BLOGS

Πίσω από κλειστές πόρτες συζητείται όμως αυτό που μπορεί να αποτελέσει την αρχή του τέλους για την επίτευξη συμφωνίας. Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους . Κάτι που έχει ζητήσει και το ΔΝΤ, κάτι που είχαν στην Ευρώπη ασαφώς υποσχεθεί και στον Αντώνη Σαμαρά παλιότερα. Θα γίνει μία τέτοια προσφορά τη Δευτέρα; Και αν ναι, μπορεί μία ενδεχόμενη αλλαγή των επιτοκίων ή και παράταση αποπληρωμής του χρέους, να είναι αρκετά για να κάνει υποχωρήσεις η Ελληνική Κυβέρνηση; Και σε ποια σημεία;
Θυμάστε πριν από μερικά χρόνια που το ελληνικό κινηματογραφικό καλοκαίρι αποτελούνταν μονάχα από κλασικές επανεκδόσεις και όσες κυκλοφορίες β' διαλογής είχαν ξεμείνει στα ράφια των διανομέων από τον προηγούμενο χειμώνα; Ναι, κάποτε η θερινή περίοδος θεωρούνταν ξεκάθαρα αντιεμπορική και κανείς δεν τολμούσε να βγάλει στις αίθουσες τα μεγάλα χαρτιά του καταλόγου του. Ε, λοιπόν, τα πράγματα έχουν αλλάξει πλέον δραματικά και με τη συχνά ταυτόχρονη κυκλοφορία σε ολόκληρο τον κόσμο των περισσότερων στουντιακών παραγωγών (κάτι στο οποίο συνέβαλε σίγουρα και η διαρκής απειλή της «πειρατείας»), μπορούμε πια να απολαύσουμε μερικά από τα πιο πολυαναμενόμενα μπλοκμπάστερ στην καρδιά του καλοκαιριού.
Το ΔΝΤ είναι χαλαρό ως προς το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και άκαμπτο ως προς τα δημοσιονομικά. Οι Ευρωπαίοι , αντίστροφα, είναι άκαμπτοι ως προς το χρέος, αλλά χαλαροί ως προς τα δημοσιονομικά. Η Ελληνική πλευρά θέλει και «κούρεμα» χρέους και δημοσιονομική χαλάρωση. Αντίθετα (και για την ώρα), στην πλευρά των δανειστών συνδυάζονται τα δύο κακά: ακαμψία και ως προς το «κούρεμα» και ως προς τα δημοσιονομικά. Σιδερένια αγκύλη.
Θέλω να δω από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση να μειώνει το ΦΠΑ στα βασικά προϊόντα του νοικοκυριού. Να απαλείφει το ΦΠΑ σε προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα με ελληνικές πρώτες ύλες. Τι πιο αριστερό άλλωστε! Τι πιο ουσιαστικό! Όχι άλλα μέτρα, φτάνει πια. Όχι μέτρα στο μικρομεσαίο ελεύθερο επαγγελματία ώστε να διασωθούν οι υψηλές συντάξεις. Δεν αντέχει άλλο το σύστημα.
Τώρα λοιπόν είναι η ώρα που κυβέρνηση οφείλει να πάρει τις οριστικές της αποφάσεις. Να μιλήσει ανοικτά στον Ελληνικό λαό για τις επιλογές που έχει μπροστά της. Πρέπει όμως να πει ολόκληρη την αλήθεια. Εναλλακτικό σχέδιο για την χρηματοδότηση των αναγκών της χώρας δεν υπάρχει. Και στην δραχμή να πάμε, μνημόνιο θα υπογράψουμε. Όπως έκαναν η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ουκρανία που έχουν δικό τους νόμισμα. Γιατί πολύ απλά η χώρα θα χρειάζεται σκληρό συνάλλαγμα για τις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές της.
