινης ύπαρξης με τον πιο εκκεντρικό, μελαγχολικό τρόπο, είναι τραγικός και κωμικός μέσα στην ίδια στιγμή και φυσικά τα κείμενα του είναι τόσο ασφυκτικά πυκνά που απαιτούν ασύλληπτη εγρήγορση από τον καθένα που επιλέγει να γίνει κοινωνός τους. Φανταστείτε το αυτό τώρα, να γίνεται λόγος προφορικός, βίωμα ερμηνευτικό και έμπνευση για περαιτέρω εμβάθυνση. Σπαζοκεφαλιά, αν μη τι άλλο.
24/02/2016 17:48 EET
Είδα: Tην «Καθαρή πόλη» σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά και Πρόδρομου

Είδα: Tην «Καθαρή πόλη» σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη

Να πως το θέατρο γίνεται δικαίωμα, ένα είδος ελευθερίας, ή έστω μια πρόταση απελευθέρωσης. Να πως επιβεβαιώνεται η αφίσα της παράστασης με τις πέντε κυρίες ντυμένες σε στολές σούπερ ηρωίδων. Ηρωίδες επειδή άντεξαν κι επειδή αντέχοντας σου δηλώνουν κατάμουτρα ακόμα κάτι: Ότι τώρα που κι εσύ πιέζεσαι κάτω από μια σφοδρή κοινωνική συνθήκη (όπως κι αυτές στο παρελθόν εξάλλου γι' αυτό και μετανάστευσαν) δεν πρέπει να ξεχνάς ούτε ποιος είσαι, ούτε τι έχεις καταφέρει, ούτε να αποδιώχνεις το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή.
09/02/2016 14:28 EET
Είδα: το «Μαδαφάκα με το καπέλο» σε σκηνοθεσία Θάνου

Είδα: το «Μαδαφάκα με το καπέλο» σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη

Αν το weird αμερικάνικο σινεμά του Ταραντίνο ή των Κοέν έπεφτε πάνω στο «Mothefucker with the hat» του Στέφεν Άντλι Γκίργκις θα ερχόταν πιθανότατα σε μικρό οργασμό. Το θεατρικό έργο «Ο Μαδαφάκας με το καπέλο» που γράφτηκε το 2011 έχει όλα τα στοιχεία μιας απλοϊκής και συνάμα εκκεντρικής ιστορίας του περιθωρίου, χώρος που δίνει το δικαίωμα σε αλλόκοτους - αν όχι «κουλούς» - χαρακτήρες να αναπτυχθούν.
29/01/2016 15:18 EET
Είδα: Τον «Φάουστ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας

Είδα: Τον «Φάουστ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

Φανταστείτε λοιπόν, αυτό το έργο με το τεράστιο φιλολογικό βάρος-που ακροθιγώς επιχειρούμε να προλογίσουμε-να αναζητά τη σκηνική αναπαράσταση του. Η ανάγνωση της Κατερίνας Ευαγγελάτου (μέσα από τη μετάφραση του Σπύρου Ευαγγελάτου) είναι διαυγής, μοντέρνα και παρακολουθεί με συνέπεια τα εναλλασσόμενα ύφη της γραφής - από τη σάτιρα, στο στοχασμό και την τραγωδία. Επιλέγει δηλαδή μια ει δυνατόν βατή ερμηνεία του, έχοντας βεβαίως περιορίσει σημαντικά το κείμενο - με όποιο κόστος μπορεί να έχει αυτό σε ένα δαιδαλώδες έργο.
24/01/2016 08:06 EET
Είδα: Τον «Αρχοντοχωριάτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη

Είδα: Τον «Αρχοντοχωριάτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου

Και να που η πρακτική της αποδόμησης έρχεται ως επιλογή ενός μεγάλου, κεντρικού θεάτρου. Με έναν εμπορικό θίασο. Και με την υπογραφή ενός λαϊκού πρωταγωνιστή. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο -παρά δηλαδή την εξοικείωση με τα έργα του Μολιέρου- ο Γιάννης Μπέζος τολμάει να παρουσιάσει μια παράσταση που θα έλεγε κανείς ότι είναι βασισμένη στον «Αρχοντοχωριάτη» παρά το ότι επικοινωνεί το κείμενο του Μολιέρου.
20/01/2016 11:17 EET