akel

Στις προσεχείς προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου μια υποψηφιότητα τύπου Βασιλείου αναμφίβολα θα έβρισκε πρόσφορο έδαφος. Έτσι εξηγείται και η θετική απήχηση που είχε η πρωτοβουλία του ΑΚΕΛ να προσανατολιστεί στη στήριξη του Μιχάλη Σπανού. Η ηγεσία του κόμματος και προσωπικά ο Άντρος Κυπριανού έδειξε να αντιλαμβάνεται τις υπόγειες διεργασίες που συντελούνται στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα. Γι' αυτό και επεδίωξε να βρίσκεται σε αρμονία με την εκπεφρασμένη βούληση σημαντικής μερίδας εκλογέων, που θεωρεί πως η εναλλαγή κομματικών υποψηφιοτήτων το μόνο που πετυχαίνει είναι η ανακύκλωση των αδιεξόδων της χώρας με πρώτιστο αυτό του Κυπριακού.
Στην ουσία το ΑΚΕΛ συνιστά ιδιότυπο κόμμα. Δεν παραπέμπει ούτε στα κομμουνιστικά ούτε στα σοσιαλδημοκρατικά σχήματα. Μολονότι αυτοτοποθετείται στον ορθόδοξο αριστερό χώρο, εντούτοις οι θέσεις του δεν απέχουν πολύ από εκείνες της παλιάς κρατικιστικής σοσιαλίζουσας και εργατικής παράδοσης. Ο λόγος του, αν και επενδυμένος με τα παραδοσιακά κλισέ της Αριστεράς, δεν διακρίνεται για τις μανιχαϊστικές και αντικαπιταλιστικές αντιλήψεις των κομμουνιστικών κομμάτων. Δεν αποπνέει τη γνώριμη αρτηριοσκλήρωση. Ούτε διολισθαίνει σε λαϊκισμούς.
Στον κομματικό βιότοπο της Κύπρου, χρόνια τώρα, ευδοκιμεί μια ξεχωριστή διασταύρωση. Το υβρίδιο οφείλεται στην πολτοποίηση, εθνικιστικών, ακροδεξιών, εθνικοσοσιαλιστικών και αντιδραστικών απόψεων. Αναπτύσσεται στο έδαφος της αντιπαλότητας, της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού, της αρτηριοσκλήρωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Όποιο κι είναι το περιτύλιγμά του -δεξιό, κεντρώο, ακόμη και σοσιαλιστικό- ο πυρήνας του παραμένει ίδιος: Η σθεναρή άρνηση της συνύπαρξης.
Η αλήθεια είναι ότι η διαίρεση και η διχοτόμηση αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία, προκειμένου να δημιουργηθούν καριέρες πολιτικές, να συσταθούν κόμματα, να καλλιεργηθούν φαντασιώσεις και εθνικιστικές εξάρσεις. Ένα ολόκληρο πολιτικό, μιντιακό, επιχειρηματικό εποικοδόμημα στήθηκε, πλειοδοτώντας σε ακραίες απόψεις, με το πρόσχημα μιας δήθεν υπερήφανης και αδιάλλακτης εθνικής στρατηγικής. Αν και εξέφραζε μια μικρή μειοψηφία, επί χρόνια κατόρθωνε να επιβάλει τις απόψεις και τις θέσεις του, ακυρώνοντας κάθε φορά όποιες πρωτοβουλίες αναπτύσσονταν για τη λύση. Και το βασικότερο: πετύχαινε να δηλητηριάζει σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, αγνοώντας τα κεκτημένα.