ideoloyia

Η νεοελληνίς μετριότητα έχει δικό της libro d’oro.
Μύθοι και στερεότυπα της ριζοσπαστικής πολιτικής ορθότητας (Μέρος Ε΄) Διαμόρφωση της πολιτικά δουλικής, μεθοδολογικά ατομοκεντρικής και πολιτισμικά ριζοσπαστικής κοινωνικής σκέψης
Ετεροφυλόφιλοι άντρες που δεν μπορούν να βρουν ερωτικές συντρόφους
Είναι γνωστό ότι στο επιτελείο του πρωθυπουργού δεν περιλαμβάνονται τα λαμπρότερα μυαλά, περισσότερο φαντάζει με μια παρέα πρώην κολλητών που οι συγκυρίες ανέβασαν σε περίοπτες θέσεις με παχυλούς μισθούς πληρωμένους από την τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου, όσο για την αριστεροσύνη, αυτή μάλλον ξεχάστηκε σε κάποιο ελεύθερο κάμπινγκ της Γαύδου ή εκείνη την περίφημη φωτογραφία από την οποία δεν διορίστηκαν μόνο οι μπύρες και τα παλτά. Σιγά τα λάχανα θα μου πεις, εδώ οι προκάτοχοί τους έκαναν τον σοσιαλισμό κουρελόχαρτο και την ακραιφνή δεξιά βιομηχανία σκανδάλων, άλλωστε στην Ελλάδα της παρεοκρατίας οι ιδεολογίες μικρή σημασία έχουν.
Πριν από περίπου 2 μήνες παρουσιάσθηκε η περίπτωση ενός νομοσχεδίου του Αμερικανικού Κογκρέσου σύμφωνα με το οποίο προτείνεται ρητώς η απαγόρευση έμμεσης/άμεσης πώλησης αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων σε επενδυτές από τη Ρωσία και την Κίνα καθώς τα συγκεκριμένα ορυκτά αφορούν την Εθνική Ασφάλεια των ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο σχετίζεται με την επιτροπή Επιτροπή Ξένων Επενδύσεων (CFIUS) του Κογκρέσου.
Το πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο, για την τριτοβάθμια παιδεία, επ' ουδενί λόγω δεν επιδίωξε, ως όφειλε, την ευρύτερη συναίνεση. Η όλη διαδικασία ήταν ευθύς εξ' αρχής μία αξίωση ιδεολογικής επιβολής μίας κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται σε φάση επιταχυνόμενης αποδόμησης. Οι συνεχείς δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών στόχο έχουν να συσπειρώσουν το στενότερο κομματικό ακροατήριο, διακηρύσσοντας κάποιες από τις πάγιες αριστερές ιδεοληψίες, ψηφοθηρικά χρήσιμες αλλά άκαιρες για τις παρούσες ανάγκες της χώρας και αντίθετες, εν πολλοίς, με τις επιθυμίες της κοινωνίας.
Θα ήθελα να τελειώσω με την εξής επισήμανση, που όσο και αυτονόητη να είναι, αξίζει να την επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία, αφού στους καιρούς που ζούμε, ειδικά σήμερα που «του ταλαιπώρου κράτους μας [είναι] μεγάλη η πτώχεια» (για να επικαλεσθώ τον σχεδόν πάντοτε επίκαιρο Καβάφη) και η λεγόμενη μεσαία τάξη, ιστορικά ο κατεξοχήν φορέας πολιτισμικής παραγωγής και κατανάλωσης στις αστικές δημοκρατίες της μεταδιαφωτιστικής περιόδου, τείνει να εξαφανισθεί, τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο: διακίνηση και προώθηση του πολιτισμού δε μπορεί να συνεχίσει να γίνεται, αν διακριτός πολιτισμός δεν συνεχίσει να παράγεται.
Στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε η εννοιολογική σημασία της ιδεολογίας και των εκφραστών της, τείνουν να απαξιώνονται ολοένα και περισσότερο από τους περισσότερους πολίτες. Εκφράσεις τύπου «δεξιά, αριστερά, σοσιαλδημοκρατία» δείχνουν να μη διαφοροποιούνται στο νου των πολιτών καθώς το σύνολο των ενεργειών τους, για το κοινωνικό σύνολο, καταλήγουν πάντοτε στο ίδιο τέλμα.
Πρωταρχικός σκοπός του Σωκράτη ήταν να βλέπει τα πράγματα καθαρά, απαλλαγμένος από κάθε είδους προδιάθεση. Επιχειρούσε, δηλαδή, να μελετήσει ένα θέμα από όλες τις πλευρές του, ώστε στο τέλος να οδηγηθεί στις όποιες συναγωγές ή ορισμούς εννοιών. Μάλιστα, προσπαθούσε να καθοδηγήσει και τους συνομιλητές του μέσω της μαιευτικής διαλεκτικής μεθόδου του στην ίδια κατεύθυνση, επιδιώκοντας να φέρει στην επιφάνεια τέτοιες πλάνες ή πεποιθήσεις που οι άλλοι θεωρούσαν αδιαμφισβήτητες αλήθειες.
