Το ΔΝΤ λέει ότι εξαναγκάστηκε σε αυτή την αντίφαση εξαιτίας της συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων το 2015. Ωστόσο, αυτή η δικαιολογία δεν βγάζει νόημα στη συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδας. Επειδή το ΔΝΤ δεν δημιουργήθηκε απλά για να αντιτίθεται σε μακροοικονομικές πολιτικές που είναι πολύ «χαλαρές», αλλά επίσης για να αντιτίθεται σε πολιτικές που είναι πολύ «σφιχτές». Γενικά μιλώντας, έχει πολλά εργαλεία για να επιτύχει το πρώτο, αλλά σχεδόν κανένα - πέρα από τις εκκλήσεις- για το δεύτερο.
Στις εκλογές που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε ζήσει κάτι το οποίο πολλοί θα το θεωρούσαν αδιανόητο: ένα αριστερό κόμμα του 4,6% με ανύπαρκτο σχέδιο, αποτελούμενο από ένα πλήθος ετερόκλητων ιδεολογικών αριστερών στοιχείων που ο μόνος κοινός παρονομαστής τους ήταν οι θολοί ειρηνισμοί και οι οικουμενίστικες ηθικολογίες κατάφερε μέσα σε 5 χρόνια να εκσφενδονιστεί στο 36%. Μπορούμε, όμως, να πούμε ότι εν μία νυκτί το κόμμα αυτό κατάφερε να «πείσει» το 30% των ψηφοφόρων και να τους μετατρέψει σε αριστερούς; Σαφώς όχι.