ARISTEIA

Συνέντευξη με δύο διαπρεπείς Έλληνες επιστήμονες στις ΗΠΑ με ελληνοκεντρική συνείδηση και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο.
Σημαντικό τμήμα του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας προσέδωσαν στην ερμηνεία εκδήλωσης, τον τρόπο διαχείρισης και
Πολλοί θεωρούν ότι το κέντρο είναι στατικό. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι δυναμικό. Επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, καθώς οι νέες συνθήκες απειλούν την ισορροπία που πετυχαίνει την εκάστοτε στιγμή. Η διατήρηση ισχυρών και ακραίων πεποιθήσεων ανέκαθεν χωλαίνει σε έναν κόσμο ρευστότητας και πολυμορφικότητας. Τότε, βέβαια, είναι που μας κρούει τον κώδωνα η αναγκαιότητα της ύπαρξης του «κέντρου των πεποιθήσεων». Αλλιώς, όλοι/ες θα ζούσαμε υπό το καθεστώς των κοντόφθαλμων και των φανατικών. Η Ευρώπη του σκεπτικισμού είναι καταδικασμένη να προχωρά σε μονοπάτια δύσβατα με σκιά της την αβεβαιότητα.
Είναι ανόητο και υποκρισία και δείχνει πόσο λίγο ξέρουν την εκπαιδευτική διαδικασία όσοι ισχυρίζονται πως συμβολικές πράξεις μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα κάποιου ή την ποιότητα της εκπαίδευσης που έχει. Αυτό μοιάζει με μαγικό ραβδί. Δεν υπάρχουν τέτοια όμως. Τα προβλήματα της εκπαίδευσης είναι γνωστά, και δεν είναι στην έλλειψη των συμβολικών πράξεων. Η εκπαίδευση για να είναι αποτελεσματική εξαρτάται από πολύ πρακτικά θέματα. Δώσε στο παιδί καλό φαγητό, καλό ύπνο, ασφαλές περιβάλλον, ενήλικες που θα το φροντίσουν, θα σέβονται και θα το εμπιστεύονται, και αυτό θα εξελιχθεί.
Το πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο, για την τριτοβάθμια παιδεία, επ' ουδενί λόγω δεν επιδίωξε, ως όφειλε, την ευρύτερη συναίνεση. Η όλη διαδικασία ήταν ευθύς εξ' αρχής μία αξίωση ιδεολογικής επιβολής μίας κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται σε φάση επιταχυνόμενης αποδόμησης. Οι συνεχείς δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών στόχο έχουν να συσπειρώσουν το στενότερο κομματικό ακροατήριο, διακηρύσσοντας κάποιες από τις πάγιες αριστερές ιδεοληψίες, ψηφοθηρικά χρήσιμες αλλά άκαιρες για τις παρούσες ανάγκες της χώρας και αντίθετες, εν πολλοίς, με τις επιθυμίες της κοινωνίας.
Ανεξάρτητα από το αν κάποιος προσδιορίζει τη δική του πραγματικότητα υπό το πρίσμα της μιας ή της άλλης άποψης, η συζήτηση σχετικά με την απόφαση για αλλαγή του τρόπου επιλογής αυτών που ηγούνται της ομάδας των μαθητών που παρελαύνει εκπροσωπώντας το σχολείο τους χρειάζεται να υπερβεί το σχήμα των παρελάσεων και να εστιάσει στη σημειολογία που εμπεριέχεται σε μια τέτοια απόφαση.
Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο να αποφασίζουν ή να ξιφουλκούν για το τι είναι αριστεία - πίσω από κοντάρια, σημαίες και λαχνούς - άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με ό,τι αυτή είναι ή αντιπροσωπεύει. Και αυτό είναι μια πραγματική κατάντια.
«Πρόσφατα ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου είπε ότι στον Στρατό πηγαίνουν όλοι και όχι μόνο οι άριστοι. Παρέλειψε να πει
Τους τελευταίους μήνες έχουμε μιλήσει πολύ για την αριστεία. Με τρόπο που, όσο περνάει ο καιρός, με στενοχωρεί και με ανησυχεί όλο και περισσότερο. Όχι επειδή η αριστεία είναι κακό πράγμα -κάθε άλλο. Όχι επειδή δεν πρέπει να επιβραβεύεται το ταλέντο, η προσπάθεια, η γνώση, η υπέρβαση, το αποτέλεσμα -κάθε άλλο. Όχι επειδή δεν πρέπει να ξεχωρίζουν οι καλοί και να έχουν στόχους όλοι -κάθε άλλο. Αλλά γιατί νιώθω πως έχουμε περιορίσει την έννοια της λέξης σε ένα πλαίσιο στείρο, ηθικοπλαστικό και απαρχαιωμένο που κανέναν τελικά δεν πάει μπροστά: ούτε τα άτομα, ούτε την εκπαίδευση, ούτε τις ομάδες, ούτε τη χώρα.