emmanoeel-makron

Από την πρώτη στιγμή, στο επιτελείο του Γάλλου πολιτικού πάτησαν πάνω σε αμερικανικά πρότυπα πολιτικής εκστρατείας. Χρησιμοποίησαν τη λογική του Canvassing, μιας μεθόδου - συνώνυμης με την προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ και τη Μ.Βρετανία, η οποία έχει στόχο την καταγραφή των ψηφοφόρων πόρτα - πόρτα. Με τη χρήση αλγοριθμικών προγραμμάτων πια, οι αναλυτές μιας καμπάνιας μπορούν να κατηγοριοποιήσουν το προφίλ των υποστηρικτών ή των αναποφάσιστων κάθε γειτονιάς και να ξεχωρίσουν τις αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες στις οποίες η εκστρατεία έχει σημαντικά ερείσματα ή υστερεί.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η πέμπτη εκδοχή της Γαλλικής Δημοκρατίας έχει περάσει σε νέα φάση. Οι επαγγελματίες πολιτικοί αποχώρησαν ηττημένοι, δίνοντας την θέση τους σε μία νέα γενιά πολιτικών που δεν είχαν πρότερη ενασχόληση με τον πολιτικό στίβο. Η ηλικιακή, ποιοτική και ιδεολογική διαφορά των νέων αντιπροσώπων με τους προκατόχους τους συνιστά «ήρεμη» Επανάσταση του κέντρου που στο παρελθόν στήριζε είτε την δεξιά είτε τους σοσιαλιστές.
Τρίτον, η πολιτική αυτοπαγίδευση της Συντηρητικής πρωθυπουργού κ. Μέι έβαλε τέλος στο λεγόμενο σκληρό Brexit. Η διαπραγμάτευση Βρυξελλών-Λονδίνου ξεκίνησε με βάση τη διαδικασία που πρότεινε η Ευρωπαϊκή Ένωση και απέρριπτε, πριν τις βουλευτικές εκλογές της 8ης Ιουνίου, το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Brexit και οι περιπέτειες που το συνοδεύουν μετατράπηκε από επιχείρημα σε βάρος της Ε.Ε. σε επιχείρημα σε βάρος της πολιτικής τάξης του Ηνωμένου Βασιλείου και ιδιαίτερα των Συντηρητικών.
Ταυτόχρονα το εκλογικό σύστημα στη Γαλλία, το οποίο είναι «γκωλικών» προδιαγραφών εξασφαλίζει τη σταθερότητα επειδή πριμοδοτεί την πολιτική δύναμη που προηγείται με τη λογική της εξασφάλισης σταθερής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Έτσι ο κ. Μακρόν που πήρε 24% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών κυριάρχησε στο δεύτερο γύρο με ένα θριαμβευτικό ποσοστό 66% και το κόμμα του, που εξασφάλισε 32% στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, μπορεί να φτάσει στο δεύτερο γύρο που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Κυριακή στις 400 έδρες επί συνόλου 577.
«Είναι η δημόσια διοίκηση, ανόητε!» λοιπόν και στη χώρα μας το σύνθημα αυτό πρέπει να αφορά τη δημόσια διοίκηση, καθώς κάθε φορά που ακούγεται η λέξη «μεταρρύθμιση», η πρώτη σκέψη σε οδηγεί στη δημόσια διοίκηση και είναι από τα λίγα σημεία που εγχώριοι και διεθνείς θεσμοί συμφωνούν. Πράγματι είναι κοινό κτήμα πλέον ότι δεν μπορούμε να αναμένουμε βελτίωση των δημόσιων οικονομικών και βιώσιμη αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας, αν δεν προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης.
Εξηγήσεις για την πολυσυζητημένη (πρόσφατη) χειραψία του με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ, δίνει ο Γάλλος πρόεδρος
Στη λεωφόρο Ηλυσίων αλλά και στα κυριότερα τουριστικά σημεία της πόλης, είδα οικογένειες προσφύγων να βρίσκονται κατάχαμα σκεπασμένες με βρώμικες κουβέρτες και να ζητιανεύουν. Μια εικόνα εξαθλίωσης που είχα ζήσει στη Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες μα ποτέ δεν την είχα δει στο Παρίσι και στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τώρα η αθλιότητα ζει στην καρδιά της πόλης του Φωτός και τη μαυρίζει με τις χίλιες δυo διαστάσεις του προβλήματος που έχει γίνει η μάστιγα της Ευρώπης.
