aisthetike

Η γυναίκα έχασε και το σπίτι της αφού επιβαρύνθηκε με ιατρικά έξοδα από τον ακρωτηριασμό, σύμφωνα με τον δικηγόρο της.
Περισσότερο κάλλος σημαίνει και περισσότερο καλό. Και έχουμε ανάγκη και από τα δύο στη σημερινή πραγματικότητα των επάλληλων διεθνών κρίσεων.
Πώς αντιμετωπίζεται η γλυπτική σήμερα στη χώρα που υποτίθεται πως την εγέννησε; Με ποια παιδεία, ποιά πολιτική, ποιον προγραμματισμό;
Όλα έχουν να κάνουν με τον πολεοδομικό σχεδιασμό.
- Πιο μακάβριο το «Νεκροταφείο», προφανώς. - Ναι, άλλο είναι το «κοιμάμαι» και άλλο το «πέθανα». Το «κοιμάμαι» είναι πιο
Μπορεί τα 19.065 μόρια να της εξασφάλιζαν είσοδο στην Ιατρική, ωστόσο αυτή επέλεξε τον στόχο που είχε θέσει εξαρχής: Το Τμήμα
Πολλές πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη, το Τορόντο και η Νέα Υόρκη έχουν βρει έναν εναλλακτικό τρόπο για να «κρύβουν» τις γραμμές
Η επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία και διαρκεί περίπου δύο ώρες. Η ασθενής μένει ένα βράδυ στην κλινική για να πάρει ενδοφλέβια αντιβίωση. Την επόμενη μέρα αφαιρείται ο επίδεσμος από το στήθος και η ασθενής φοράει έναν ειδικό στηθόδεσμο, τον οποίο διατηρεί επί ένα μήνα για 24ώρες το 24ωρο. Τον βγάζει μόνο όταν κάνει μπάνιο.
Για την ιστορία, δεν αισθάνομαι απολύτως καμία ανάγκη να εξηγήσω γιατί δε μπορούσα να αποδεχθώ τον Παντελή Παντελίδη ως καλλιτέχνη -το ό,τι ήταν αυτοδημιούργητος (και μπράβο του) και συμπαθής δεν τον κάνει καλλιτέχνη-, όπως δεν αισθάνομαι απολύτως καμία ανάγκη να πείσω οποιονδήποτε για το πόση θλίψη μου προκάλεσε ο φριχτός τρόπος με τον οποίο κόπηκε το νήμα της ζωής του σε τόσο νεαρή ηλικία, ούτε βέβαια να επιχειρηματολογήσω ενατίον της απαράδεκτης επιλογής να τεθεί η σορός του σε λαϊκό προσκύνημα και να μετατραπεί η κηδεία του σε πανηγύρι. Αν κάποιος δεν τα καταλαβαίνει αυτά, είναι εκείνος που έχει το πρόβλημα...
Αγαπημένη μου δασκάλα, χαίρομαι που βρίσκεσαι στις θεατρικές επάλξεις, έτοιμη να πολεμήσεις για την Τέχνη, στην οποία έχεις αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής σου. Τα όσα εύστοχα παρατηρείς για τον Ξηρό δεν τα αμφισβητώ. Ωστόσο δεν έχουν σχέση με το καλλιτεχνικό έργο. Το επίδικο εδώ, δεν είναι η προσωπικότητα του Ξηρού, ούτε η καταδίκη του. Δεν είναι το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ούτε η πλειοψηφική γνώμη του λαού. Επίσης δεν αφορά τον καλλιτέχνη αν είναι προκλητική ή όχι σε σένα ή και σε 10 εκατομμύρια Έλληνες, η «ανάδειξη των βασάνων του Ξηρού επί σκηνής δίπλα στα ανθρωπιστικά κείμενα του Καμύ». Το επίδικο στο άρθρο μου και εδώ στην απάντηση είναι, η διαφορά της αισθητικής αλήθειας με τη γνωσιολογική.
Με δεδομένο ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στο θέατρο μέχρι και κείμενα του Χίτλερ, είναι άξιο απορίας ποιος ανερμάτιστος νους, συνέδεσε τα όποια συγγραφικά κείμενα ενός τρομοκράτη για θεατρικό πειραματισμό, με τη νομιμοποίηση της τρομοκρατίας, των φόνων, του εγκλήματος. Δεν είμαι και ψυχίατρος να διακρίνω αν πρόκειται για απλή προβολή ή για προβλητική ταύτιση. Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι κρίμα για το Εθνικό θέατρο να μην ξανανεβάσει Ζ. Ζενέ, μιας και ήταν γνωστός καταδικασμένος παλιάνθρωπος. Και το ΚΘΒΕ να οργανώσει ένα δημόσιο ανάθεμα για τον Μ. Πλωρίτη και το «Μπρεχτ και Χίτλερ» στο οποίο ο συγγραφέας συμπεριέλαβε κείμενα από το γνωστό βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου».
Ποιότητα. Υψηλή Αισθητική. Αυτή η αύρα μας υποδέχτηκε στην Ιστορική Βιβλιοθήκη Λασκαρίδη στο ανακαινισμένο νεοκλασικό κτήριο του Πειραιά, το γνωστό από παλιά Μέγαρο Στρίγκου. Στη διάρκεια των τελευταίων ετών σημαντικές προσωπικότητες των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών έχουν δωρίσει στο «Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη» τα Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες τους. Βιβλία (300.000 συνολικά!) μεγάλης πνευματικής, λογοτεχνικής και υλικής αξίας, ανάμεσά τους 50 αρχέτυπα, (εκδόσεις των αρχών της Τυπογραφίας), εκατοντάδες παλαίτυπα και δεκάδες πρώτες εκδόσεις, σπάνια χειρόγραφα, αλληλογραφίες προσωπικοτήτων.
Το συγκρότημα των Satanique Samba Trio δημιουργήθηκε στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας την Μπραζίλια το 2002 από τον μπασίστα Munha Da 7, ή μάλλον για να ακριβολογούμε τότε ξεκίνησε η προσπάθεια για να στηθεί το γκρουπ. Οι ίδιοι αποκαλούν την μπάντα τους «μια συνεχής αισθητική προσπάθεια για συστηματική ωδική αποδόμηση της βραζιλιάνικης μουσικής παράδοσης και των σύγχρονων ρευμάτων της».
Σε αυτό το τοπίο δυστυχώς έρχεται να ενταχθεί η σημαντικότερη κατάθεση της παγκόσμιας αντιπολεμικής λογοτεχνίας από τον Ευριπίδη, μια κραυγή για δημοκρατία και δικαιοσύνη σε ένα κόσμο που βουλιάζει άναρχα μέσα στις θηριωδίες του πολέμου. Και η πρόκληση για ένα αξιοπρεπές ανέβασμα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.
Η ιστορία του Peter Bellerby ξεκίνησε το 2008 μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να βρει ένα ξεχωριστό δώρο για τα 80α γενέθλια
Στο ερώτημα «ποιο είναι αυτό που ξενερώνει πιο πολύ τις γυναίκες», οι περισσότεροι θα απαντούσαν κάτι σε «άσχημη αναπνοή