Τι είναι όμως αυτό που καθιστά τον λιμπεραλιστικό συντηρητισμό πανοπλία των κοινωνιών και δήμιο των προβλημάτων τους; Πρώτιστα εν αντιθέσει με τα κοινώς λεγόμενα, η συντηρητική γραμματεία ενσαρκώνει ατομοκεντρικά ιδεώδη, κατοχυρώνοντας την ολότητα της ανθρώπινης υπόστασης και τα σύμφυτα με αυτή αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα. Κοντολογίς δημιουργεί ένα πλέγμα προστασίας της ατομικής ύπαρξης, εξοστρακίζοντας τις ισοπεδωτικές νομοτέλειες του σοσιαλισμού, του ορθόδοξου μαρξισμού και του εθνικοσοσιαλισμού όπως και την παραδοσιακή σταθερά του κλασικού συντηρητισμού η οποία συνοψίζεται στην οργανισμική θεώρηση των κοινωνικών σχηματισμών.
Κι εμείς, ως λαός αλλά κι ο καθένας ξεχωριστά, πέφτουμε συνεχώς στην ίδια παγίδα [με το ίδιο «τυράκι» της ένταξης σε μία ομάδα, σ'έναν αρχηγό, σ' ένα σύνθημα, σ' ένα στόχο=την εξουσία των Άλλων]. Παρόλο που συχνά-πυκνά η ομάδα αλλάζει φανέλα, γήπεδο και οπαδούς εμείς εξακολουθούμε να τρέχουμε από πίσω από πλαστικές σημαίες και μαγνητοφωνημένα χειροκροτήματα για να μη μας χαρακτηρίσουν απολιτίκ ή συντηρητικούς. Μ'αυτά και μ'αυτά χάσαμε τον ιδεολογικό μπούσουλα, το κοινωνικό πρόσημο, την πολιτική ταυτότητα και μείναμε με το κοντάρι στο χέρι.
Εκτός από το να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες της, η ΕΕ πρέπει να υπερασπίζεται και τις αξίες της. Πολλές λαϊκιστικές συντηρητικές παρατάξεις ανά την Ευρώπη εγκαταλείπουν της ηθικές αξίες τους στο κυνήγι της εξουσίας. Όταν οι απλοϊκές και υπερβολικές υποσχέσεις που κάνουν δεξιοί λαϊκιστές δεν πραγματοποιούνται, υπάρχει πάντα κάποιος για να κατηγορήσουν. Στην Πολωνία και την Ουγγαρία, έχουμε δει πολιτικούς να επιτίθενται στο δικαστικό σώμα. Θα πρέπει να υπερασπιστούμε τους φιλελεύθερους δημοκρατικούς θεσμούς μας με κάθε κόστος.
Σε μια ιλιγγιωδώς ταχεία μετάβαση, ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε από «αρχιτέκτοντας του αντιμνημονιακού μετώπου» (δικά του λόγια), διαπρύσιος εισηγητής ενός ιδιότυπου «μνημονιακού πατριωτισμού». Όπου κανείς εφαρμόζει το μνημόνιο, ακριβώς επειδή είναι «πατριώτης», και αυτό είναι ο μόνος και ο μόνος πραγματικός πατριωτισμός στην συγκεκριμένη συγκυρία: αν κάποιος απειλεί να μην το εφαρμόσει (δηλαδή, η αντιπολίτευση), αυτό δείχνει έλλειμμα πατριωτισμού και υπεθυνότητας. Η μετάβαση από την ιδεολογική κήρυξη του ενός άκρου στην εξίσου διάπυρη κήρυξη του άλλου ήταν σχεδόν υπεράνθρωπη, έδινε την εντύπωση σοβαρού αυτοκινητιστικού ατυχήματος και συνακόλουθης πλήρους αμνησίας. Έχουμε έναν Σαμαρά Α και έναν Σαμαρά Β, με άλλο λεξιλόγιο, άλλες αναφορές, άλλη γλώσσα.
Έβλεπα την ταινία του Περάκη ή του Όρσον Γουέλς ή του Σίντνεϋ Λιούμετ με τους καναλάρχες κλεισμένους σ' ένα δωμάτιο για μέρες να παίζουν το Big Brother και όπως πάντα να κερδίζει ο πιο σκληρός- κι ένα αγοράκι στο διπλανό διαμέρισμα να κρατάει ακριβώς αυτή την εικόνα. Πόσα παιδιά σε κουρασμένα διαμερίσματα θα άκουγαν να παίζουν τα δελτία και θα άκουγαν τις λέξεις Δημοκρατία και Δημοπρασία τόσες φορές μαζί. Πάω στον Κήπο να βρω τους δικούς μου και να τους προτρέψω να φάμε το στρογγυλό φρούτο. Και όταν θα έρθει η ώρα της τιμωρίας των Πρωτοπλάστων, εμείς θα αρνηθούμε να φύγουμε από κει, ακόμα κι αν απειληθούμε με κεραυνούς.
