drachme

Οι φυλακές χρέους ήταν πολύ δημοφιλείς στην Αγγλία από το 14ο αιώνα. Υπάρχουν ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα; Ποια τα διλήμματα.
Η Ελλάδα εκτός μνημονίου θα τελεί θεωρητικά υπό καθεστώς επιτήρησης, αλλά άσφαιρης, αφού δεν θα υπάρχει μοχλός πίεσης και
Πώς τα μεταλλεία του Λαυρίου στήριξαν την οικονομική δύναμη της αρχαίας Αθήνας
Το 1974, ένας νέος δικομματισμός γεννήθηκε. Η κόντρα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κράτησε πάνω από 3 δεκαετίες και δίχασε την ελληνική κοινωνία. Οι πολίτες είχαν χωριστεί σε δεξιούς και σοσιαλιστές και διαφωνούσαν για τα πάντα. Καφενεία βάφτηκαν μπλε ή πράσινα, αναλόγως το ποιο κόμμα υποστήριζε η πλειοψηφία των πελατών, ενώ υπάλληλοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κρίνονταν με βάση τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ο Εθνικός αυτός Διχασμός τερματίστηκε το 2011 με τη σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας. Σήμερα, παραδοσιακοί ψηφοφόροι των δύο κομμάτων συνεχίζουν να αλληλοκατηγορούνται, ενώ ο δικομματισμός αυτός έχει μετασχηματιστεί σε ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε πιο ήρεμους τόνους.
Ενδεχόμενη επιστροφή στην δραχμή θα είναι εθνική καταστροφή, δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την παρουσίαση
Η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να μιλήσει για ένα βιβλίο που αναφέρεται στη... δραχμή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και
«Η ημέρα μετά το ευρώ» είναι ο τίτλος μελέτης της Bank of America (πραγματοποιήθηκε από έναν Έλληνα, τον Αθανάσιο Βαμβακίδη
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα ως οικονομολόγο ο μύθος της δραχμής. Ακούω να μου λένε ότι με τη δραχμή η χώρα μας τις δεκαετίες του 1950 και 1960 είχε επιτύχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Πράγματι, η Ελλάδα τότε συντηρούσε ένα μέσο ρυθμό ανάπτυξης περίπου 6% το χρόνο που την έφερνε 2η στην παγκόσμια κατάταξη μετά την Ιαπωνία που ήταν στο 7%. Όμως αυτό που δεν γνωρίζουν όσοι μιλούν για αυτό τον μύθο είναι ότι και εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε «ευρώ»! Ήταν και τότε όπως και τώρα σε μια νομισματική ένωση που της απέτρεπε να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, να «κόβει» δηλαδή όσο χρήμα επιθυμεί όπως θέλουν οι υποστηρικτές του μύθου αυτού.
Οι εμπειρίες του 1953-1963, 1993-99 και 2012-2014 έδειξαν (και η θεωρία επιβεβαιώνει) ότι η καθιέρωση και υποτίμηση του (νέου) νομίσματος θα πρέπει να συνοδεύσει σφικτή εισοδηματική και δημοσιονομική πολιτική (και σοβαρές μεταρρυθμίσεις) προκειμένου να αποφευχθεί το σπιράλ πληθωρισμού και υποτιμήσεων που καταλήγει σε πλήρη αποδιοργάνωση της οικονομίας. Όμως αυτό ακριβώς δεν είναι βέβαιο στις σημερινές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Την έξοδο από την Ευρωζώνη (ή και την ΕΕ) θα ακολουθούσε μεγαλύτερη απόκλιση της οικονομικής πολιτικής από τις τάσεις στην Ευρώπη και ακόμα μεγαλύτερη (και παραλυτική) εσωστρέφεια του πολιτικού συστήματος.
«Καταστροφικό» χαρακτήρισε το κλείσιμο αυτής της αξιολόγησης ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, μιλώντας στον