BLOGS

Και το Διαδίκτυο; Είναι τελικά ένα μέσο αποχαύνωσης και ελέγχου των μαζών; Είναι ένα μέσο απελευθέρωσης της πληροφορίας και δημοκρατικοποίησης; Είναι όλα και τίποτα. Είναι ο πειρασμός. Ο πειρασμός να βγάλουμε παραέξω αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε. Ο πειρασμός να υποκύψουμε στα σκοτεινά μας κομμάτια με ένα ψεύτικο προφίλ, μια τρολιά, ένα σαρκασμό για κάποιον άλλο. Μπορεί να γίνει όμως και το μέσο να αντισταθούμε στα σκοτεινά μας κομμάτια. Να υποστηρίξω τον αδύνατο. Να πω το σωστό. Να αντιπαρατεθώ στην άγνοια.
Έχεις το πτυχίο σου στο χέρι και σου λένε ότι δεν ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και ούτε λίγο, ούτε πολύ υποστηρίζουν πως φταις που σπούδασες το Α και όχι το Β.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ότι το έργο που ίσως κληθεί να φέρει εις πέρας είναι κολοσσιαίο και γεμάτο παγίδες, κινδύνους και ρίσκα. Η απότομη άνοδος είναι εύκολο να μετατραπεί σε απότομη πτώση, ειδικά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα όπου η απόσταση μεταξύ αποθέωσης και αποδοκιμασίας είναι πολύ μικρή.
Οι εξαρτημένες οροθετικές γυναίκες, που εμφανίστηκαν ως εκδιδόμενες και ανάχθηκαν σε μείζονα απειλή για την ελληνική οικογένεια και την κοινωνία είναι ο εύκολος στόχος. Η ασθένεια από την οποία υποφέρουν προσφέρεται για τέτοιου είδους επικοινωνιακή εκμετάλλευση, καθώς σχετίζεται με τη σεξουαλική πράξη και ηθική.
Αν η κριτική προς την ΤΤΙΡ παραμείνει ευρεία, δογματική και αφηρημένη, θα παραμείνει καταδικασμένη να κινείται μεταξύ άγνοιας και συνομωσιολογίας, με τελικό αποτέλεσμα η τόσο νευραλγικής σημασίας πρόσβαση στα καλύτερα και φθηνότερα φάρμακα στην ΕΕ να πληγεί ανεπανόρθωτα.
Μόνον όταν είσαι μάνα ξέρεις πως δεν αρκεί να το φιλήσεις για ένα λεπτό στο μέτωπο και να το αγκαλιάσεις πριν να φύγεις στη δουλειά και στη συνέχεια, μετά από 12 ώρες με το πήγαινε έλα ή χωρίς, να επιστρέψεις σπίτι...
Ο νόμος Βέιλ του οποίου γιορτάζουμε τα 40 χρόνια είναι μια πρόοδος απολύτως θαυμάσια. Όταν σε άλλες χώρες αμφισβητούν το δικαίωμα στην άμβλωση εμείς γιορτάζουμε τα 40 της χρόνια.
Να βάλουμε πάλι την χαρά στην ζωή μας. Ποια χαρά; Της συνειδητοποίησης. Της γνωριμίας με τον συλλογικό εαυτό μας. Της συμφιλίωσης, της αποδοχής της αποτυχίας και τελικά της πίστης σε αυτό που είμαστε, με τα καλά και τα κακά του. Σκέφτομαι ότι ίσως εκεί, στην λυτρωτική εσωστρέφεια, να υπάρχει η λύση.
Η σαλάτα αυτή συνοδεύει τέλεια ψητό κρέας (μπάρμπεκιου δηλαδή) απλά εμείς σήμερα είπαμε για αλλαγή να σταματήσουμε τις προκλήσεις.
Είναι η τεχνολογία εργαλείο για την εξάλειψη των ανισοτήτων, δίνοντας σε όλους πρόσβαση σε γνώσεις που κάποτε ήταν διαθέσιμες μόνο στους λίγους;