kastoriades

Ο Καστοριάδης ψέγει τη δημοκρατία, καθώς εκτιμά ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην του λαού. Ένας λαός ο οποίος περιορίζεται σε ασήμαντους ρόλους στις παρυφές της εξουσίας του χρήματος, της γραφειοκρατίας των κομμάτων, του κράτους και της απολυταρχίας των ΜΜΕ. Με ή χωρίς Καστοριάδη και Αταλί, αυτή είναι η προβεβλημένη εικόνα και αυτήν επεξεργαζόμαστε, επιδιώκοντας να μην αποκοπούμε από το μοναδικό προνόμιο της δημοκρατίας: τη θαρραλέα διαχείριση της ήττας και την αναγκαία αναζήτηση της νίκης. Στην αντίθετη περίπτωση της αδράνειας, θα πέσουμε πάνω στη θεωρητικά ασυγκράτητη μεταδημοκρατία.
Ο Μακρόν δεν είναι επιφαινόμενο μιας ευκαιριακής κεντρώας πολιτικής μαρμελάδας που δεν είναι ούτε αριστερή ούτε δεξιά, ένα είδος πολιτικής Ντίσνεϊλαντ όπου όλοι, ως δια μαγείας, αγαπιούνται. Αντιπροσωπεύει τη γνήσια έκφραση βαθιά  πολιτικοποιημένων Γάλλων, αριστερής και δεξιάς ευαισθησίας. Αυτών των αριστερών που έχουν πλέον πεισθεί ότι πειράματα τύπου Τσάβες και Κάστρο δεν λειτουργούν έστω, όσον αφορά την οικονομία, (και ας μην αναφέρουμε το θέμα της καταπάτησης των προσωπικών  ελευθεριών). Αυτών των Δεξιών που σαν νοικοκύρηδες σοκάρονται με τον υπερδιπλασιασμό κερδών των ίδιων ακριβώς πολυεθνικών που ζητούν θυσίες λόγω οικονομικής κρίσης, με τα μπόνους εκατομμυρίων των διευθυντών τη στιγμή που προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις.
Σε αντίθεση με τις αγγλοσαξονικές χώρες που η πολιτική τους ανέκαθεν προκαλούσε εμπαθείς αντιδράσεις σε μια ιστορικά διχασμένη Ελληνική κοινωνία, η Γαλλία ύπήρξε πάντοτε καταλύτης και σημείο αναφοράς δυνάμεων που στην Ελλάδα τις χώρισε ένας εμφύλιος πόλεμος. Υπήρξε η χώρα συνάντησης της Δεξιάς Ελλάδας (η γαλλική γλώσσα και κουλτούρα θεωρήθηκαν σύμβολα αστικής εκπαίδευσης) και της Αριστερής (υποδέχτηκε αριστερούς μεταξύ των οποίων οι Αξελός, Καστοριάδης, Παπαϊωάννου, Πατρίκιος, Ξενάκης).
«Τα σχέδια για τα νέα ελληνικά χαρτονομίσματα είναι έτοιμα. Στο χαρτονόμισμα των 50 δραχμών φιγουράρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης