metapoliteese

Η εφημερίδα ως μέσο ενημέρωσης της βιομηχανικής εποχής πιθανώς δεν θα εξαφανιστεί. Ωστόσο η είδηση δεν κυκλοφορεί πλέον με σαφή μορφή, διορθωμένη και τυποποιημένη. Στις μέρες μας η είδηση είναι άυλη και εμφανίζεται με την μορφή ενός ευμετάβλητου ρευστού που κυκλοφορεί στον παγκόσμιο ιστό κομματιασμένο και ατελές στην ουσία με την ταχύτητα του φωτός. Η ευρυζωνικότητα και το web 2.0 δίνει στους ιστογράφους τη δυνατότητα να συμπληρώσουν αυτές τις ειδήσεις προσθέτοντας την «αλχημεία της πολλαπλότητας»... όπως λέει ο Pisani. Αυτή η μετατόπιση της εξουσίας από τη συντακτική ομάδα και το δημοσιογραφικό ιερατείο στους κυβερνοναύτες και στους «νέους σκλάβους της ενημέρωσης», είχε μεικτά αποτελέσματα: άλλοτε εξόχως χειραφετησιακά και άλλοτε χειραγωγικά.
Είναι η πρώτη φορά, μετά τη μεταπολίτευση, που η ελληνική κοινωνία δείχνει να έχει φθάσει σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ματαίωσε με απότομο και βίαιο τρόπο τις προσδοκίες που ο ίδιος δημιούργησε, έσβησε την τελευταία, με τα σημερινά δεδομένα, ελπίδα για όλα τα μικρομεσαία στρώματα, που από ένα σημείο και μετά είχαν εναποθέσει όλη τους την πίστη για φυγή προς τα μπρος, για ανακούφιση των βασάνων τους σε αυτόν. Και τώρα, με αποκορύφωμα το προς ψήφιση ασφαλιστικό νομοσχέδιο, διαπιστώνουν με σκληρό τρόπο την τελεσίδικη, απότομη και για πολλούς ακατανόητη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα πραγματικό αριστερό κόμμα σε ένα ακραιφνές μνημονιακό.
Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει, πλέον, χωρίς έναν πραγματικό εκδημοκρατισμό και χωρίς την απαλλαγή της από τις ξένες προς τη φύση της μεθόδους. Δεν μπορεί, πια, να ριζώνει σε τόσο εχθρικές προς την ίδια παραδόσεις. Μπορούμε, ενδεχομένως, να μιλάμε, πια, για το τέλος της μεταπολίτευσης. Ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος γράψει για κάποια Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Ίσως, πάλι, γράψει για την ανατροπή του πολιτεύματος. Ωστόσο, η επιλογή δεν ανήκει στον ιστορικό του μέλλοντος, αλλά στους ανθρώπους του παρόντος.
Η αποτυχία έχει αφετηρία. Χρόνια πριν επιβιβαστήκαμε ανέμελοι στο καραβάνι της ιδιοτέλειας, κι ας αλυχτούσε προειδοποιητικά αυτή η έρημη πατρίδα. Και κάθε μακρόπνοη παρτίδα θανάτου, όπως και κάθε έγκλημα και κάθε ήττα, εμπεριέχει είτε το στοιχείο της συνενοχής είτε τον παράγοντα της ανοχής. Της δικής μας άμεσης ή έμμεσης συνεργίας, ξέχωρα από τις βαρύτατες ενοχές του επίορκου κατά πλειονότητα πολιτικού συστήματος. Ας το παραδεχτούμε εάν θέλουμε, έστω την ύστατη στιγμή, να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας...
Η κεντρική εξουσία ασκείται από μία επηρμένη -δήθεν πλειοψηφίας- κυβέρνηση, που όμως δεν εκπροσωπεί (λαμβανομένης υπόψη της αποχής) ούτε το 20% των πολιτών. Η αξιωματική αντιπολίτευση, βασικός θεσμικός πυλώνας σ' ένα δημοκρατικό πολίτευμα, βρίσκεται σε απόσταση αθώρητων χιλιομέτρων από την κοινή γνώμη και ιδίως σε κατάσταση σήψεως (ίσως και πολυδιάσπασης). Ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος διατελεί κατακερματισμένος, με τον πατριωτισμό να έχει εκχωρηθεί δυστυχώς σε ακραία αντιδημοκρατικά μορφώματα και τη λαϊκή ευαισθησία να έχει παραχωρηθεί σε παρωχημένες αριστερές ιδεοληψίες (γνησίως αντιλαϊκές και απάνθρωπες).
