BLOGS

Και το Διαδίκτυο; Είναι τελικά ένα μέσο αποχαύνωσης και ελέγχου των μαζών; Είναι ένα μέσο απελευθέρωσης της πληροφορίας και δημοκρατικοποίησης; Είναι όλα και τίποτα. Είναι ο πειρασμός. Ο πειρασμός να βγάλουμε παραέξω αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε. Ο πειρασμός να υποκύψουμε στα σκοτεινά μας κομμάτια με ένα ψεύτικο προφίλ, μια τρολιά, ένα σαρκασμό για κάποιον άλλο. Μπορεί να γίνει όμως και το μέσο να αντισταθούμε στα σκοτεινά μας κομμάτια. Να υποστηρίξω τον αδύνατο. Να πω το σωστό. Να αντιπαρατεθώ στην άγνοια.
Έχεις το πτυχίο σου στο χέρι και σου λένε ότι δεν ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και ούτε λίγο, ούτε πολύ υποστηρίζουν πως φταις που σπούδασες το Α και όχι το Β.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ότι το έργο που ίσως κληθεί να φέρει εις πέρας είναι κολοσσιαίο και γεμάτο παγίδες, κινδύνους και ρίσκα. Η απότομη άνοδος είναι εύκολο να μετατραπεί σε απότομη πτώση, ειδικά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα όπου η απόσταση μεταξύ αποθέωσης και αποδοκιμασίας είναι πολύ μικρή.
Οι εξαρτημένες οροθετικές γυναίκες, που εμφανίστηκαν ως εκδιδόμενες και ανάχθηκαν σε μείζονα απειλή για την ελληνική οικογένεια και την κοινωνία είναι ο εύκολος στόχος. Η ασθένεια από την οποία υποφέρουν προσφέρεται για τέτοιου είδους επικοινωνιακή εκμετάλλευση, καθώς σχετίζεται με τη σεξουαλική πράξη και ηθική.
Αν η κριτική προς την ΤΤΙΡ παραμείνει ευρεία, δογματική και αφηρημένη, θα παραμείνει καταδικασμένη να κινείται μεταξύ άγνοιας και συνομωσιολογίας, με τελικό αποτέλεσμα η τόσο νευραλγικής σημασίας πρόσβαση στα καλύτερα και φθηνότερα φάρμακα στην ΕΕ να πληγεί ανεπανόρθωτα.
Μόνον όταν είσαι μάνα ξέρεις πως δεν αρκεί να το φιλήσεις για ένα λεπτό στο μέτωπο και να το αγκαλιάσεις πριν να φύγεις στη δουλειά και στη συνέχεια, μετά από 12 ώρες με το πήγαινε έλα ή χωρίς, να επιστρέψεις σπίτι...
Ο νόμος Βέιλ του οποίου γιορτάζουμε τα 40 χρόνια είναι μια πρόοδος απολύτως θαυμάσια. Όταν σε άλλες χώρες αμφισβητούν το δικαίωμα στην άμβλωση εμείς γιορτάζουμε τα 40 της χρόνια.
Να βάλουμε πάλι την χαρά στην ζωή μας. Ποια χαρά; Της συνειδητοποίησης. Της γνωριμίας με τον συλλογικό εαυτό μας. Της συμφιλίωσης, της αποδοχής της αποτυχίας και τελικά της πίστης σε αυτό που είμαστε, με τα καλά και τα κακά του. Σκέφτομαι ότι ίσως εκεί, στην λυτρωτική εσωστρέφεια, να υπάρχει η λύση.
Η σαλάτα αυτή συνοδεύει τέλεια ψητό κρέας (μπάρμπεκιου δηλαδή) απλά εμείς σήμερα είπαμε για αλλαγή να σταματήσουμε τις προκλήσεις.
