ethniko-semvoelio-radioteleorases

Έως τα μέσα Οκτωβρίου θα μπορούσε να είναι έτοιμη η προκήρυξη των επτά τηλεοπτικών αδειών, εθνικής εμβέλειας, γενικού ενδιαφέροντος
Ανακοίνωση σχετικά με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών και τα χρήματα που έχουν κατατεθεί από τους οριστικούς υπερθεματιστές
Υπήρξε μάλλον ατυχής, σε σημεία της, η δήλωση της Κυβερνητικής Εκπροσώπου την Τετάρτη το βράδυ. Δε μπορεί, συγκεκριμένα, να επικαλείται την κοινωνική διάσταση του διενεργηθέντος διαγωνισμού. Ως εκ των χρημάτων των υπερθεματιστών τα οποία επρόκειτο να διοχετευτούν σε κοινωνικές ανάγκες. Επειδή, απλώς, δεν είναι αυτός ο ρόλος του ΣτΕ. Εξάλλου δεν ξέρω κατά πόσο είχε βάση και νόημα η αναδρομή σε παλαιότερες «μη συμπαθείς» αποφάσεις του Συμβουλίου. Ότι, ας πούμε, έχει κρίνει ως συνταγματικά τα μνημόνια, το PSI και το λουκέτο στην ΕΡΤ. Δεδομένου ότι δεν είναι δουλειά του ΣτΕ να κρίνει το πολιτικά σωστό ή λάθος, ούτε το κοινωνικά ωφέλιμο ή ζημιογόνο.
Για την κυβέρνηση το δίλημμα είναι απλό. Ή θα επιμείνει να θεωρεί το λάθος σωστό και θα προσπαθήσει να φέρει με νέα ρύθμιση την ουσία του παλαιού νόμου, σε σύγκρουση με τη δικαιοσύνη, την αντιπολίτευση και- αύριο- την Ευρώπη. Ή θα κάνει αυτό που εξ αρχής θα έπρεπε να έχει επιλέξει- να υποχρεώσει την αντιπολίτευση να αποδεχθεί τους κανόνες μιας διαφανούς ρύθμισης, συναινετικά, μέσω ΕΣΡ. Η πρώτη επιλογή έχει μία μόνον κατάληξη: εκλογές, εν μέσω τηλε-χάους και με ένα αφήγημα «ή εμείς ή η διαπλοκή». Η δεύτερη επιλογή απαιτεί και της αντιπολίτευσης τη συναίνεση. Να δει το θέμα ως ευκαιρία να κλείσει μια πληγή, κι όχι να κερδίσει η ίδια έναν πολιτικό ρούμπο, ζητώντας εκλογές.
Τις τελευταίες ώρες ο Πρωθυπουργός ακούει πολλές εισηγήσεις, ύστερα από την απόφαση του ΣτΕ. Χρησιμοποιώντας ελαφρά διασκευασμένα αποσπάσματα από το κείμενο του διαλόγου του Πλάτωνα «Κρίτων» - όπου ο Σωκράτης, φυλακισμένος πια, συνομιλεί με τον μαθητή του Κρίτωνα, ο οποίος του πρότεινε να αγνοήσει τη δικαιοσύνη και να δραπετεύσει- ας δούμε τι θα συμβούλευε ο Αθηναίος φιλόσοφος τον Πρωθυπουργό. Φαντάζομαι ότι ο Πρωθυπουργός θα προτιμούσε τη στιγμή αυτή να συνομιλήσει με τον Σωκράτη, παρά με κάποιους από τους συμβούλους του.
Ο προβληματισμός που γεννάται σχετικά από την μέχρι τούδε και επί μακρόν άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στη συγκρότηση του Ε.Σ.Ρ., συνοψίζεται στη θέση του εξής ερωτήματος: Η συγκρότηση, εν γένει μίας ανεξάρτητης αρχής και εν προκειμένου του Ε.Σ.Ρ., εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια των κομμάτων ή μήπως υφίσταται συνταγματική υποχρέωση να συναινέσουν στο διορισμό νέας διοίκησης; Σύμφωνα με το άρθρο 101Α του Συντάγματος, ο διορισμός των ανεξάρτητων αρχών διενεργείται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, με πλειοψηφία τουλάχιστον των 4/5 των μελών αυτής.
Τη συγκρότηση του ΕΣΡ θα επιχειρήσει, την ερχόμενη εβδομάδα, η Διάσκεψη των Προέδρων. Χωρίς να αναφερθεί σε προτεινόμενα
Το μείζον θέμα που θα πρέπει να μας απασχολεί αφορά τη συνταγματικότητα της απόφασης περιορισμού του αριθμού των αδειών σε τέσσερις (4) πανελλαδικά, δεδομένου μάλιστα ότι ο ψηφιακός πάροχος (DIGEA) βεβαίωσε την 20.4.2016 ότι, σήμερα, στην Ελλάδα, είναι τεχνικώς δυνατή η μετάδοση δεκαέξι (16) προγραμμάτων εθνικής εμβέλειας. Οι ενέργειες του αρμόδιου Υπουργού έχουν σοβαρό πρόβλημα αντίθεσης όχι μόνο στις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος αλλά και στις γενικές αρχές της κοινοτικής νομοθεσίας.
