ΤΟ BLOG
21/09/2015 08:09 EEST | Updated 22/09/2016 08:12 EEST

Η νίκη των «απολιτίκ»

Oivind Hovland via Getty Images

Με την Ένωση Κεντρώων στη Βουλή, έχουμε μια ακόμη νίκη των απανταχού «απολιτίκ» συμπατριωτών μας. Καταρχήν, για να καθορίσουμε τον όρο «απολιτίκ», έτσι λέμε κάποιον/αν που δεν έχει ιδιαίτερη γνώμη για το πολιτικό γίγνεσθαι, και πάει με τον «συρμό». Άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας- ναι βάζω και τα πρώτα -άντα μέσα- που δεν έχουν χρόνο να διαθέσουν ώστε να ενημερωθούν επί της ουσίας για την πολιτική και περιμένουν το τι θα ψηφίσουν οι άλλοι, ή χίπστερ που ορμώμενοι από την απογοήτευση τους στην «πρώτη φορά αριστερά», προσπαθούν να βρουν την αλήθεια-στους Sex Pistols-στο παρελθόν.

Οι ίδιοι «απολιτίκ» που έφεραν στη βουλή της γείτονος, Ιταλίας, τον Μπέπε Γκρίλο και το Κίνημα Πέντε Αστέρων του. Ο Μπέπε Γκρίλο πέρα από την πολιτική του καριέρα, είναι ηθοποιός, κωμικός και μπλόγκερ, ο οποίος είναι καλτ και επιτίθεται σε άλλους πολιτικούς, κυρίως για τον τρόπο ζωής τους και δεν έχει προτείνει τίποτα το ουσιαστικό, ώστε να αλλάξουν τα κακώς κείμενα που καυτηριάζει.

Βέβαια, ούτε ο κ.Λεβέντης έχει τις λύσεις, και ας έχει προβλέψει σωστά κάποια πράγματα. Αλλά εδώ που τα λέμε, και ένα χαλασμένο ρολόι λέει σωστά την ώρα 2 φορές την ημέρα.

Στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου λοιπόν, μπήκε ο κ. Βασίλης Λεβέντης στη Βουλή των Ελλήνων. Μία καλτ φιγούρα και εκείνος, που όμως δεν ήταν αυτός που ασκούσε σάτιρα αλλά την δεχόταν, η οποία του βγήκε σε καλό. Ο ίδιος ο Γιώργος Μητσικώστας, παραδέχτηκε το «λάθος» του να τον διακωμωδεί και ήταν το κεντρικό πρόσωπο στην προηγούμενη του καμπάνια. Βέβαια, ούτε ο κ.Λεβέντης έχει τις λύσεις, και ας έχει προβλέψει σωστά κάποια πράγματα. Αλλά εδώ που τα λέμε, και ένα χαλασμένο ρολόι λέει σωστά την ώρα 2 φορές την ημέρα. Διακρίνουμε κάποιες προτάσεις όμοιες με εκείνες του Θάνου Τζήμερου, όπως και άλλες ανεδαφικού χαρακτήρα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, που πιστεύει ότι οι βουλευτές πρέπει να αλλάζουν κάθε λίγους μήνες και να είναι λιγότεροι από 300, εγείροντας το ερώτημα, αν κάποιος εκλέγεται για λίγους μήνες, ποιο είναι το θέλγητρο ώστε να κάνει σωστά τη δουλειά του;

Βοήθησε πολύ στη νίκη του και η υπέρμετρη προβολή του από την τηλεόραση. Σταμάτησε ο κόσμος να αποτελείται από «ζώα» και «αρκουδέηδες», επειδή έβλεπε τους λεβέντες/ισσες του, ανάμεσα τους. Σταμάτησαν οι ευχές για «καρκίνο πολιτικών αρχηγών», που ευχόταν τα χειρότερα, επειδή δεν είχε την κοινωνική αναγνώριση που πίστευε ότι άξιζε.

Οι «απολιτίκ» το κατάφεραν και αυτό, που απέδωσαν την δικαιοσύνη με τη ψήφο τους, που διόρθωσαν την Ιστορία βάζοντας τον άξιο πολιτικό τους στη Βουλή. Μερικοί μπορεί να μην έχουν τις ίδιες αγαθές προθέσεις και να γελάνε κρυφά, με το κάζο που έκαναν στις πλειοψηφίες, βγάζοντας έναν απλό άνθρωπο στα μάτια τους, ενάντια στην οικογενειοκρατία και το κατεστημένο. Σαν τους ανθρώπους που ψηφίζουν εμμονικά σε reality shows τα ατάλαντα outsiders στις πρώτες θέσεις, επειδή...«έτσι». Ώστε να σπάσουν πλάκα με τους υπολοίπους, και να επιδείξουν τη δύναμη που έχουν.

Η ψήφος τους πήγε στην Ένωση Κεντρώων και καταβαράθρωσαν το Ποτάμι, που επιζητούσε διακαώς το περιβόητο 10%. Δεν τους έπεισαν; Δεν βρήκαν στο πρόσωπο τους το καινούργιο; Δεν ήταν τόσο νέο σαν κόμμα όπως στις προηγούμενες εκλογές; Ή μήπως δεν ήταν τόσο παλιό, όπως η «αδικημένη» παράταξη του κ. Λεβέντη;

Τα ερωτηματικά είναι πολλά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης το μεγάλο ποσοστό αποχής του ύψους του 44.9%, αποτελούμενο από απογοητευμένους του αριστερού χώρου, που συνιστούσαν αποχή και μέσω των κοινωνικών δικτύων. Τα δύο πρώτα κόμματα δεν λαβώθηκαν από την αποχή ούτε η Ένωση Κεντρώων. Όσοι δεν άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα είναι απογοητευμένοι από τις προηγούμενες μνημονιακές πολιτικές, δεν είχαν κανέναν που να μπορούν να πιστέψουν.

Το σημαντικότερο ερώτημα όμως είναι ένα. Η Ένωση Κεντρώων ήρθε για να μείνει ή θα ξεφουσκώσει όπως και το Κίνημα Πέντε Αστέρων;