kentroos-choros

Όταν οι νικητές των εθνικών αναμετρήσεων ήρθαν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα, κατέφυγαν ξανά στο συναισθηματικό λόγο για να δικαιολογήσουν την πρότερη αισιοδοξία τους, αυτή τη φορά όμως με αυτοαναφορικό τόνο. Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι το μόνο που μπορούν να του προσάψουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι ότι είχε αυταπάτες. Σε μία παρεμφερή δήλωση, ο υπουργός Brexit Ντέιβιντ Ντέιβις υποστήριξε ότι δεν σκοπεύει να απολογηθεί επειδή απλώς είχε μεγάλες φιλοδοξίες για τη συμφωνία που μπορούσε να πετύχει η χώρα του με την ΕΕ.
Η πρόβλεψη ήταν τελικά λάθος, αλλά δεν έπεσε μόνο ο Κάμερον έξω. Είναι όπως με τον Τραμπ, όταν πολιτικοί και δημοσιογράφοι προεξοφλούσαν διαρκώς το ξεφούσκωμα της δημοτικότητας του στις προκριματικές εκλογές, χωρίς τελικά αυτό να συμβεί ποτέ. Πρόκειται για ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Τα πολιτικά κόμματα υποτιμούν τη δύναμη του λαϊκισμού και θεωρούν πως με την επίκληση της κοινής λογικής και ατράνταχτων επιχειρημάτων θα ξεσκεπάσουν τους δημαγωγούς. Στο τέλος όμως χάνουν.
Αποτελεί ούτως ή άλλως ένα ακόμη παραλογισμό της σημερινής μας πολιτικής, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να μιμείται ακόμη και στο ύφος και τις εκφράσεις τον αείμνηστο Ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, τα δε στελέχη του να διακατέχονται από ένα ανυπέρβλητο σύμπλεγμα (κόμπλεξ) σε ό,τι σχετίζεται με την Ιστορία και την δράση του ΠΑΣΟΚ. Του ΠΑΣΟΚ που αν επιδίωκαν μια στοιχειώδη διαλεκτική ανάλυση (για όσους από τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν κάτι, ή ενθυμούνται το διαλεκτικό υλισμό), θα μπορούσαν να καταλογίσουν αρκετά κακά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά οπωσδήποτε θα αναγνώριζαν τη μεγάλη συμβολή του στο να αλλάξει αυτός ο τόπος.