Επί δύο και πλέον μήνες, το καλοκαίρι του 2015, ο υπουργός Επικρατείας διετείνετο ψευδώς ότι δεν υπάρχει νόμιμη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ. Η αλήθεια είναι ότι το Δ.Σ., αν και ελλιπές ως προς τον αριθμό των μελών του, λειτουργούσε απολύτως νόμιμα εν απαρτία (Ν. 4325/11.05.2015). Ο υπουργός Επικρατείας και η κυβέρνηση τάχα το αγνοούσαν; Ή μήπως αγνοούσαν ότι το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής στο οποίο απευθύνθηκαν τους απάντησε ομοφώνως και εγγράφως (17.08.2015) ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΣΡ λειτουργεί νόμιμα και διότι τα υφιστάμενα μέλη του με προγενέστερο νόμο (Ν. 4055/2012), που κρίνεται συνταγματικός, η θητεία τους έχει παραταθεί μέχρι τη συμπλήρωση οκταετίας;
Θα μπορούσε κανείς να είναι αισιόδοξος ότι θα τεθεί τέλος σε «25 χρόνια ανομίας»; Ή αντίθετα, όπως συνιστά η ιστορία των αδειών, βρισκόμαστε ενώπιον προεκλογικών διεργασιών; Το εγχώριο τηλεοπτικό πεδίο κινδυνεύει να εισέλθει σε μια παρόμοια με το 1989;;; κατάσταση μετά από 25 χρόνια, αν και τότε υπήρχε ο ενθουσιασμός για το νέο και προσοδοφόρο, και σήμερα η απαισιοδοξία που μαστίζει την ελληνική κοινωνία και οικονομία μετά από 7 σχεδόν χρόνια αδυσώπητης κρίσης. Αν και η νομιμοποίηση του πεδίου είναι μια καθόλα σεβαστή πολιτική, η υλοποίησή της εμφανίζει στοιχεία των ελιγμών του παρελθόντος. Στο παρελθόν η τακτική των ελιγμών δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
Η ανακοίνωση του τέλους των εργασιών της ομάδας του Πολυτεχνείου και η πρόθεση να προχωρήσουμε σε αδειοδότηση έγινε το καλοκαίρι του 2008. Απέμενε μόνον η έκδοση ενός Προεδρικού Διατάγματος το οποίο ήταν έτοιμο και το επεξεργαζόταν το Συμβούλιο της Επικρατείας. Το τελευταίο είχε υποσχεθεί πως στις αρχές Δεκεμβρίου θα είχε ολοκληρωθεί η έγκριση του διατάγματος στην συνεδρίαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου και από τον Ιανουάριο του 2009 θα μπορούσε το ΕΣΡ να αδειοδοτήσει οριστικά πλέον. Η πράξη αυτή σφράγιζε το τέλος της αναλογικής εποχής και την αρχή της ψηφιακής.
14 Σεπτεμβρίου 1989: Η Βουλή ψηφίζει σχεδόν ομόφωνα (με μία μόνον αρνητική ψήφο, του Κωστή Στεφανόπουλου) νόμο που προβλέπει την παροχή άδειας για ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τοπικής εμβέλειας (αργότερα, το 1991, νέος νόμος προβλέπει και εθνικής εμβέλειας) σε επιχειρήσεις που έχουν προηγούμενη εμπειρία στα ΜΜΕ. Βασική καινοτομία του νόμου (για την οποία ο Προκόπης Παυλόπουλος αναλαμβάνει να κάνει φροντιστήριο στους αρχηγούς των κομμάτων) είναι η ανάθεση της εποπτείας της ραδιοτηλεόρασης σε μια ανεξάρτητη αρχή- το περίφημο ΕΣΡ. «Φυσικά δεν ορίζουμε τα κόμματα εκπροσώπους μας... να μεταφέρουμε στο εθνικό συμβούλιο κομματικές αντιπαραθέσεις, εντολές και τακτικές»- είχε πει ο εισηγητής της ΝΔ Θ. Κασσίμης.
Αλλά και στο ζήτημα των ΜΜΕ, παρακολουθήσαμε την απαράμιλλη ασυνέπεια της Κυβέρνησης, η οποία κατ' επίφαση καταπολεμά τη διαπλοκή στον χώρο των ΜΜΕ, όταν στην πραγματικότητα επιχειρεί με κάθε τρόπο να τα χειραγωγήσει. Όταν αφαιρεί, με τρόπο προκλητικό, ουσιαστικές αρμοδιότητες από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, υποβαθμίζοντας το θεσμικό του ρόλο. Όταν δεν ανέχεται και απειλεί όσους τους ασκούν κριτική. Όταν αντιμάχεται, δήθεν, το μιντιακό κατεστημένο, ενώ την ίδια στιγμή εμφανίζεται να αποζητά την εύνοιά του σε αλλεπάλληλες εν κρυπτώ συναντήσεις με τον κυρίαρχο εκπρόσωπό τους.
«Προφανώς δεν επελέγην ως μητέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου» στην προεδρία του ΕΣΡ, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Λίνα Αλεξίου