islamismos

Η συζήτηση της σύνδεσης του προσφυγικού/μεταναστευτικού με την ισλαμική τρομοκρατία είναι θέμα που βασανίζει αρκετούς ειδικούς επί των θεμάτων αυτών. Η έστω και παραμικρή αναφορά μιας τέτοιας θεωρίας αποφεύγεται μετά βδελυγμίας από τα ΜΜΕ αλλά και πολιτικούς κύκλους της Δύσης έτσι ώστε να μην υπάρξει άμεση δαιμονοποίηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Μια τακτική που, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μια λογική στρουθοκαμήλου, καθώς το πρόβλημα δεν θα σταματήσει να υφίσταται αν δεν αντιμετωπιστεί στην ωμή του κατάσταση.
-Πάντως στη Δύση, οι περιπτώσεις πολιτικών, όπως ο Τραμπ ή αναπάντεχες εκβάσεις, όπως το Brexit δείχνουν ότι μερίδα πολιτών
Η Τουρκία θέλει να ολοκληρώσει τον απογαλακτισμό της από τη Δύση και να μεταβληθεί σε μία ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη, αυτόνομου εκφραστή του σουνιτικού Ισλάμ. Έτσι, η εκδήλωση ενός πραξικοπήματος ήταν μάλλον αναπόφευκτη, διότι πλέον ο Ερντογάν έχει απέναντί του το 50% του πληθυσμού (Κούρδους, Αλεβίτες, φοιτητική νεολαία) καθώς και ένα μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, των πανεπιστημιακών και το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης. Το γεγονός ότι κατόρθωσε παρά τρίχα -όπως αποδεικνύεται από τις πληροφορίες που συρρέουν-, να αποφύγει τη σύλληψη και τον θάνατο, τού προσφέρει προφανώς τη δυνατότητα να ολοκληρώσει τον έλεγχο των μηχανισμών εξουσίας και την αποστασιοποίησή του από τους δυτικούς συμμάχους.
Oι κινηματίες απέτυχαν τριπλά: Απέτυχαν να βγάλουν τον ίδιο τον Ερντογάν από το παιχνίδι. Απέτυχαν (ή υποτίμησαν τη σημασία που είχε) να ελέγξουν τα κοινωνικά δίκτυα και τα ιδιωτικά κανάλια. Απέτυχαν να γίνουν αποδεκτοί ως «ελευθερωτές» από ένα μέρος έστω του τουρκικού ακροατηρίου (όπως είχαν γίνει, έστω μειοψηφικά, οι πραξικοπηματίες του 60). Ο Ερντογάν επέζησε χάρις στα Μέσα που ο ίδιος κατηγορούσε και προσπαθούσε να υποτάξει. Το πραξικόπημα, ευτυχώς, απέτυχε. Αλλά το τουρκικό δράμα δεν έληξε. Η ματωμένη νύχτα ίσως αφήνει πίσω της μια βαθύτερη κρίση από εκείνη που αποπειράθηκε να δώσει βίαιη λύση.
Η Τουρκία πλέον αποτελεί μια χώρα και μια κοινωνία βαθια διχασμένη σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό αλλά και ηθικό επίπεδο. Είναι σίγουρο ότι η Τουρκία θα εισέλθει σε μια μακρά περίοδο πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας που ίσως την αναγκάσει να μην μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα στα πεδία που απαιτείται η συνεργασία της με την Δύση, όπως η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και η ανάσχεση των προσφυγικών ροών.
Οι δημοκρατικές κοινωνίες οφείλουν να επιδείξουν την ψύχραιμη στάση τους απέναντι στους μουσουλμάνους πολίτες, τα εκατομμύρια αυτά των κατοίκων που ζουν και απολαμβάνουν τα -έστω αποσαρθρωμένα- ατομικά δικαιώματα της Δύσης. Δεν ήταν αυτοί -όσο κι αν το ISIS τους καλεί σε συμπόρευση- που πήραν τα καλάζνικοφ και ζώστηκαν με εκρηκτικά σκορπώντας τον τρόμο στο Παρίσι. Και δεν πρέπει να είναι αυτοί που θα την πληρώσουν με κρατικά μέτρα εναντίον τους ή με κοινωνικές συμπεριφορές που θα κατατείνουν στην γκετοποίησή τους.
Γιατί οι τρομοκράτες επιμένουν να χτυπούν το Παρίσι; Ας αρχίσουμε από τα απλά. Πιστεύουν ότι μάχονται για κάτι μεγάλο και κάτι το οποίο αξίζει την αυτοθυσία τους. Κάτι, το οποίο, δικαιολογεί και αξίζει την δολοφονία των «άλλων». Αλλά και κάτι ακόμη. Μάχονται το Παρίσι, γιατί το Παρίσι αντιπροσωπεύει και ακτινοβολεί ακόμη όλες εκείνες τις ιδέες και την αγωνιστική παράδοση για ανεκτικότητα, ελευθερία, κοινωνική πρόοδο, κοσμοπολιτισμό, ανοιχτωσιά πνεύματος και συλλογικό ήθος. Το Παρίσι είναι ο «άλλος» που μισούν.
Αυτή ακριβώς τη στιγμή που η συγκίνηση κατακλύζει φυσικά τον καθένα, είναι ζωτικής σημασίας να αντικατασταθεί από ψυχραιμία και λογική ανάλυση. Ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα στην συντριπτική πλειοψηφία των ειρηνικών μουσουλμάνων συμπολιτών μας και τους ισλαμιστές δεν είναι ζήτημα μιας αορίστως καθώς-πρέπει πολιτικής ορθότητας αλλά θέμα επιβίωσης. Μέσα στο προσφυγικό κύμα που παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη, η σύγχυση μουσουλμάνων και ισλαμιστών είναι ακριβώς αυτό που στοχεύουν οι ισλαμιστές και ελπίζουν τα νεοφασιστικά κόμματα.
Η Αραβική Άνοιξη, ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και η επέλαση του Ισλαμικού Κράτους έχουν εδώ και μερικά χρόνια στρέψει την
Ανά τους αιώνες και ανά την υφήλιο έχουν καταγραφεί εκαντονάδες θρησκείες ωστόσο ως οι πλέον «ανθεκτικές» στο χρόνο αναδείχθηκαν