axioprepeia

Δεν υπάρχει κανένα σημείο υπεροχής από το οποίο κάποιος μπορεί να στέκεται και να ατενίζει την αλλοτρίωση απαλλαγμένος από αυτήν. Όλοι μας γινόμαστε φορείς της κρίσης στον βαθμό που επιχειρούμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας (σε τροφή, νερό, ένδυση, στέγη, παιδεία, υγεία κ.α.) μέσω της λογικής «ο χρόνος είναι χρήμα» ή όλα ανάγονται στο κέρδος. Εντός του καπιταλισμού ζούμε σχιζοφρενικά στο βαθμό που ισορροπούμε μεταξύ της ανάγκης να πρέπει να παράγουμε περισσότερα χρήματα και της επιθυμίας να διάγουμε με όρους αλληλεγγύης και αμοιβαίας με τους άλλους συνεργασίας.
Φανταστείτε να είστε 58 ετών και άνεργος σήμερα στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία στις ηλικίες 55-64 ετών από 9,2% το 2011 έχει εκτιναχθεί στο 19,3% το 2016, ένας στους πέντε σχεδόν. Οι πιθανότητες για επάνοδο στην εργασία ελάχιστες, αν όχι μηδενικές. Η συνταξιοδότηση στα 67, μετά τις νέες ρυθμίσεις, μακρινό όνειρο. 150.000 άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην ιδιότυπη αυτή ομηρία.
Η ευθύνη για όλα αυτά βαραίνει στο σύνολό τους τις κυβερνήσεις που πέρασαν και δεν προσπάθησαν να αλλάξουν αυτή την πραγματικότητα, αλλά η σημερινή κυβέρνηση είναι, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, εκείνη που όχι μόνο αποδέχεται αλλά και ενισχύει αυτή την πραγματικότητα! Θα μου πεις ότι είναι κεντρική φιλοσοφία του κομμουνισμού (με τις ιδέες του οποίου ανδρώθηκαν πολιτικά -και μάλιστα στη μετακομμουνιστική περίοδο της Ευρώπης- οι κυβερνώντες σήμερα) η συλλογική μιζέρια, που ανάγει το κράτος σε προστάτη-πατερούλη. Αλλά το ερώτημα είναι: πώς είναι δυνατόν να αποδεχόμαστε εμείς οι ίδιοι αυτή την πραγματικότητα;
Έξι χρόνια πριν, στις αρχές Μαΐου του 2010 μια από τις εμβληματικές εφημερίδες του ελληνικού τύπου που δυστυχώς δεν υπάρχει πια, η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, δημοσίευσε με αφορμή την επικίνδυνη περίοδο που διένυε τότε η χώρα μια έρευνα με τον τίτλο «Να καεί ή να μην καεί το "μπουρδέλο" η Βουλή;».Η εφημερίδα ήθελε να μάθει πως ένα σύνθημα που μέχρι πρότινος ακουγόταν -χρόνια τώρα - από κάθε αναρχική πορεία όταν έφτανε στη πλατείας Συντάγματος και πρωτοαντίκρυζε το κτίριο της Βουλής έφτασε να αποτελεί το κεντρικό σύνθημα χιλιάδων απλών ανθρώπων κάθε ηλικίας και πολιτικής τοποθέτησης που διαδήλωναν με οργή και αποστροφή.
Άλλοι τρέχουν να τους πουλήσουν πρώτα σωσίβια και βάρκες και μετά αν καταφέρουν να περάσουν απέναντι. Άλλοι να τους «τα πάρουν χοντρά» για μια κούρσα μέχρι την Χιλιο-Ειδωμένη αφού βέβαια έχουν τραβήξει κάποιες αναμνηστικές φωτο -κατανόησης πόνου - μαζι τους, για να έχουν και το άλλοθι στεγνό και την καυτή χύτρα γεμάτη. Άλλοι μοιράζονται ακόμα και ένα κομμάτι ψωμί που τους απόμεινε. Οι διαβεβαιώσεις του κάθε Νο Real Task Tusk που τους προτρέπει να αφήσουν τα παιδιά τους να παίζουν στα χαλάσματα με εκατομμύρια σφαίρες να περνούν πάνω και κάτω απο τα κεφάλια τους και οβίδες να σκάνε πάνω τους, μάλλον δεν τους πείθουν.
Χειμώνιασε και ο καιρός έχει αγριέψει. Το να βγαίνει κάποιος βρεγμένος από τη βάρκα δυστυχώς είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Μαζί με άλλους εθελοντές που δραστηριοποιούνται στην περιοχή ανάβουμε φωτιά και τους περιμένουμε έχοντας μαζί μας κάλτσες και στεγνά ρούχα. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα ειδικά τις νύχτες που έχει περισσότερο κρύο. Αρκετοί φτάνουν στις ακτές σχεδόν λιπόθυμοι, στα όρια της υποθερμίας. Είναι για εμάς μια πολύ δύσκολη στιγμή. Όπως και η στιγμή που ακούς το κλάμα των παιδιών που προσπαθούν να ξαναβρούν στα τυφλά τους γονείς τους μέσα στη νύχτα. Πρέπει να σταθούμε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους.
Η νέα αφήγηση παραπλάνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μύθος της αυτοδυναμίας για να μπορέσει δήθεν απρόσκοπτα μέσω «παράλληλου» δικού του προγράμματος να κάνει όσα ο ίδιος δεσμεύτηκε με το τρίτο μνημόνιο ότι δεν θα κάνει! Και από την άλλη, η ΝΔ μοιάζει να μην έχει καταλάβει τίποτα από όσα συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Ενώ προβάλλει τη λογική των συνεργασιών, τις αποτρέπει πολώνοντας το κλίμα.
Τελικά, στην Ελλάδα διαθέτουμε μια νιτσεϊκή κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι η αδυναμία αποτελεσματικής πολιτικής παρέμβασης της χώρας μας στα διεθνή fora και η εθνική μας περιθωριοποίηση δεν έχουν σημασία, αφού διαθέτουμε το ηθικό πλεονέκτημα.
Πρόκειται για κάτι που αποτελεί πραγματικότητα σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και στη δική μας: υπάρχουν άνθρωποι που αναγκάζονται