dioratikoteta

Eίναι υποχρέωσή του ελληνικού κράτους να προσφέρει όραμα στους Έλληνες ομογενείς του εξωτερικού που μεγαλουργούν στους τομείς που δραστηριοποιούνται, ώστε να συνεισφέρουν με την τεχνογνωσία τους στην ανάπτυξη της χώρας μας, καθώς και να επενδύσουν μέρος των κεφαλαίων τους. Το γεγονός αυτό θα έπρεπε να αποτελεί μια από τις προτεραιότητες για την καθημαγμένη Ελλάδα τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Πολλοί Έλληνες του εξωτερικού, με αμύθητες περιουσίες θα ήθελαν να επενδύσουν στη χώρα τους, στη χώρα των προγόνων τους, αλλά εις μάτην.
Και όταν κάποια στιγμή ο Γιώργος ο λιγομίλητος από τον 5ο βρήκε δουλειά στις Βρυξέλλες σε κάποιο ευρωπαϊκό όργανο και έφυγε, τον συνεχάρησαν όλοι, (αφού έφυγε βέβαια) με τα κλασικά «κοίτα βύσμα», «ποιος ξέρει τι ποδιές φίλησε». Και όταν αντιδικούσαμε στη συνέλευση για το πετρέλαιο για πολλοστή φορά, κάποιος πρότεινε να τηλεφωνήσουμε στον Γιώργο, στις Βρυξέλλες είναι, είπε, κάπως θα μπορεί να βοηθήσει...Τσαντίστηκα και έφυγα. Ξεκινάω για Σύνταγμα, απεργιακή κινητοποίηση, κλειστό το μετρό. Οι δικηγόροι, οι γιατροί, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι δημόσιοι υπάλληλοι...όλοι ενωμένοι για ένα κοινό στόχο, να διατηρήσουν ο καθένας τα κεκτημένα τους. Ομάδα δηλαδή και αυτοί.