ekloyes-kentroaristeras

Την προηγούμενη Κυριακή η Προοδευτική Παράταξη κέρδισε το στοίχημα της συμμετοχής και φώναξε ότι είναι παρούσα! Ο ενδιάμεσος χώρος, η Κεντροαριστερά, υπάρχει, ενάντια σε αρκετούς καλοθελητές που περίμεναν πολύ μικρότερη συμμετοχή. Η αυξημένη συμμετοχή θωράκισε την ενότητα της παράταξης, δεν ευνόησε τις υποψηφιότητες Θεοδωράκη και Καμίνη και έστειλε ξεκάθαρα στο δεύτερο γύρο τη Φώφη Γεννηματά και το Νίκο Ανδρουλάκη, με τον ευρωβουλευτή να κάνει την έκπληξη και να κερδίζει τη δεύτερη θέση σε αντίθεση με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που είχαν προηγηθεί. Το κρίσιμο ερώτημα του Α΄ γύρου για την ύπαρξη αυτού του χώρου απαντήθηκε. Το ερώτημα του Β' γύρου αφορά στα χαρακτηριστικά που θα δώσει σε αυτόν τον φορέα ο επικεφαλής του.
Πολύς θόρυβος μπορεί να μην έγινε για τις εκλογές του ενδιάμεσου χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας κυρίως των fast track διαδικασιών (αλήθεια, γιατί τέτοια βιασύνη;) και της ελάχιστης προβολής από τα ΜΜΕ, παρ' όλ' αυτά οι υποψήφιοι πρόεδροι εκτιμούν ότι από τη Δευτέρα θα υπάρξει μια ηχηρή πολιτική απάντηση. Θα αναρωτηθούν πολλοί, απάντηση σε ποιο ερώτημα; Οι περισσότεροι υποψήφιοι δεν κατάφεραν να απαντήσουν στο σωστό ερώτημα που θέτουν καθημερινά οι πολίτες σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
H κρίση επιβεβαίωσε το αυτονόητο: Η πολιτική δεν είναι στατική. Υπόκειται στους κανόνες της αλλαγής, της αναίρεσης και της αποδόμησης. Στην πραγματικότητα λειτουργεί όπως το εκκρεμές. Οι δε μεταβολές της δεν ακολουθούν γραμμική πορεία. Άλλοτε οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και άλλοτε μακρόσυρτες. Η κατάρρευση του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, συντελέστηκε με ταχείς ρυθμούς. Ενώ η ανασύσταση της αποκαλούμενης Κεντροαριστεράς, για την οποία γίνεται πολύς λόγος, φαίνεται να τραβάει σε μάκρος.
Στο ναυάγιο της εγχώριας Κεντροαριστεράς αναζητείται ναυαγοσώστης. Τσίπρας και Μητσοτάκης δεν παρακολουθούν μόνο την κινητικότητα που αναπτύσσεται στον ενδιάμεσο χώρο, αλλά με κάποιο τρόπο συμμετέχουν σ' αυτήν. Ο πρωθυπουργός, παρά την υποχώρηση της δημοτικότητάς του και την αμφισβήτηση που δέχεται, φαίνεται να επενδύει στον προσεταιρισμό, και εν τέλει στην αφομοίωση, της αποκαλούμενης Κεντροαριστεράς. Επιθυμεί να φορέσει το κουστούμι του Ευρωπαίου κεντροαριστερού. Η δε επιλογή του ενισχύεται περαιτέρω και από την αποδοχή που τυγχάνει από τους ευρωσοσιαλιστές.