emmanoeel-makron

Τη σύνθεση της πολυσυλλεκτικής κυβέρνησής του παρουσίασε σήμερα, Τετάρτη, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν. Θέσεις
Την πορεία του Γάλλου προέδρου, Εμμανουέλ Μακρόν, φαίνεται να προσπαθεί να ακολουθήσει ο 30χρονος υπουργός Εξωτερικών της
Το φιλελεύθερο κέντρο, φαίνεται για την ώρα να επανακάμπτει, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τη θριαμβευτική νίκη του Μακρόν. Ωστόσο, το μεγάλο πλεονέκτημα του ίδιου, η αποστασιοποίηση από το παραδοσιακό δίπολο δεξιάς-αριστεράς και η ευελιξία σε επίπεδο πολιτικής, ενδέχεται να αποδειχθεί και η αχίλλειος πτέρνα του. Το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπει βασιζόμενο στον πραγματισμό, δεν θα πρέπει να περιοριστεί από αυτόν και να παγιδευτεί στην αοριστία, αλλά να αποκτήσει πραγματικό περιεχόμενο και όραμα.
Ο πολιτικός λόγος του Μακρόν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τυπικός, αν προέρχονταν από τον χώρο της κεντροδεξιάς ως ένας συνεχιστής της γκωλικής παράδοσης. Ο ίδιος όμως, ήταν μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος και κυβέρνησης, αν και αργότερα αυτοπροσδιορίστηκε ως φιλελεύθερος. Η πολιτική του επανατοποθέτηση, τα «προβλήματα» του κεντροδεξιού υποψηφίου και η κυβερνητική φθορά του σοσιαλιστικού κόμματος τον βοήθησαν σημαντικά να επιλεγεί από τους ψηφοφόρους για τον 2ο γύρο, όπου η παρουσία της Μαρί Λεπέν σηματοδοτούσε την εύκολη εκλογή του στον προεδρικό θώκο.
Αυτός που με τη γνώση του αλλά και το όραμά του μπορεί να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα για να πετύχει μια αλλαγή. Έτσι θα 'θελα να ήταν κι όλοι οι Έλληνες απόφοιτοι της σχολής δημόσιας διοίκησης (κάποιοι είναι): να κάνουν δική τους υπόθεση την αλλαγή του κράτους και να μην περιμένουν ξενόδουλα να σηκώσουν από το πάτωμα τα ψυχία «μεταρρύθμισης» που ρίχνει η εκάστοτε «τεχνική βοήθεια» του μνημονίου, αλλά ούτε και να ακολουθούν σκυφτά την εκάστοτε κυβερνητική νομενκλατούρα περιμένοντας ένα βλέμμα αναγνώρισης.
Προσεκτικός είναι ο κ. Μακρόν και στο ζήτημα της διάρκειας της εργάσιμης εβδομάδας, η οποία έχει οριστεί στις 35 ώρες από το 1999, οπότε στην εξουσία ήταν οι Σοσιαλιστές. Ο κ. Μακρόν θέλει να κάνει πιο ελαστική την εφαρμογή του 35ωρου, χωρίς όμως να προχωρήσει στην κατάργησή του, για να περιορίσει το κόστος των υπερωριών των επιχειρήσεων που αναπτύσσονται και να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες απασχόλησης για τη νέα γενιά. Εάν ήταν νεοφιλελεύθερος δεν θα ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Βαλς και οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου Ολάντ. Ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας είναι αρκετά κοντά στη γερμανική αντίληψη για την κοινωνική οικονομία της αγοράς.
Εντούτοις, ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει να αντιμετωπίσει τα πολύπλοκα προβλήματα μιας υπερδύναμης, χωρίς να διαθέτει κομματικές δομές που θα συνδράμουν στο προεδρικό του έργο. Και αυτό προς στιγμήν είναι ο ύφαλος με τον οποίο είναι αντιμέτωπος ο νεοεκλεγείς πρόεδρος: πρέπει να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, των οποίων ο πρώτος γύρος διεξάγεται στις 3 και 4 Ιουνίου και ο δεύτερος γύρος στις 17 και 18 Ιουνίου, χωρίς να ηγείται κάποιου κόμματος, αλλά διαθέτοντας μια κίνηση που την στελεχώνουν εθελοντές και στελέχη από την δεξιά και τους σοσιαλιστές.
Ο Πρόεδρος της Ε' Γαλλικής Δημοκρατίας, με βάση τις εξουσίες που του παραχωρεί το Σύνταγμα, είναι, όπως οι Γάλλοι συχνά αναφέρουν, ένας «εκλεγμένος μονάρχης». Τούτο είναι ιδιαίτερα φανερό στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας. Ο Εμμανουέλ Μακρόν, με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες και, κυρίως, τις δηλώσεις του μετά την εκλογή του φαίνεται πώς είναι αποφασισμένος να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, με έναν τρόπο που θυμίζει ταυτόχρονα τον Φρανσουά Μιτεράν, αλλά και τον στρατηγό Ντε Γκολ. Ο τρόπος που θα λειτουργήσει σε αυτούς τους τομείς είναι κρίσιμος με δεδομένο τον ρόλο της Γαλλίας στον κόσμο.
Ο φόβος που αισθανθήκαμε μετά απο το ντιμπέιτ Μακρόν-Λε Πεν δεν είταν αποτέλεσμα μιας καλής επίδοσης της νεοφασίστριας υποψηφίου. Αλλά αυτής ακριβώς της άθλιας, χυδαίας φρασεολογίας που αποδείχτηκε τόσο αποτελεσματική στους Φάρατζ και Τραμπ. Η Γαλλία όμως αντιστάθηκε. Παρά τη μεθοδική διάβρωση του αριστερού Μελονσόν στον οποίο ο ίδιος ο Λε Πεν αναγνώρισε «έναν ομιλητή του δικού μου επιπέδου» και που είχε σαν αποτέλεσμα μια αποχή ύψους 25,3%, τη μεγαλύτερη μετά το 1969.
Πώς θα μπορέσει ο πολλά υποσχόμενος Μακρόν να ανατρέψει την ισχύουσα τάξη πραγμάτων στην Ένωση; Τη στιγμή μάλιστα που η Ε.Ε βάλλεται ακόμα από την οικονομική κρίση, με τα κράτη-μέλη της διαιρεμένα και αναποφάσιστα σχετικά με τη μελλοντική μορφή και ρόλο του οργανισμού. Έχει τα μέσα να ανατρέψει την τάση επιστροφής στο εθνικό κράτος έναντι των συλλογικών θεσμών; Σε όλα αυτά συνυπολογίζεται και η διαδικασία του Brexit, στην οποία η Γαλλία επιθυμεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης Μακρόν απέναντι στο Συριακό Εμφύλιο, τα γεγονότα της Λιβύης και την τρομοκρατία παραμένει ακόμα ένα αναπάντητο ερώτημα. Τα ζητήματα αυτά έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε μία χώρα με ισχυρό το μουσουλμανικό στοιχείο.