Berlin

To  Hellas Filmbox Berlin 2018 σήκωσε αυλαία την Τετάρτη το βράδυ 24 Ιανουρίου για τρίτη χρονιά, το οποίο θα ολοκληρωθεί
Τον Απρίλιο του 1945, κι ενώ τα ρωσικά στρατεύματα προέλαυναν, δόθηκε εντολή εκκένωσης του στρατοπέδου. Οι κρατούμενοι υποχρεώθηκαν να περπατήσουν μέχρι τη Βαλτική θάλασσα -μια απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων- και όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί απ' αυτούς δεν άντεξαν. Ο Nicolaas ήταν ένας από τους τελευταίους που άφησαν πίσω τους το στρατόπεδο. Για καλή του τύχη, μετά από δέκα μέρες πεζοπορίας, απελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα στην πόλη του Σβερίν.
Σήμερα, η άγρια βλάστηση έχει άρχισει να καλύπτει τα πάντα. Η ρόδα του λούνα παρκ, αχρησιμοποίητη εδώ και δέκα χρόνια, γυρίζει με τη βοήθεια του ανέμου σκορπίζοντας έναν απόκοσμο μεταλλικό θόρυβο που ακούγεται σε ολόκληρο το πάρκο. Ο δράκος, μέσα στο στόμα του οποίου χανόταν το τρενάκι, έχει ξεβάψει και τυλίγεται από αγριόχορτα. Οι δεινόσαυροι και τα μαμούθ έχουν αναποδογυρίσει και κοιτούν τον ουρανό. Οι νεροτσουλήθρες έχουν γεμίσει βλάστηση και το νερό γύρω τους έχει γίνει βάλτος. Τα κτίσματα που κάποτε λειτουργούσαν ως αναψυκτήρια έχουν μισογκρεμιστεί. Η φύση σβήνει το πάρκο και μαζί της σβήνει τα χνάρια της οικογένειας Witte.
Αυτό το τσούρμο της νύχτας που τρώει το currywurst είναι κατά βάση άντρες μοναχικοί. Έχουν διασχίσει την πόλη επιστρέφοντας από ξενύχτι αλλά μοιάζουν να μην βρίσκονταν πουθενά προηγουμένως. Είναι λες κι έχουν ξεφυτρώσει μέσα στο δάσος του Γκρούνεβαλντ, αρκετά μακριά απ' το κέντρο της πόλης αλλά όχι έξω απ' αυτή, κι έχουν διασχίσει κάμποσα χιλιόμετρα πεινασμένοι μέχρι να βρουν αυτή την όαση μπροστά απ' το σταθμό του τρένου. Το currywurst σερβίρεται μέσα σε χάρτινο πιάτο και συνοδεύεται από χρωματιστό πιρουνάκι. Όλοι αυτοί οι άντρες μοιάζουν με τα παιδιά που κάποτε ήταν αλλά δεν είναι πια.
Στο 10/11 της Bleibtreustraße έζησε για δυο χρόνια και η ποιήτρια Mascha Kaléko (1907-1975) προτού δραπετεύσει στην Αμερική το 1938 για να γλιτώσει κι αυτή από τους Ναζί. Χωρίς να αποκοπεί μέσα της ποτέ από το Βερολίνο, επέστρεψε εκεί το 1956 κι έζησε στην πόλη για μερικά χρόνια. Το 1960 αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Fontane, καθώς η απονομή του θα γινόταν από ένα πρώη μέλος των SS, μένοντας έτσι σταθερή στις αξίες της. Καθ' ότι τα χρόνια στην εξορία την είχαν σμιλέψει, η Kaléko, μέσα από τα ποιήματά της ισχυρίστηκε ότι «το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι ένα νησί / μονάχος στην ανοιχτή θάλασσα».