Όμως τα περιοριστικά μέτρα της συγκυρίας έχουν μετακινήσει μεγάλο τμήμα της ιδιωτικής δαπάνης υγείας προς τη φαρμακευτική περίθαλψη για την κάλυψη της αυξημένης συμμετοχής στο κόστος από 10,5% το 2009 σε 27,4% το 2014 και στη νοσοκομειακή φροντίδα, με ταυτόχρονη κατάρρευση της δαπάνης για την πρωτοβάθμια φροντίδα (μείωση 55,6% στην ίδια περίοδο).
Η Ελλάδα είναι μια χώρα προνομιούχος που με τις επιλογές μας δεν την κάναμε μια πλούσια χώρα. Και αυτό έγινε γιατί πάντα μας ενδιέφερε η «εσωτερική πελατεία μας», δηλαδή οι ψηφοφόροι, και όχι η «εξωτερική πελατεία μας», δηλαδή η Παγκόσμια Κοινότητα και οι επενδυτές.
Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι το όλο «παιχνίδι» της διαπραγμάτευσης προσεγγίζεται από την Ελληνική κυβέρνηση σαν ένα στατικό «μια κι έξω» παιχνίδι. Εντούτοις, δεν είναι καθόλου έτσι. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν δείξει ότι μια κρίση τέτοιου μεγέθους είναι μια διαρκής δυναμική διαδικασία με «μνήμη». Θα είναι προς όφελός μας να παραδεχθούμε ότι έστω και την ύστατη ώρα, μια μέτρια συμφωνία είναι πάντα καλύτερη από καθόλου συμφωνία. Είναι λυπηρό το ότι έχουμε φτάσει μέχρι εδώ στη διαδικασία ώστε να μην αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι το σύστημα έχει «μνήμη» και ότι εκτός από το «σήμερα» υπάρχει και το «αύριο», στον τρόπο που χειρίζεται κάποιος τις διαπραγματεύσεις. Ειδικά αν αυτός ο «κάποιος» βρίσκεται στην πλευρά που ζητά.
Λιγοστές βάρκες σκίζουν τα νερά στο αδιάκοπο κυνήγι της επιβίωσης. Η ατέλειωτη παραλία ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους τουρίστες. Ομπρέλες και ξαπλώστρες, υπό το βλέμμα του κάστρου, είναι απλωμένες πάνω στην χρυσαφένια αμμουδιά που εκτείνεται σε μήκος περίπου 10 χλμ. μέχρι τον Άγιο Ανδρέα. Το Παράλιο Άστρος, διαθέτει νεύρο, έχει στυλ, μιλάει ελληνικά. Ούτε δύο ώρες δεν χρειαστήκαμε από την Αθήνα, για να βρεθούμε στον οικισμό που παλεύει αδιάκοπα να αφήσει πίσω του τον τουρισμό των περασμένων δεκαετιών, για να καταφέρει να αποτελέσει ένα μοντέρνο και σύγχρονο τουριστικό κέντρο.
Μικρό παιδί θυμάμαι το κτίριο του σημερινού Poseidonion Grand Hotel ένα ερείπιο, και χαίρομαι που η οικογένεια Βορδώνη μας έδωσε τη δυνατότητα να μπορούμε σήμερα να το επισκεπτόμαστε. Σημείο κατατεθέν των Σπετσών, έχω ζήσει πολλά ανέμελα παιδικά καλοκαίρια στην πλατεία μπροστά. Κατηφορίζοντας από την Ντάπια αντικρύζω τα πρώτα ιστιοφόρα που ετοιμάζονται. Σκάφη με τεράστια ιστορία, με απαράμιλλη ομορφιά, και βέβαια με μακριά παράδοση. Ονόματα όπως Αθηνά, Αλκμήνη, Αλκυόνη, Ευρυάλη, Αφρόεσσα, Cassiopeia, Amalthea, Alexandra, Αργοναύτης, Απηλίωτης, Αελλώ, Πάραλος, σού κεντρίζουν την περιέργεια ενώ διαβάζοντας το "βιογραφικό" τους ανακαλύπτεις πόση αγάπη τούς έχουν οι ιδιοκτήτες τους.