aletheia

Η οπτική με την οποία αντιμετωπίζει ο καθένας την καθημερινότητα του, διαφέρει. Όπως και το σκεπτικό. Σίγουρα η υπερβολική ανάλυση δεν κάνει καλό. Σημασία έχει η απλότητα. Για παράδειγμα, όταν ρωτάει κάτι ένα μικρό παιδί, του απαντάς όσο πιο απλά γίνεται. Ξεκάθαρα χωρίς υπεκφυγές... χωρίς φόβο... χωρίς δειλία. Με μια απλή εξήγηση. Γιατί τα μικρά παιδιά και όσοι νιώθουν παιδιά ζούνε σε ένα αγγελικά καλοσυνάτο, πλασμένο κόσμο, και ξέρουν να κατανοούν, χωρίς να παρεξηγούν. Ναι, ίσως στεναχωρηθεί το παιδί, εάν το αγαπημένο του παιχνίδι, χαλάσει, αλλά οφείλεις ως γονιός να του πεις την αλήθεια... ότι χάλασε και δεν διορθώνεται.
Η επικαιρότητα, όπως τη βιώνουμε, αν δεν πατάει ακόμη και με τα δύο πόδια στην παράνοια, έχει βουτήξει μέσα της τουλάχιστον το ένα για τα καλά- το δεύτερο ετοιμάζεται. Το πρωτογενές υλικό για να δημιουργήσεις αστείες ψεύτικες ειδήσεις, αν σου κόβει όσο φαίνεται να κόβει στους συντάκτες τους, προσφέρεται απλόχερα. Στη Βουλή, στην κοινωνία, στην τηλεόραση, στην καθημερινότητα. Υπάρχει τέτοια υπερπροσφορά σκηνών παράνοιας, που φαντάζομαι πως- πλήρως εξοικειωμένοι πια με αυτό που κάνουν- θα αναγκάζονται κάθε ημέρα να αποκλείουν θέματα, αντί να αγωνιούν για το τί θα γράψουν.
Η αίσθηση του δικαιώματος, λοιπόν, είναι πράγματι εσφαλμένη για το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που την έχουν, διότι στην πραγματικότητα δεν αξίζουν ό,τι ή όσο πιστεύουν πως αξίζουν. Δεν έχουν αναπτυγμένο το γνῶθι σαὐτόν δηλαδή, είτε λόγω λόγω στρεβλής αντίληψης των δικών τους χαρακτηριστικών, είτε λόγω αδυναμίας αναγνώρισης των χαρακτηριστικών του περιβάλλοντός μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται/εργάζονται/ζουν.
Τα λόγια μεταφορικά. Μας το χάλασαν. Χάλασε το λογισμικό επεξεργασίας ακατέργαστων πληροφοριών. Η παραγωγή έχει διακοπεί, ο μάστορας πήρε άδεια, που λένε και στο δημόσιο όταν δεν σου κάνουν τη δουλειά που ζητάς, και δεν θα γυρίσει σύντομα. Τότε στη βιομηχανία εστιάζουμε στο τελικό προϊόν, κι αν είναι λάθος ανατρέχουμε στη γραμμή παρασκευής του. Πόσο δυσβάστακτο να ζεις στη χώρα που ζητά δημιουργία νέων τέτοιων θέσεων εργασίας και να μη μπορούμε να το πράξουμε με τον εαυτό μας επειδή «μας το χάλασαν».
Καταλαβαίνουν καλύτερα τα παιδιά, γιατί είναι και εκείνοι «παιδιά». Η αλήθεια είναι ότι επειδή οι άνδρες έχουν μια αιώνια παιδική φύση μέσα τους, ταυτίζονται περισσότερο με τα παιδιά τους σε θέματα επιλογής παιχνιδιού, προγράμματος και ωραρίου. Η μητέρα θέλει συνήθως τα παιδιά να τηρούν πιο αυστηρά το ωράριο που τους θέτει και το προγραμμα που τους βάζει, ενώ οι μπαμπάδες ακολουθούν ένα πιο χαλαρό πρόγραμμα. 'Ετσι τα παιδιά πολλές φορές προτιμούν τον μπαμπά για να ακολουθήσουν το πρόγραμμα τους.