mparak-ompama

Ο Λόγος για τον Σπετσιώτη μεγάλο και φωτεινό Διδάσκαλο του γένους, στη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα, αοίδιμο Αλέξανδρο Βάμβα. Έναν αληθινό Διδάσκαλο. Παιδαγωγό και Θεολόγο (φύση και θέσει). Φάρο φωταυγή με καθάριο Λόγο πνευματικό. Λόγο Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας. Λόγος και ύμνος στην Ελλάδα, ολόκληρη η ύπαρξη του. Έναν άνθρωπο που προσέφερε μυστικά με αέναη και διαρκή προσφορά στην εργαζόμενη, σπουδάζουσα και φοιτητιώσα νεολαία της περιόδου 1950 -1990. Ένα μεγάλο οραματιστή, μαχητή και πολέμιο της ανηθικότητας και της υποκρισίας.
Όσο σημαντική και να είναι η κ. Μέρκελ, η παραμονή της στην εξουσία δεν θα λύσει αυτόματα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Το ειδικό βάρος της Γερμανίας στις διεθνείς σχέσεις είναι πολύ μικρότερο από το ειδικό βάρος των ΗΠΑ, οι οποίες μπορεί να κάνουν λάθη στρατηγικής σημασίας υπό την ηγεσία του κ. Τραμπ. Την Ε.Ε. σαρώνει ένας άνεμος δεξιού και ακροδεξιού λαϊκισμού και θα πρέπει να συνδυαστεί η παραμονή της γερμανικής κεντροδεξιάς στην εξουσία με την αποτροπή της επικράτησης ακροδεξιών δυνάμεων σε χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία για να αποτρέψουμε την αποσταθεροποίηση του προβληματικού ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Από όσα έγιναν στη γερμανική πρωτεύουσα, εκτιμώ ότι η γερμανική κυβέρνηση έλαβε την ευλογία του Μπάρακ Ομπάμα και του βαθέως αμερικανικού συστήματος να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ασφάλεια και τη δύναμη του ΝΑΤΟ στην περίπτωση που ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρήσει να περιορίσει τη δύναμη και τα σχέδια των προηγουμένων εξουσιών. Και αυτό φάνηκε καθαρά από τις δημόσιες τοποθετήσεις της Μέρκελ, που στην εξωτερική της πολιτική έθεσε ως πρώτο θέμα τον περιορισμό της Ρωσίας.
Ο Ομπάμα ήρθε και μας μάγεψε. Δε μας είπε τίποτα το καινοφανές, δε μας υποσχέθηκε κάτι χειροπιαστό. Μας μάγεψε όμως γιατί μας μίλησε για την ταυτότητα μας, μας θύμισε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, πόση αξία κουβαλάμε ακόμη και σήμερα. Μας έδωσε έναν καθρέφτη όπου κοιταχτήκαμε και είπαμε «Ναι, αυτοί είμαστε!». Μας είπε ότι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας και μας έδειξε το σεβασμό που οφείλεται σε ένα λαό με ιστορία αιώνων που σήμερα - παρά τις δοκιμασίες του- έχει το μεγαλείο ψυχής να στέκεται αλληλέγγυος απέναντι στους διωκόμενους των πολέμων.
