fesiko-topio

Μια καρδιά-αλυσίδα. Αυτή είναι η πατρίδα σήμερα. Δεν φοράει φουστανέλα ούτε οράματα για ιστορικά γυρίσματα και ξεχασμένα πάτρια εδάφη. Αυτό είναι το κάτι του ποιητή που μας απόμεινε. Δεν είναι σπίθα, μοιάζει μάλλον με οπτασία αποδιοργανωμένη αλλά αρκετή για να μας κρατάει εκεί για πάντα. Στο ανήλιαγο και σκοτεινό υπόγειο που θα μας πληγώνει, που θα μας κατατρώγει τις σάρκες.. Που θα καίει τα καράβια μας για να μην ξεμυτίσουμε ποτέ από τον αμαρτωλό τόπο...