ethnikos-dichasmos

Ωρα να κλείσει ο φαύλος κύκλος του εθνικού διχασμού.
Καταλυτικό ρόλο στο έλλειμμα παιδείας που χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική κοινωνία έχει διαδραματίσει ο λανθασμένος τρόπος διδασκαλίας του μαθήματος της ιστορίας. Η ιστορία και ιδιαίτερα η νεοελληνική ιστορία, πέραν της απαιτούμενης αποστηθίσεως που αποτρέπει την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης των μαθητών, συνηθίζεται να διδάσκεται αποσπασματικά και μεροληπτικά, υπηρετώντας ιδίως κατά το παρελθόν κομματικές σκοπιμότητες. Τοιουτοτρόπως, αλλοιώνονται τα πραγματικά της νοήματα, εύκολα δε υπερισχύουν παρερμηνείες της.
Εκ των πραγμάτων, η δολοφονία ενός επικεφαλής κράτους, αποτελεί μια πράξη η οποία επηρεάζει δραστικά το πολιτικό σκηνικό
Εκτός όμως από τον οικονομικό φιλελευθερισμό, ιδιαίτερα στην ελληνική επικράτεια κατά την ίδια περίοδο οριοθετήθηκε και ο πολιτικός. Ο Εθνικός Διχασμός του 1915 και οι διαστάσεις εμφύλιας σύγκρουσης που εξέλαβε, η πολιτική και πολιτειακή αστάθεια του Μεσοπολέμου, όπως και ο εμφύλιος σπαραγμός του 1946-1949 εξωθούσαν τους εκάστοτε νομιμοποιημένους ή μη κυβερνώντες να λαμβάνουν «έκτακτα» μέτρα, που περιόριζαν δραστικά όλες τις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες. Από τη συγκεκριμένη παγίδα λόγω των συγκυριών δεν διέφυγαν ούτε αμιγώς φιλελεύθερες πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, το όνομα του οποίου συνδέθηκε άρρηκτα με τα κατασταλτικά μέτρα της τριετίας 1917-1920 και το «Ιδιώνυμο» του 1929.
Στο δρόμο αυτών των συνεχών αντιθέσεων φαίνεται πως χάσαμε, όμως, την πραγματική αξία μιας αντιπαράθεσης. Η δημοκρατία, την οποία ουκ ολίγες φορές διαφημίζουμε στο εξωτερικό ως αυθεντικό ελληνικό προϊόν, έχει ως πεμπτουσία της το διάλογο. Ποια αξία έχει πλέον αυτός ο διάλογος όταν είναι εξ αρχής καταδικασμένος να καταλήξει σε κάποιου είδους μονομαχία; Μια μονομαχία, μάλιστα, χωρίς κανόνες, ανεξέλεγκτη, που πολλές φορές αναδεικνύει ως νικητή αυτόν που λαϊκίζει, φωνάζει και απειλεί περισσότερο.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μας έμεινε καμία άλλη δυνατότητα, αλλά ήδη αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Προϋπόθεση όμως είναι να ξεφύγουμε από τον στενό οικονομισμό και τον ψευδοταξικισμό της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης, κατ' εξοχήν της αριστεράς, και να κατανοήσουμε πως ο εκσυγχρονισμός της παράδοσής μας, αποτελεί εγχείρημα όχι απλώς εγχώριο αλλά διεθνές. Ίσως αυτό εκφράζουν με διεστραμμένο και ανορθολογικό τρόπο οι Έλληνες που καταφεύγουν στο κλέος των προγόνων, ακολουθώντας ακόμα και απατεώνες όπως ο Σώρρας. Το ζητούμενο είναι να μετατρέψουμε το ανορθολογικό σε όραμα και ρεαλιστική πρόταση.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα Die Welt κάνει τον απολογισμό των
«Εάν ψηφίζαμε με συνείδηση, θα λέγαμε “όχι” σήμερα. Ντρέπομαι που το κείμενο ήρθε στα αγγλικά». Έτσι ξεκίνησε την τοποθέτησή
Και έτσι φτάνουμε στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, την κρίση και το μνημόνιο- αντιμνημόνιο. Πρόκειται για μια
Η μελέτη της ιστορίας δεν είναι πολύ δημοφιλής στην πλατιά μάζα των ανθρώπων, αλλά μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη και διδακτική αν γίνει την κατάλληλη χρονική στιγμή και χωρίς προκαταλήψεις, διότι όπως συνήθως συμβαίνει, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.