eyemonia

Η Σάμος, το νησί των περίπου 33.000 κατοίκων, με την οργιώδη βλάστηση, τα τουριστικά αξιοθέατα και το περίφημο γλυκό μοσχάτο
Η ενασχόληση με τον Θουκυδίδη ανέκυψε στην μεταπολεμική διεθνολογική κοινότητα, αρχής γενομένης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Αμερικανο-σοβιετική ηγεμονική αντιπαράθεση αποτέλεσε τη βασικότερη συνιστώσα του διεθνούς συστήματος. Η θουκυδίδεια εξιστόρηση της σύγκρουσης Αθήνας και Σπάρτης και των συμμάχων τους, δημιούργησε στον νεοπαγή επιστημονικό κλάδο τους εύλογους συσχετισμούς με τον τότε αναδυόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Γερμανία είχε (έχει;) την ιστορική ευκαιρία, εκμεταλλευόμενη την παρούσα κρίση, να αναλάβει συναινετικά την ηγεσία στην Γηραιά Ήπειρο, δαπανώντας, ως είθισται για τον εκάστοτε ηγεμόνα, μέρος του οικονομικού της πλεονάσματος. Αντ' αυτού αναλώθηκε στον σωφρονισμό των δημοσιονομικά απείθαρχων κρατών, στάση σύμφυτη με τις κυρίαρχες γερμανικές - οικονομικές, πολιτικές και θεολογικές- πεποιθήσεις, διόλου εποικοδομητική για την εγκαθίδρυση μιας ηγεμονικής δομής.
Μελετώντας την αμερικανική εξωτερική πολιτική κατά τη μεταψυχροπολεμική εποχή, ουσιαστικά παρατηρούμε την πορεία μιας ηγεμονικής δύναμης. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ανέδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το ισχυρότερο κράτος του διεθνούς συστήματος, προσφέροντάς του την δυνατότητα διεύρυνσης της αμερικανικής ηγεμονίας. Υπό αυτές τις συνθήκες ο πρόεδρος Clinton υιοθέτησε φιλελεύθερη ατζέντα βασιζόμενη στην εξάπλωση της δημοκρατίας και στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συνδέοντας τη διατήρηση της διεθνούς τάξης με την εμπέδωση της αμερικανικής ηγεμονικής δομής.
Η Κίνα «μεταβάλλει το επιχειρησιακό τοπίο» στη Νότια Σινική Θάλασσα αναπτύσσοντας πυραύλους, ραντάρ και αεροσκάφη στο πλαίσιο
Μέχρι στιγμής, η κυβερνητική αμετροέπεια του Αλέξη Τσίπρα έχει καλυφθεί από την επικοινωνιακή του δεινότητα να παρουσιάζει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας, συνδυαζόμενη και με ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που είτε την αποδέχεται είτε αδιαφορεί να την αντικρούσει. Ως πρόσωπο, κυριάρχησε απολύτως στις τέσσερις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις (μαζί με το δημοψήφισμα), παρά το γεγονός ότι οι δύο από αυτές έγιναν με κλειστές τράπεζες, με επιστροφή στην ύφεση και με αυξημένη ανεργία. Ακόμη και για το σκληρότατο και πιο υφεσιακό μνημόνιο που έφερε, το οποίο από επιλογή του βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε φόρους και ελάχιστα σε μεταρρυθμίσεις, κατάφερε να πείσει πολύ κόσμο ότι αυτός τουλάχιστον διαπραγματεύτηκε σθεναρά.