demosionomike-prosarmoye

«Αναμφισβήτητα, η Ελλάδα βρίσκεται στο δρόμο της ανάκαμψης και στο ξεκίνημα μιας ζωντανής περιόδου για την οικονομία της
Ο Πίτερ Ντόιλ μετράει πάνω από είκοσι χρόνια εμπειρίας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (1992-2012). Προτού στείλει την επιστολή
Με στόχο να ξεπεραστούν τα εμπόδια προκειμένου έως την Παρασκευή το μεσημέρι να έχει ολοκληρωθεί αυτός ο γύρος διαπραγματεύσεων
Φοβάμαι πως επίσης λίγοι αντιλαμβάνονται ότι η κρίση ήταν το απότοκο, η προδιαγεγραμμένη πορεία της στρεβλής πορείας της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλοί ακόμα διατείνονται πως η κρίση είναι μια τεχνητή επιβολή, ένα έξωθεν κατασκεύασμα που ήρθε απρόσκλητη να διαταράξει την ελληνική ραθυμία και παροιμιώδη μακαριότητα που απέπνεε η χώρα πριν το 2009. Μια μικρή περιήγηση στα social media επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα καταγγελτικού συνωμοσιολογικού οίστρου που καταλήγει σχεδόν πάντα τόσο προβλέψιμα να μας εμφανίζει ως άμοιρους ευθυνών για το σημερινό μεταίχμιο της χώρας.
Παρά την προαναφερθείσα βελτίωση και την εφαρμογή μιας σειράς μέτρων το 2012 για την αναδιάρθρωση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού δημοσίου χρέους που βρίσκονταν στην κατοχή του ιδιωτικού τομέα, ο λόγος δημοσίου χρέους-ΑΕΠ της χώρας παρουσίασε σημαντική αύξηση, προσεγγίζοντας το 177% του ΑΕΠ στο τέλος του 2014, από 129,8% το 2009. Η εξέλιξη αυτή μπορεί να ερμηνευτεί από τη μεγάλη υφεσιακή επίπτωση των εφαρμοζόμενων μέτρων λιτότητας. Από την άλλη πλευρά, η δημοσιονομική προσαρμογή των τελευταίων ετών σε συνδυασμό με τη μεγάλη αναδιάρθρωση χρέους που έλαβε χώρα το 2012 βελτίωσαν σημαντικά την «εξυπηρετησιμότητά» του.
Το προσχέδιο του προϋπολογισμού εκτιμά ύφεση -2,3% του ΑΕΠ για φέτος και -1,3% το 2016, αντί της αρχικής προβλεπόμενης ανάπτυξης +2,9% και +3,1% αντίστοιχα. Αυτό μεταφράζεται σε συρρίκνωση του εγχώριου εισοδήματος στα €173 δισ. το 2016, από €179 το 2014, και απόκλιση κατά €18 δισ. έναντι του αρχικού στόχου για €191 δισ. Παρότι λοιπόν οι συμφωνημένοι με τους δανειστές δημοσιονομικοί στόχοι για την επόμενη 3ετία είναι σαφώς χαμηλότεροι σε σχέση με αυτούς της κυβέρνησης Σαμαρά, τα οφέλη εξανεμίζονται λόγω των χαμένων €18 δισ. από το ΑΕΠ και λόγω της μετατροπής του ταμειακού πλεονάσματος σε έλλειμμα, που αυξάνει ισόποσα τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας.
Το μεγάλο στοίχημα είναι η πολιτική ηγεσία να βρει το θάρρος να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ώστε να δώσει ώθηση στην οικονομία και να αμβλύνει τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα του μνημονίου. Αν για μικροπολιτικούς λόγους επιλέξει να μη συγκρουστεί με τις διαφόρων ειδών συντεχνίες και απλά συνεχίσει την πεπατημένη των προηγούμενων ετών περιοριζόμενη μόνο στην αύξηση φόρων, η αποτυχία του προγράμματος είναι δεδομένη και οι συνέπειες της αποτυχίας απρόβλεπτες.
Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια, σημειώνει ο Στίγκλιτς, ποσό σαθρό είναι σήμερα το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα των δανειστών της Ελλάδας και ο ελλοχεύων μέγας και ανυπολόγιστος κίνδυνος προέρχεται από τα αδιαφανή χρηματοπιστωτικά παράγωγα και swaps, στα οποία οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ιδίως γερμανικές και γαλλικές, παραμένουν εκτεθειμένες υπό συνθήκες πάντα απεριόριστης και ανενόχλητης ασυδοσίας και αδιαφάνειας. Οι έννοιες της διαφάνειας, του περιορισμού και ελέγχου της ασυδοσίας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που αναδύθηκαν με την προεδρία Ομπάμα στην Αμερική παραμένουν παντελώς άγνωστες και διαβλητές στη γηραιά ήπειρο.
Όσοι, λοιπόν, διατηρούν κάποια αποθέματα καλής πίστης απέναντι της κυβέρνησης, ή έστω διαθέτουν την αρετή του ρεαλισμού, θα έπρεπε να φωνάξουν στην κυβέρνηση της χώρας: Θυμηθείτε, δεν σας ψήφισαν για διαπραγματευτές, αλλά για κυβερνήτες. Θυμηθείτε, δεν θα κριθείτε από την επιδεξιότητά σας στα παίγνια διαπραγμάτευσης (που αποδείχθηκε, δυστυχώς, ανεπαρκέστατη). Θα κριθείτε από την ικανότητά σας να κάνετε, με την συναίνεση των πολλών, τις αλλαγές που τα χρόνια της χρεοκοπίας απέδειξαν αναγκαίες και που οι προηγούμενοι δεν συναινούσαν να κάνουν.
Γάλλοι και Ιταλοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι αντέδρασαν οργισμένα στις δηλώσεις της καγκελαρίου Αγγελα Μέρκελ, η οποία κάλεσε