Ο χώρος της κεντροδεξιάς, του φιλελευθερισμού και της δεξιάς πάσχει από τον θανάσιμο ιό της ιδιώτευσης, ο οποίος αναιρεί την πολιτική. Κατά τεκμήριο στον χώρο αυτό κινούνται χιλιάδες άξιοι άνθρωποι∙ με γνώσεις υψηλού επιπέδου, με ευρεία παιδεία, με εξωστρέφεια, με εμπειρίες, με επιτυχία οικονομική και κοινωνική, με όλα τα καλά του κόσμου. Είναι όμως αφοσιωμένοι στις ζωές τους, οι οποίες είναι γεμάτες με το εγώ τους. Δεν επιθυμούν να τις αφήσουν για να αφιερωθούν ψυχή και σώματι στα κοινά. Μαζεύονται ορισμένες φορές σε παρέες, συζητούν, προβληματίζονται, ξαναμαζεύονται, αλλά την τρίτη φορά προτιμούν τον ιδιωτικό τους βίο με τα αγαθά του και αφήνουν στην άκρη τα κοινά.
Η κατάργηση της βασιλείας με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 στερέωσε τη Μεταπολίτευση και τη ΝΔ. Ο θρίαμβος της ΝΔ στις προηγηθείσες εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 (συγκεντρώνοντας 54,37% των ψήφων) έδωσε την άνεση στον Καραμανλή να τηρήσει επισήμως ουδέτερη στάση στο δημοψήφισμα και σε κορυφαία στελέχη να τοποθετηθούν υπέρ της βασιλευομένης. Παρά την απογοήτευσή τους από το αποτέλεσμα (69,2% υπέρ της αβασίλευτης) οι περισσότεροι φιλοβασιλικοί ψηφοφόροι αφομοιώθηκαν στη συνέχεια από τη ΝΔ, αποδεχόμενοι ότι δεν θα έπαιζαν πλέον κυρίαρχο ρόλο στη νέα κεντροδεξιά, σε αντίθεση με την ΕΡΕ ή τον Ελληνικό Συναγερμό, που δεσμεύονταν, λόγω της βασιλείας, από την κληρονομιά του Λαϊκού Κόμματος.
Mπορεί το σύνθημα «1, 2, 3, πολλά πολυτεχνεία» να συμβολίζει την ανάγκη για «διαρκή αγώνα», όμως, είναι φανερό ότι κάθε επέτειος μετά την εξέγερση του 1973 λειτουργεί ως αποσπασματική «συνέχεια» της «Μεταπολίτευσης» και δείχνει πώς -κράτος και κοινωνία- επιλέγουν κάθε φορά να ανταποκριθούν στο «αφήγημα» που φιλοτέχνησαν οι πρωταγωνιστές της. Ο αυθορμητισμός, θεμελιώδες συστατικό της 17ης Νοεμβρίου 1973, συνιστά σήμερα συλλογική φαντασίωση.
Τώρα όμως, που το καθεστώς της Μεταπολίτευσης είναι πτώμα τυμπανιαίο, μήπως πρέπει να αποσυνδέσουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου από τη νομιμοποιητική της, αυτοαγιογραφική χρήση εκ μέρους μιας αδίστακτης πολιτικής γενιάς και κάστας; Και να διερωτηθούμε αν είναι η χούντα του '67-'74 και η Εξέγερση εναντίον της όντως ένα από τα τρία σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως εμπράκτως διδάσκουμε στα παιδιά μας;
Πολλά είναι τα στοιχεία της πολιτικής πόρευσης του κ. Τζιτζικώστα που εύκολα τον καθιστούν πιο παλιό κι απ΄το παλιό: Δηλώνει υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά έχει ταχθεί κατά της πώλησης του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Τάσσεται υπέρ της δημιουργίας πλούτου, αλλά έχει διατηρήσει αποστάσεις από την επένδυση στις Σκουριές και ενώ το ΣτΕ έχει πολλαπλά αποφανθεί υπέρ της συνέχισής της. Του φαίνεται ιερόσυλη η προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας να επιδιώξει συγκυβέρνηση με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είχε κανέναν ενδοιασμό, τον Φεβρουάριο, να στηρίξει ανοιχτά τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ της κίβδηλης διαπραγμάτευσης και του Γιάνη Βαρουφάκη.