methistorema

Η γραφή του συγγραφέα είναι απαράμιλλη: καυστική, κοφτή, κυνική, σκληρή, διαυγής. Καταφέρνει να υιοθετήσει με πειστικότητα την αργκό του πεζοδρομίου και μας συστήνει τους κανόνες που διέπουν τη νύχτα, τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τα ανελέητα αλισβερίσια ζωής και θανάτου. Με αρωγό την ασύγκριτη πένα του, δημιουργεί έντονες εικόνες που εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα και σου αποκαλύπτουν έναν μικρόκοσμο όπου ο φόβος και οι αγωνίες διογκώνονται και σε αιχμαλωτίζουν για πάντα. Μέσα από τη ζωή του Νο, καταδεικνύει φλέγοντα κοινωνικά θέματα της σύγχρονης κοινωνίας χωρίς περιστροφές, αλλά με στιβαρό λόγο και ευθύτητα.
Πάντοτε δυσκολευόμουν να ελέγξω τους χαρακτήρες μου: φαίνεται ότι έχουν τη δική τους προσωπικότητα και άποψη. Προσπαθώ να είμαι αυστηρός όσον αφορά τα πιο σημαντικά κομμάτια της υπόθεσης, όπως ποιος έκανε τι και για ποιο λόγο, αλλά πέρα από αυτό, απλά αφήνω τους ήρωες να κάνουν οτιδήποτε φαίνεται ότι θέλουν να κάνουν. Με συναρπάζει περισσότερο από όλα η ευθύτητα, και ο γρήγορος ρυθμός τους. Αγαπώ την αίσθηση του να προσπαθείς να κρατήσεις τον αναγνώστη στην άκρη του καθίσματος κάθε στιγμή, και να μην αφήνεις ποτέ τον ενθουσιασμό και την ένταση ν' ατονίσει.
Μια ανθρώπινη ιστορία ζωής που διδάσκει και συγκινεί βαθιά. Με ήρωες απλούς, απτούς, σύγχρονους, οικείους. Γνώριμες φυσιογνωμίες οι οποίες διακατέχονται από τα άγχη και τις ανασφάλειες που μεσουρανούν στη σημερινή εποχή, και οδηγούνται μοιραία σε εγωπαθείς συμπεριφορές και στην κοινωνική τους αποξένωση. Χαρακτήρες που έχει σμιλεύσει με περίσσεια αγάπη ο συγγραφέας, εστιάζοντας στην ψυχοσύνθεσή τους και στις τρομακτικές αλλαγές που συντελούνται μέσα τους υπο το βάρος των γεγονότων.
Ενώ ο ερευνητής του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Χόλγκερ Μόνκ βρίσκεται στα γενέθλια της εγγονής του, ειδοποιείται εσπευσμένα: μια έφηβη κοπέλα βρίσκεται στο δάσος δολοφονημένη. Αυτό που προκαλεί ανείπωτη φρίκη στους ερευνητές είναι ότι έχει τοποθετηθεί πάνω σε φτερά κουκουβάγιας με τρόπο ώστε το σώμα της με τα κεριά να δημιουργούν το σύμβολο της πεντάλφας, με έναν κρίνο στο στόμα, γυμνή και γεμάτη μώλωπες σε όλο της το κορμί. Τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης προκαλούν ανατριχίλες καθώς το στομάχι του θύματος είναι γεμάτο από ζωοτροφή!
«Το Αηδόνι» είναι ένα συγκλονιστικό κράμα συναισθημάτων, έντασης, ανατροπών και δυνατών χαρακτήρων. Η γραφή της συγγραφέως εναλλάσσεται συνεχώς, πότε απλή και δωρική εστιάζοντας στα όσα αισθάνονται οι ήρωες και πότε γλαφυρή δημιουργώντας εικόνες που σε καθηλώνουν. Η πλοκή της μοιράζεται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν δημιουργώντας ένα μυστήριο ως προς την ταυτότητα της πρωταγωνίστριας στο σήμερα. Ένα μυστήριο που απογειώνει το βιβλίο και προκαλεί ρίγη συγκίνησης με την αποκάλυψή της.
Ο Λεγκαρντινιέ δημιούργησε μια τρυφερή και αυθόρμητη λογοτεχνική ηρωίδα, που σε αφοπλίζει και σε γοητεύει από την πρώτη της λέξη. Η ίδια διηγείται με μια σπιρτόζικη φινέτσα τις περιπέτειές της και μοιράζεται με τον αναγνώστη τις ξεκαρδιστικές σκέψεις της και τις πιο τρελές της αποφάσεις. Μηχανεύεται δεκάδες τρόπους προσέγγισης του γοητευτικού Ρικ και τα αποτελέσματα της υλοποίησής τους είναι άκρως απογοητευτικά. Και όμως εκείνη συνεχίζει να προσπαθεί με κάθε τρόπο.
Ένα γαϊτανάκι χαρακτήρων που δίνουν ο ένας το χέρι στον άλλον και συμπάσχουν, συμπονούν, κατανοούν. Μια χούφτα ανθρώπων που ονειρεύονται να ζήσουν τον απόλυτο έρωτα, που καταφέρνουν να ορθώσουν το παράστημά τους μπροστά τις δυσκολίες, που ανοίγουν την αγκαλιά τους, που συγχωρούν, που μοιράζονται. Μέσα από την πάροδο του χρόνου και των γεγονότων, η Αννέζω και στη συνέχεια η Άννα σμιλεύονται από τις καταστάσεις που ισοπεδώνουν τα σχέδιά τους, αφυπνίζονται από τις κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις, βρίσκουν τρόπους να επαναφέρουν την ψυχική τους ισορροπία όταν αυτή κινδυνεύει να διαταραχθεί.
Θυμάμαι λοιπόν από μικρός, να εισέρχομαι στο αυτοκίνητο των γονιών μου, γεμάτος ανεκδιήγητο ενθουσιασμό για τη νέα μας εξόρμηση, να τοποθετώ τη ζώνη μου και να αναχωρούμε για τον προορισμό μας. Στην διαδρομή λοιπόν, συναντούσαμε διάφορα αγωνιστικά, των οποίων η ταχύτητα θα καθιστούσε κάθε δύσπιστο Θωμά βέβαιο πως το περιβόητο Μεσογειακό Grand Prix της Δραπετσώνας βρισκόταν εν εξελίξει. Ωπ φανάρι, κόκκινο απολιτίκ! Ακούς τα φρένα γύρω σου, σκούζουνε σαν νεογνά. Μερικοί ωστόσο επιμένουν γκάζι και διασχίζουν με το «αναποφάσιστο» πορτοκαλί τον δρόμο ως άλλοι «νικητές» χωρίς το χειροκρότημα.
«Δεν με ενδιαφέρει το γυμνό καθεαυτό, η εκτεθειμένη θηλύτης. Εκείνο που θέλω να εκφράσω είναι ένα αίσθημα ζωής, μια στάση ζωής. Αυτό το αίσθημα θα μπορούσε να ονομαστεί ηρεμία μέσα στον όλβο. Το αντικείμενο του γυναικείου γυμνού δεν είναι τίποτα παραπάνω ή παρακάτω από μια μεταφορά. Η πιο κοντινή και η πιο αυθεντική για μένα ως γυναίκα.»