Η σημερινή κρίση των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, είτε μεταφράζεται σε αποσύνθεση και πολυδιάσπαση, είτε σε απώλεια της λαϊκής τους απήχησης, δεν πρέπει να ερμηνευθεί με όρους της παραδοσιακής οργάνωσης των κομμάτων, αλλά με προσεγγίσεις αντίστοιχες προς την κρίση που αντιμετωπίζει σε πολιτικό και αξιολογικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ταύτιση μεταξύ των δύο κρίσεων, παρότι αρχικά μπορεί να θεωρηθεί ανορθολογική, γίνεται κατανοητή μέσα από το πρίσμα του έντονου φιλοευρωπαϊκού (pro-european) χαρακτήρα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και του ρόλου τους στην αποκρυστάλλωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εμβάθυνσης.
Στη νέα «ιδεολογική στρατηγική» του Ισλαμικού Κράτους που βρίσκει την πλέον χαρακτηριστική της έκφραση στις επιθέσεις στο
Δεν θα καταλαβαίναμε ποτέ την ιδεολογική βλάβη που έγινε στους νέους αν δεν γινόταν το καταστροφικό δημοψήφισμα. Τότε ο ύπνος της αδιαφορίας έδωσε για ακόμα μία φορά την θέση του στον φανατισμό. Πρώτη φορά συναντούσε κάνεις το φαινόμενο της βίαιης και γρήγορης πολιτικοποίησης. Εκείνη την περίοδο επήλθε η μεγαλύτερη ζημιά διότι μονιμοποιηθήκαν τα πάθη και ο ιδεολογικός ανορθολογισμός έγινε μόνιμος σύντροφος μας.
Ειδικότερα, το κράτος, λειτουργώντας σαν πατέρας ανήλικου τέκνου, επιβάλλεται να μας προστατεύει από την διαφθαρτική επίδραση του Τύπου, λαμβάνοντας ακόμα και προληπτικά μέτρα ρύθμισης της ενημέρωσης και της πληροφόρησης. Κατ' ουσία, οιονεί λογοκρισία. Το πατερναλιστικό κράτος αναλαμβάνει να αποφασίσει ποιο είναι το «καλό» των πολιτών του και να το υπερασπιστεί με κάθε τίμημα. Οι πολίτες -ή καλύτερα ο λαός, σύμφωνα με την αντίληψη των προμάχων τέτοιων θεωρήσεων- είναι ανίκανος να κατανοήσει το συμφέρον του, αδύναμος να αυτοπροστατευθεί και διαθέτει εξ ορισμού ελλειμματική κρίση. Άρα, έρχεται κάποιος άλλος, ο πατέρας του λαού, να τον προστατεύσει από τον προαιώνιο ταξικό εχθρό και τα τσιράκια του, τα μέσα ενημέρωσης.
Αγαπητέ φίλε, από το 1981 και εντεύθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις αδιακρίτου ιδεολογίας δανείζονταν χρήματα από τράπεζες του εξωτερικού ώστε να ικανοποιήσουν τους «πελάτες» ψηφοφόρους τους. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε μία επίπλαστη αντίληψη και νοοτροπία πως υπήρχε δήθεν ανάπτυξη στην πατρίδα σου. Στην πραγματικότητα ήταν μία «πλαστική» ανάπτυξη. Ο ελληνικός λαός αποχαυνωμένος από τις παχυλές συντάξεις που μοιράζονταν αδιακρίτως κομμάτων και ιδεολογιών ζούσε μέσα σε ένα «πλαστικό κόσμο».
Πλην της στροφής της προς τον λαϊκισμό, η διαγραφή βουλευτή εξαιτίας δηλώσεών του και μόνο, έφερε επίσης στο προσκήνιο παλαιολιθικές νοοτροπίες και πρακτικές. Νοοτροπίες του τύπου ότι «ο αρχηγός οφείλει να απολαμβάνει την τυφλή υποταγή, την προσωπική αφοσίωση και την αναντίρρητη πειθαρχία των βουλευτών του». Επομένως, σαν άλλος Ανδρέας Παπανδρέου που επέλεγε στελέχη με κριτήριο πρωτίστως την αφοσίωση και όχι την ικανότητα, η κ. Γεννηματά θέλησε με τη διαγραφή Γρηγοράκου να επιδείξει τον αυταρχισμό και την πυγμή της εντός της κοινοβουλευτικής της ομάδας -εκδηλώνοντας εν μέρει και την αλαζονεία της-, αποκρύβοντας παράλληλα τεχνηέντως το φόβο και την ανησυχία της.