ΤΟ BLOG
29/01/2018 10:22 EET | Updated 29/01/2018 10:22 EET

Μερικές διαπιστώσεις για την πΓΔΜ

Ognen Teofilovski / Reuters

1.Οικονομία. Θεωρητικά ακόμα και στην μεγάλη αδυναμία που βρίσκεται η χώρα μας, συνολικά το ΑΕΠ των γειτονικών χωρών ξεπερνάει κατά ελάχιστα δις ευρώ το δικό μας. Σαφώς τώρα και δεν είναι σημείο χαράς και πανηγυριών, όμως δείχνει και την δυναμική που έχει η Ελλάδα ακόμα και με σιδερένιες μπάλες στα πόδια (αποπληρωμές δανείων και τόκων). Το επιχείρημα πώς η Ελλάδα έχει υποχρέωση να το κάνει για να ανασάνει οικονομικά προφανώς δεν ευσταθεί

2. Ονομασία. Το όνομα ως ζήτημα απέχει χιλιόμετρα από την λύση του. Ο λόγος είναι πώς δεν αφορά μόνο αυτό καθαυτό το όνομα, αλλά το Σύνταγμα της πΓΔΜ και διάφορα άλλα που πρέπει να αλλάξουν για να φύγει και το αλυτρωτικό των διεκδικήσεων τους. Αυτό ούτε έτοιμοι είναι να το αλλάξουν, ούτε δυναμική υπάρχει ( σ.σ. ο Ζάεφ είναι οριακά αποδεκτός). Όσο, λοιπόν, αυτό διατηρείται και η Ελλάδα έχει δικαίωμα βέτο και άρνησης ένταξης της πΓΔΜ με επιχείρημα τα παραπάνω. Παράλληλα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο και ας αποκαλούν τη γειτονική χώρα Μακεδονία ακόμη και στον αστερισμό του Σείριου. Με αυτό το όνομα θα είναι και το σημείο διάλυσης της.

3. Εσωτερικές έριδες. Μην δεχόμαστε de facto πώς το όνομα «Μακεδονία» είναι κάτι που θέλουν 100% όλοι οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας. Το κρατίδιο (το αποκαλώ κρατίδιο και όχι κράτος γιατί είναι τεχνητό) διαμορφώθηκε ως κράτος-έθνος μαζεύοντας Σλαβόφωνους και Αλβανόφωνους που ποτέ δεν είχαν ίδια οπτική για την διατήρηση του.

4. Ελλάδα. Ο κόσμος φυσικά και θα αντιδράσει και θα προσωποποιήσει και τις αρνήσεις του προς την κυβέρνηση μέσα από τις όποιες αντιδράσεις καθώς τα τελευταία χρόνια φαίνεται να ισοπεδώνεται πολιτισμικά και οικονομικά ό,τι έχει απομείνει στην Ελλάδα. Είναι λογικό απέναντι σε κάποιους, που με πολιτική εξαπάτηση πήραν θέση εξουσίας και διατηρούν αλαζονική στάση, να φορτώσουν όλα τα κακά ακόμη και προηγούμενων κυβερνήσεων. Όμως αυτό δεν σημαίνει πώς απαξιούν εξαιτίας του ζητήματος της ονομασίας, το οικονομικό πρόβλημα και ούτε βέβαια τα θεωρούν όλα ίδιας βαρύτητας τοποθετώντας τα απλά σε μια ζυγαριά.

5. Διπλωματικές Εξελίξεις. Το πώς θα εξελιχθεί μια κατάσταση όπως αυτή με την χώρα των Σκοπίων, απαγορεύεται ρητά (αν μου επιτρέπεται η έκφραση) να το δούμε μονοδιάστατα. Δεν είναι τυχαίο πώς Αλβανία και Τουρκία ήδη κοιτάνε προσεκτικά το θέμα, καθώς αν η Ελλάδα υποχωρήσει στο θέμα της ονομασίας, στο μέλλον θα έχει να αντιμετωπίσει από την Αλβανία ζήτημα Τσαμουριάς και από την Τουρκία το θέμα του γκριζαρίσματος του Αιγαίου και της Θράκης (όπου επιμένει να προσδιορίζει την μουσουλμανική ελληνική μειονότητα ως τούρκικη).