Είναι η τεχνολογία εργαλείο για την εξάλειψη των ανισοτήτων, δίνοντας σε όλους πρόσβαση σε γνώσεις που κάποτε ήταν διαθέσιμες μόνο στους λίγους;
Η διαφθορά υπάρχει επειδή δεν υπάρχει από την πλευρά του πολίτη μία επαρκής εμπιστοσύνη στο υπάρχον σύστημα μέσα στο οποίο ζει και δραστηριοποιείται. Ασφαλώς ο πολίτης αισθάνεται δομικό στοιχείο ευρύτερων σχηματισμών. Όμως οι σχηματισμοί αλληλεγγύης που ο σύγχρονος Έλληνας δείχνει να αποδέχεται περισσότερο και να στηρίζει, είναι η οικογένεια, η επαγγελματική του συντεχνία και το κόμμα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι τείνουμε -ως κοινωνία- να θεωρήσουμε την κατασυκοφάντηση, τις κορώνες, τις υπερβολές, τις μεγαλοστομίες και τους κάθε λογής χαρακτηρισμούς,ως έναν αποδεκτό τρόπο επικοινωνίας. Κοινώς, το συνηθίζουμε. Και για να ξαναφέρω τον Χατζηδάκι στην παρέα μας, «όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις»
Η κρίση σύμφωνα με τα δημοσιογραφικά κλισέ , δημιουργεί ευκαιρίες. Και ίσως πράγματι να δημιουργεί ευκαιρίες όταν μια κοινωνία έχει καταστήσει γονιμοποιό στοιχείο του DNA της , την συλλογική πεποίθηση ότι συστατικό στοιχείο για την πρόοδο της είναι η απαγκίστρωση από στερεότυπα και ψευτο-ιδεολογικούς αυτισμούς.
Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την διαφημιστική δαπάνη που διαχειρίζεται η Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, όπως επίσης και για πολλές από τις διαφημιστικές δαπάνες που διακινούν τα Υπουργεία και οι ΔΕΚΟ. Δεκάδες εκατομμυρίων που «χάνονται» στην γραφειοκρατία. ... και ο νοών νοείτω.
Ήρθε η ώρα η πολιτεία να ενισχύσει τον ερευνητικό προσανατολισμό των ιδρυμάτων και την άμεση σύνδεση τους με την αγορά εργασίας, την πραγματική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας. Μα πάνω απ' όλα, ήρθε η ώρα να αλλάξουμε εμείς την αντίληψη μας για το πανεπιστήμιο, να κατανοήσουμε ότι δεν ειναι όργανο πολιτικής, αλλά φορέας διάπλασης ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Στο βαθμό που πρόθεσή μας είναι να βάλουμε τον κλάδο της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, με «αιχμή» τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, στο «κάδρο» ενός μακρόπνοου εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου, δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε.
Νοιώθω άβολα πια στην κουζίνα και πολύ ελεύθερος στο σαλόνι. Προτιμώ το "σπιτικό" φαγητό του εστιατορίου της γειτονιάς από το δικό μου και μερικές φορές ακόμη και τα tasting menus μερικών εστιατορίων, τα οποία κρατούν περισσότερο κι από τις ομιλίες του Κάστρο στην επαναστατική Κούβα, μου φαίνονται πιο υποφερτά από το μαγείρεμα στο σπίτι.
Όμως δεν θα ντραπώ να ομολογήσω πως, ναι, θα ήθελα έναν -ή μία!- Πρόεδρο, που να μου συμπεριφέρεται σαν να είμαι λίγο "παιδί". Να μου πει τι δεν κάνω σωστά και τι μπορώ να διορθώσω. Πώς μπορώ να ζήσω καλύτερα προς όφελος όλων και όχι εις βάρος των άλλων.
Γιατί τραβάμε τόσες φωτογραφίες; Τι μας ωθεί στο να βγάζουμε το κινητό μας από την τσέπη και να πατάμε το κλικ σε σταθμούς μετρό, στο γραφείο, στο εστιατόριο και στη κυριακάτικη βόλτα;
Λοιπόν και από μακριά και από κοντά  εξακολουθώ να πιστεύω πως ο κόμπος είναι ένας: Oι Ευρωπαϊκοί θεσμοί με τη νέα τους σύνθεση πρέπει να κάνουν την υπέρβαση που εμείς δεν κάναμε. Να προτάξουν το κοινοτικά αναγκαίο απέναντι στα τείχη που υψώνουν οι κυβερνήσεις των οικονομικά ισχυρών κρατών.