afanismos

Με "όρους" αρχαίας τραγωδίας (Αντιγόνη του Σοφοκλή) μας μιλά για τον κίνδυνο αφανισμού του λαού της από την πανδημία και τα σχέδια του Μπολσονάρο για τις φυλές και το Δάσος. Και μας ζητά για μια φορά να σωπάσουμε και να ακούσουμε.
Ίσως τα νέα δεδομένα ανατρέπουν όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Όμως, ο σπουδαιότερος λόγος του αφανισμού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης είναι ότι κανείς, μα κανείς, δεν τους προστάτευσε. Στην Αθήνα ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός βάφτιζε και πάντρευε αβέρτα και μοίραζε πλαστές χριστιανικές ταυτότητες. Στη Ζάκυνθο η εβραϊκή κοινότητα γλίτωσε χάρη στον μητροπολίτη Χρυσόστομο και στον δήμαρχο Καρρέρ. Στη Θεσσαλονίκη, όμως, κανείς δεν ανέλαβε παρόμοιες πρωτοβουλίες. Βέβαια, υπήρξαν κάποιοι χριστιανοί που με κίνδυνο της ζωής τους βοήθησαν, φυγάδευσαν ή έκρυψαν φίλους και γείτονες. Όμως ήταν λίγοι.
Πόσες φορές δεν έχετε ευχηθεί να έμοιαζε η ζωή σας με ταινία του Hollywood; Λοιπόν, φαίνεται πως σύντομα θα έχουμε όλοι μας
Η ύπαρξη σε διακινδύνευση οδηγεί σε μη-ύπαρξη. Μετά όμως την καταστροφή υπάρχει και ο ξεριζωμός. Η ανθρώπινη ποιότητα υπό διωγμό. Ακόμα και αν κατάφερε να επιζήσει κάποιος θα οδηγηθεί στην προσφυγιά γιατί αυτό προκαλεί ο πόλεμος. Ο σύγχρονος ξεριζωμός από τη γη της Συρίας και οι χιλιάδες που φθάνουν στα ευρωπαϊκά εδάφη- ελέω περισσότερων ευκαιριών και καλύτερης προοπτικής- με πρώτη απόβαση στην Ελλάδα δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος που υπάρχει παγκόσμια.
Δεν με εξέπληξαν οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας περί «εθνοκάθαρσης» των Ποντίων, αναμενόμενες (σ' ένα βαθμό) από ένα πρόσωπο της Αριστεράς. Θα μπορούσα κάλλιστα συνταχθώ μαζί του, προτάσσοντας τον λόγο του Αλμπέρ Καμύ: «ελευθερία σημαίνει να μπορώ να υπερασπίζομαι αυτό που δεν πιστεύω. Σημαίνει να μπορώ να δίνω δίκιο στον αντίπαλο». Όμως, έχω την εντύπωση, ότι το θέμα είναι βαθύτερο και ξεπερνά κατά πολύ τον κ. Φίλη.
Το περασμένο έτος σημειώθηκε για πρώτη φορά πτώση- έστω και μικρή- στις απώλειες των μελισσών παγκοσμίως, ο αριθμός των οποίων