6. Πολιτικές εξελίξεις. Η δημιουργία πατριωτικού κόμματος στο μέλλον ως concept, λόγω ροής που αποτυπώθηκε εκ δεξιών της ΝΔ, δεν υφίσταται διότι πολύ απλά ήδη υπάρχουν αρκετά. Σωστή παραμένει η αποτύπωση πώς η ΝΔ βρίσκεται σε σύγχυση, καθώς έχει χάσει κάθε επαφή με την λαϊκή Δεξιά βάση. Όσον αφορά την κυβέρνηση, μετά την ανάλωση του πολιτικού της κεφαλαίου και στα επόμενα μέτρα για την επιβεβαίωση της αποδοχής της αξιολόγησης, η εκμετάλλευση της συγκέντρωσης στη Θεσσαλονίκη θα είναι από ελάχιστη ως και μηδαμινή.

7. Σταθερότητα περιοχής. Η επιβολή διαφορετικής ονομασίας που μπορεί να ενοχλήσει τον Ελληνικό λαό οδηγώντας, ίσως, σε μια πιθανότητα αποσταθεροποίησης, δεν αποτελεί ζητούμενο ισχυρότερων δυνάμεων του πλανήτη. Η χώρα των Σκοπίων μπορεί να είναι μια οντότητα που να θέλουν να προσθέσουν στην συμμαχία του ΝΑΤΟ και την ΕΕ, όμως σε καμία περίπτωση δεν θέλουν αυτό να γίνει εις βάρος της σταθερότητας της περιοχής. Σταθερότητα την οποία εξασφαλίζει η Ελλάδα με την γεωπολιτική της θέση στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου.

8. Το άγχος του Νίμιτς. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν διάφοροι κύκλοι, εντός και εκτός συνόρων, ότι, δηλαδή, είναι το ιδανικό πρόσωπο, ο Αμερικανός διαπραγματευτής θεωρείται στον ΟΗΕ πώς βρίσκεται μπροστά στην τελευταία του ευκαιρία να φέρει την επίλυση του θέματος της ονομασίας, χωρίς όμως να δίνουν πολλές πιθανότητες. Ο ίδιος μπορεί να πιέζει με διάφορες δηλώσεις του, όπως η δήλωση του πώς συνάντησε «Μακεδόνα στις ΗΠΑ, στο δρόμο». Μια δήλωση η οποία δείχνει και το δικό του άγχος, καθώς ουδείς «διαιτητής» σε τέτοια θέματα επιτρέπεται κανονικά να λάβει θέση πριν καν υπάρξει συζήτηση μεταξύ των δύο ενδιαφερόμενων πλευρών.

Σε όλα αυτά, ιδιαίτερη σημασία έχει να δούμε και τον αντίκτυπο που προκάλεσε η ομογενής και ακομμάτιστη διαμαρτυρία των Ελλήνων στους διπλωματικούς κύκλους εκτός συνόρων, οι οποίοι παρατηρούν μια χώρα που βρίσκεται επί 8 χρόνια σε πίεση να είναι ήδη στο χείλος έκρηξης όπως προανέφερα. Όμως, μια κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα δυναμιτίζει την περιοχή και σαφέστατα δεν είναι κάτι που επιθυμεί ούτε η ΕΕ, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε καν η Ρωσία. Οπότε, κατά την ταπεινή μου άποψη, το πιθανότερο είναι πώς θα δούμε το ζήτημα της FYROM να παραπέμπεται στις καλένδες, με τις δύο πλευρές να διαχειριστούν πολιτικά το όποιο κόστος και σκηνικό προκύψει, προβάλλοντας ότι συμμορφώθηκαν με τις επιταγές των πολιτών τους αντίστοιχα, όταν φυσικά και οι δύο πλευρές εκίνησαν ένα θέμα εκ του μηδενός που δεν έχει κανένα περιθώριο συμφωνίας όσο υπάρχει αλυτρωτική διάθεση από την μια πλευρά.