loyokrisia

Αντιδράσεις συνεχίζουν να προκαλούν οι αυστηρές ρυθμίσεις του Facebook που μπλοκάρουν «ακατάλληλες» εικόνες από τα χρονολόγια
Για λογοκρισία καταγγέλλει το Twitter ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, καταγγέλλοντας πως οι αναρτήσεις των μελών
Πυρά για μια ακόμη υπόθεση άστοχης λογοκρισίας, δέχεται το Facebook με την Σουηδική Κοινότητα κατά του Καρκίνου (Cancerfonden
Ο ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης Facebook υπαναχώρησε στην απόφασή του να λογοκρίνει την πασίγνωστη, βραβευμένη φωτογραφία
Τελικά μάλλον στο Facebook, δεν γνωρίζουν από ιστορία. Μια από τις πιο ιστορικές φωτογραφίες του περασμένου αιώνα «διάλεξε
Το Facebook βρίσκεται πλέον παντού, και για πολλούς από εμάς αποτελεί έναν από τους κυριότερους διαύλους ενημέρωσης, μέσω
Σχεδόν όλες οι ιστορίες που έχουν να κάνουν με λογοκρισία στο Facebook, είναι λίγο-πολύ παρόμοιες. Κάποιος ή κάποια ανεβάζει
Αγαπημένη μου δασκάλα, χαίρομαι που βρίσκεσαι στις θεατρικές επάλξεις, έτοιμη να πολεμήσεις για την Τέχνη, στην οποία έχεις αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής σου. Τα όσα εύστοχα παρατηρείς για τον Ξηρό δεν τα αμφισβητώ. Ωστόσο δεν έχουν σχέση με το καλλιτεχνικό έργο. Το επίδικο εδώ, δεν είναι η προσωπικότητα του Ξηρού, ούτε η καταδίκη του. Δεν είναι το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ούτε η πλειοψηφική γνώμη του λαού. Επίσης δεν αφορά τον καλλιτέχνη αν είναι προκλητική ή όχι σε σένα ή και σε 10 εκατομμύρια Έλληνες, η «ανάδειξη των βασάνων του Ξηρού επί σκηνής δίπλα στα ανθρωπιστικά κείμενα του Καμύ». Το επίδικο στο άρθρο μου και εδώ στην απάντηση είναι, η διαφορά της αισθητικής αλήθειας με τη γνωσιολογική.
Όποιος δεν λαμβάνει υπόψιν τη σημασία της Πολιτικής υπόστασης του Εθνικού Θεάτρου είναι ανίκανος να καταλάβει τι γίνεται έξω στον κόσμο. Διότι, ό,τι άπτεται της Πολιτικής, χαρακτηρίζεται από πονηριά, καιροσκοπία και πρωτίστως διπλωματία. Ίσως να θεωρεί κανείς απάνθρωπα και λυπηρά αυτά τα δεδομένα, όμως αγνοώντας τα, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου η λύπη για την ηθική κατάπτωση των άλλων θα την διαδεχθεί ο θρήνος για τις δικές του συμφορές.
Με δεδομένο ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στο θέατρο μέχρι και κείμενα του Χίτλερ, είναι άξιο απορίας ποιος ανερμάτιστος νους, συνέδεσε τα όποια συγγραφικά κείμενα ενός τρομοκράτη για θεατρικό πειραματισμό, με τη νομιμοποίηση της τρομοκρατίας, των φόνων, του εγκλήματος. Δεν είμαι και ψυχίατρος να διακρίνω αν πρόκειται για απλή προβολή ή για προβλητική ταύτιση. Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι κρίμα για το Εθνικό θέατρο να μην ξανανεβάσει Ζ. Ζενέ, μιας και ήταν γνωστός καταδικασμένος παλιάνθρωπος. Και το ΚΘΒΕ να οργανώσει ένα δημόσιο ανάθεμα για τον Μ. Πλωρίτη και το «Μπρεχτ και Χίτλερ» στο οποίο ο συγγραφέας συμπεριέλαβε κείμενα από το γνωστό βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου».