kazantzakes

Τι ήξερε ο αγράμματος Καπετάν- Μιχάλης Καζαντζάκης και έχουμε ξεχάσει εμείς;
Εξήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, ενώ το υπουργείο Πολιτισμού έχει αφιερώσει το έτος
Ο Καζαντζάκης στηλιτεύει το γεγονός ότι οι Ελληνες διαχρονικά μάχονται μεταξύ τους, τρώγονται. Ο κοινωνικός αλληλοσπαραγμός και η δίωξη του αδύναμου και του διαφορετικού έχει γίνει έμφυτο συστατικό στα χρόνια που οι άνθρωποι δοκιμάζονται από τους πολέμους και τη φτώχια. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης είχε άμεση εμπειρία με το ιστορικό δράμα των προσφύγων. Τον Ιούλιο του 1919 διορισμένος γενικός διευθυντής του Υπουργείου Περιθάλψεως στάλθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο επικεφαλής της αποστολής επαναπατρισμού, με σκοπό να μεταφέρει τους εκατόν πενήντα χιλιάδες Ελληνες του Καυκάσου (Γεωργία και Αρμενία) που βρίσκονταν υπό διωγμό, στη Μακεδονία και Θράκη.
«Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη για μας τους Έλληνες, για την Ευρώπη για τον κόσμο ολόκληρο, πρέπει να διαβάζεται και να εμπνέει
Πέραν των μειονεκτημάτων της, η έλλειψη κοινώς αποδεκτών ορισμών έχει ένα σημαντικό «πλεονέκτημα». Απαλλάσσει από την ευθύνη. Η εκάστοτε ηγεσία μπορεί να ερμηνεύσει κατά το δοκούν τις δεσμεύσεις που εμπεριέχονται στο πρόγραμμα της και άρα, επί της ουσίας, να απεκδυθεί της ευθύνης εφαρμογής του. Από την άλλη, ο πολίτης απεκδύεται της ευθύνης επιλογής της ηγεσίας του αφού η γενικότερη ασάφεια του αφήνει περιθώριο να δηλώσει «εξαπατημένος» σε περίπτωση που η επιλογή αποδειχθεί λάθος εκ του αποτελέσματος. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η απουσία ορισμών καθιστά την ασάφεια κυρίαρχο παράγοντα στη σχέση της κοινωνίας με την πολιτεία.
Με πλούσιο υλικό από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή και μία εκδήλωση για τον Καζαντζάκη, συμμετέχει η Ελλάδα στην 23η Διεθνή
Μετά από την μεγάλη ανταπόκριση και την επιθυμία του κοινού, ο πολιτιστικός οργανισμός sound & picture theatre production
Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση, συνεχίζει  για 5η χρονιά την πορεία της, με τον Νικήτα Τσακίρογλου και την Κατερίνα Διδασκάλου
Στις δυσκολότερες ώρες της ζωής μου- βράδια που δεν περνούσαν με τίποτα, κι ένιωθα ότι το σκοτάδι θα με καταπιεί ολόκληρη άνοιγα το φως και διάβαζα. Το διάβασμα είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά, η μεγαλύτερη απόδραση.