Πριν μερικές μέρες το ISIS δημοσίευσε νέο 45λεπτο βίντεο με τίτλο "We Will Surely Guide Them To Our Ways", στο οποίο περιγράφεται η ικανότητα της οργάνωσης να αναπτύξει όπλα και στρατιωτική τεχνολογία. Στο βίντεο χρησιμοποιούνται μη Άραβες μαχητές οι οποίοι μιλούν αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά. Ωστόσο, το εντυπωσιακό σε αυτό το βίντεο είναι ο επίλογος, ένα μήνυμα για όποιον θέλει να οργανώσει τρομοκρατική ενέργεια στη Γαλλία, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνει, τι μέσα να χρησιμοποιήσει και πώς να επιλέξει τους στόχους του στους οποίους υποδεικνύονται εκκλησίες και συνωστισμένα μέρη.
Η διπλή στρατηγική Μακρόν έχει ένα αμφιλεγόμενο αντι-δημοκρατικό υπόβαθρο. Η εξισωτική αντίληψη του ακροδεξιού φασισμού και της ριζοσπαστικής αριστεράς προτάσσει την ναπολεόντεια αντίληψη για «τους υπερφίαλους ιδεολόγους και τη νεφελώδη μεταφυσική της ιδεολογίας». Όμως η αντίληψη αυτή καταρρίπτεται με την κοινωνιολογική ανάλυση της ψήφου. Η κοινωνιολογική ανάλυση της ψήφου Λεπέν δείχνει ότι αφορά κυρίως τα χαμηλο-μεσαία και χαμηλά περιθωριοποιημένα στρώματα της γαλλικής αποβιομηχανοποιημένης περιφέρειας όπου δεν υπάρχουν μεγάλοι θύλακες με μετανάστες, αλλά κυρίως φτωχοποιημένοι πληθυσμοί με έντονες κοινωνικές ευπάθειες και αποκλεισμό από την εκπαίδευση.
Ας διαβάσουμε με τη σειρά μας τις πρώτες μέρες εξουσίας του Εμμανουέλ Μακρόν σαν ένα θεατρικό έργο. Ο αργός, επιβλητικός βηματισμός μπροστά από την μιτερανική πυραμίδα του Λούβρου το βράδυ της εκλογής του: ένας χαιρετισμός στην Αριστερά. Η άνοδος των Ηλυσίων Πεδίων μέσα σε... στρατιωτικό όχημα την ημέρα λήψης της εξουσίας ως ένας καινούργιος Ντε Γκωλ που απελευθερώνει το Παρίσι: ένας χαιρετισμός στη Δεξιά. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που μετά τις αμερικανικές εκλογές προσπάθησε να επηρεάσει και τις γαλλικές, δεν χρειάζεται υπότιτλους για να κατανοήσει τις κόκκινες γραμμές του καινούργιου προέδρου της τρίτης πυρηνικής δύναμης.
Τη σύνθεση της πολυσυλλεκτικής κυβέρνησής του παρουσίασε σήμερα, Τετάρτη, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν. Θέσεις
Την πορεία του Γάλλου προέδρου, Εμμανουέλ Μακρόν, φαίνεται να προσπαθεί να ακολουθήσει ο 30χρονος υπουργός Εξωτερικών της
Το φιλελεύθερο κέντρο, φαίνεται για την ώρα να επανακάμπτει, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τη θριαμβευτική νίκη του Μακρόν. Ωστόσο, το μεγάλο πλεονέκτημα του ίδιου, η αποστασιοποίηση από το παραδοσιακό δίπολο δεξιάς-αριστεράς και η ευελιξία σε επίπεδο πολιτικής, ενδέχεται να αποδειχθεί και η αχίλλειος πτέρνα του. Το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπει βασιζόμενο στον πραγματισμό, δεν θα πρέπει να περιοριστεί από αυτόν και να παγιδευτεί στην αοριστία, αλλά να αποκτήσει πραγματικό περιεχόμενο και όραμα.
Ο πολιτικός λόγος του Μακρόν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τυπικός, αν προέρχονταν από τον χώρο της κεντροδεξιάς ως ένας συνεχιστής της γκωλικής παράδοσης. Ο ίδιος όμως, ήταν μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος και κυβέρνησης, αν και αργότερα αυτοπροσδιορίστηκε ως φιλελεύθερος. Η πολιτική του επανατοποθέτηση, τα «προβλήματα» του κεντροδεξιού υποψηφίου και η κυβερνητική φθορά του σοσιαλιστικού κόμματος τον βοήθησαν σημαντικά να επιλεγεί από τους ψηφοφόρους για τον 2ο γύρο, όπου η παρουσία της Μαρί Λεπέν σηματοδοτούσε την εύκολη εκλογή του στον προεδρικό θώκο.
Αυτός που με τη γνώση του αλλά και το όραμά του μπορεί να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα για να πετύχει μια αλλαγή. Έτσι θα 'θελα να ήταν κι όλοι οι Έλληνες απόφοιτοι της σχολής δημόσιας διοίκησης (κάποιοι είναι): να κάνουν δική τους υπόθεση την αλλαγή του κράτους και να μην περιμένουν ξενόδουλα να σηκώσουν από το πάτωμα τα ψυχία «μεταρρύθμισης» που ρίχνει η εκάστοτε «τεχνική βοήθεια» του μνημονίου, αλλά ούτε και να ακολουθούν σκυφτά την εκάστοτε κυβερνητική νομενκλατούρα περιμένοντας ένα βλέμμα αναγνώρισης.
Προσεκτικός είναι ο κ. Μακρόν και στο ζήτημα της διάρκειας της εργάσιμης εβδομάδας, η οποία έχει οριστεί στις 35 ώρες από το 1999, οπότε στην εξουσία ήταν οι Σοσιαλιστές. Ο κ. Μακρόν θέλει να κάνει πιο ελαστική την εφαρμογή του 35ωρου, χωρίς όμως να προχωρήσει στην κατάργησή του, για να περιορίσει το κόστος των υπερωριών των επιχειρήσεων που αναπτύσσονται και να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες απασχόλησης για τη νέα γενιά. Εάν ήταν νεοφιλελεύθερος δεν θα ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Βαλς και οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου Ολάντ. Ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας είναι αρκετά κοντά στη γερμανική αντίληψη για την κοινωνική οικονομία της αγοράς.
Εντούτοις, ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει να αντιμετωπίσει τα πολύπλοκα προβλήματα μιας υπερδύναμης, χωρίς να διαθέτει κομματικές δομές που θα συνδράμουν στο προεδρικό του έργο. Και αυτό προς στιγμήν είναι ο ύφαλος με τον οποίο είναι αντιμέτωπος ο νεοεκλεγείς πρόεδρος: πρέπει να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, των οποίων ο πρώτος γύρος διεξάγεται στις 3 και 4 Ιουνίου και ο δεύτερος γύρος στις 17 και 18 Ιουνίου, χωρίς να ηγείται κάποιου κόμματος, αλλά διαθέτοντας μια κίνηση που την στελεχώνουν εθελοντές και στελέχη από την δεξιά και τους σοσιαλιστές.
Ο Πρόεδρος της Ε' Γαλλικής Δημοκρατίας, με βάση τις εξουσίες που του παραχωρεί το Σύνταγμα, είναι, όπως οι Γάλλοι συχνά αναφέρουν, ένας «εκλεγμένος μονάρχης». Τούτο είναι ιδιαίτερα φανερό στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας. Ο Εμμανουέλ Μακρόν, με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες και, κυρίως, τις δηλώσεις του μετά την εκλογή του φαίνεται πώς είναι αποφασισμένος να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, με έναν τρόπο που θυμίζει ταυτόχρονα τον Φρανσουά Μιτεράν, αλλά και τον στρατηγό Ντε Γκολ. Ο τρόπος που θα λειτουργήσει σε αυτούς τους τομείς είναι κρίσιμος με δεδομένο τον ρόλο της Γαλλίας στον κόσμο.
Ο φόβος που αισθανθήκαμε μετά απο το ντιμπέιτ Μακρόν-Λε Πεν δεν είταν αποτέλεσμα μιας καλής επίδοσης της νεοφασίστριας υποψηφίου. Αλλά αυτής ακριβώς της άθλιας, χυδαίας φρασεολογίας που αποδείχτηκε τόσο αποτελεσματική στους Φάρατζ και Τραμπ. Η Γαλλία όμως αντιστάθηκε. Παρά τη μεθοδική διάβρωση του αριστερού Μελονσόν στον οποίο ο ίδιος ο Λε Πεν αναγνώρισε «έναν ομιλητή του δικού μου επιπέδου» και που είχε σαν αποτέλεσμα μια αποχή ύψους 25,3%, τη μεγαλύτερη μετά το 1969.
Πώς θα μπορέσει ο πολλά υποσχόμενος Μακρόν να ανατρέψει την ισχύουσα τάξη πραγμάτων στην Ένωση; Τη στιγμή μάλιστα που η Ε.Ε βάλλεται ακόμα από την οικονομική κρίση, με τα κράτη-μέλη της διαιρεμένα και αναποφάσιστα σχετικά με τη μελλοντική μορφή και ρόλο του οργανισμού. Έχει τα μέσα να ανατρέψει την τάση επιστροφής στο εθνικό κράτος έναντι των συλλογικών θεσμών; Σε όλα αυτά συνυπολογίζεται και η διαδικασία του Brexit, στην οποία η Γαλλία επιθυμεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης Μακρόν απέναντι στο Συριακό Εμφύλιο, τα γεγονότα της Λιβύης και την τρομοκρατία παραμένει ακόμα ένα αναπάντητο ερώτημα. Τα ζητήματα αυτά έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε μία χώρα με ισχυρό το μουσουλμανικό στοιχείο.