Η μόνη λοιπόν αξιοποίηση της επίσκεψης του Μπαράκ Ομπάμα είναι η τουριστική και γενικά για την εικόνα της χώρας ως μητέρας της Δημοκρατίας στο παγκόσμιο στερέωμα. Αυτό δηλαδή που είναι γνωστό ιστορικά αλλά που το αναφέρουμε συνέχεια για να πειστούν και οι έξω ότι είμαστε σπουδαίοι παρά την οικονομική μας καχεξία. Ο σκοπός όμως της πολιτικής είναι να δίνει λύσεις, ούτε να καλλιεργεί φρούδες ελπίδες ούτε να γίνεται απλά μια αφορμή για ενίσχυση της εικόνας ενός πρώην σε δύο μήνες προέδρου χώρας. Είναι αντιληπτό από όλους;
Έπρεπε λοιπόν να έρθει κάποιος ξένος και χαρισματικός ομιλητής, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε για μία ακόμη φορά πόσο λείπει από την σημερινή μας Ελλάδα ένας Ηγέτης. Ένας πολιτικός ο οποίος να συμπαρασύρει και να συγκινεί το ακροατήριο ακόμα και με τις παύσεις του, καθώς δεν έχει νόημα πόσο δυνατά μιλάς, αλλά τι υπάρχει πριν και μετά την τελεία. Στο εξωτερικό, αυτή η έλλειψη έγινε ακόμα πιο αισθητή λόγω και των ιδιαίτερων συναισθηματικών συνδέσμων που έχουμε με την πατρίδα μας. Συνομιλώντας με αρκετούς φίλους εδώ, αισθανθήκαμε ότι χρειαζόμασταν και μας είχε λείψει μία τέτοια ψυχική ανάταση και περηφάνια για την Ελλάδα μας.
Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον ενεργό πολίτη και εις βάρος του πολίτη. Αλλαγή δε γίνεται με καταπίεση και ανελευθερία. Αλλαγή γίνεται όταν ενισχύσουμε την ελευθερία του πολίτη στη δημιουργία, στην έκφραση, στο επειχειρείν, στον αυτοπροσδιορισμό, στην αυτοδιάθεση. Αλλαγή γίνεται από κυβερνήσεις των πολιτών, για τους πολίτες και με τους πολίτες. Όπως και ο Πρόεδρος Ομπάμα είπε και αρθρογράφησε με την καγκελάριο Μέρκελ, αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω στην προ-παγκοσμιοποίηση της οικονομίας εποχή. Αυτό δε μπορεί να συμβεί απλά και μόνο γιατί η γνώση και η ταχύτητα  πρόσβασης στην πληροφορίας εξαιτίας της ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών δεν το επιτρέπουν.
Πώς στεκόταν ο Τσίπρας απέναντι στον Ομπάμα; Πώς καθόταν; Πώς μιλούσε; Και τα αγγλικά του πως ήταν, βελτιώθηκαν καθόλου; Και η προφορά του, προβληματική κι αυτή. Είχε τρακ ή ήταν άνετος; Και μήπως ήταν υπερβολικά (και ανεπίτρεπτα) άνετος; Και το ενδυματολογικό βρε παιδί μου, ούτε τώρα τη γραβάτα, με κοτζάμ πλανητάρχη; Αμ το μαντηλάκι στο πέτο, σαν στραβοβαλμένο μου φάνηκε. Και γιατί κοίταξε το ρολόι του; Και τι σόι μενού ήταν αυτό το Προεδρικό; Αμ η μουσική επιμέλεια του δείπνου, πολύ αναμενόμενη, καμιά πρωτοτυπία. Κι εκείνο το κόκκινο χαλί στο αεροδρόμιο, γιατί δεν προβλέψαμε πως το προεδρικό αεροσκάφος θα παρκάριζε δυο μέτρα παραπέρα;
Δεύτερο βασικό συστατικό της πετυχημένης συνταγής. Γνώριζε πολύ καλά την ακτινογραφία και το -εδώ- ακροατήριό του. Το βασικό ακροατήριό του, όχι αυτό που τον έβλεπε μέσα από το σήμα της λήψης της κάμερας και έφτανε στα πέρατα της οικουμένης μέσω δορυφόρων, και στις ΗΠΑ, αλλά του κοινού που είχε ενώπιον του. Κοινό που ήταν κυρίως νέοι από αμερικανικά σχολεία, κολέγια και φοιτητές. Νεολαία. Το κυριότερο; Επίσης βασικό δεδομένο και ουσιαστικό συστατικό. Είχε μπροστά του Έλληνες! Έλληνες, καταπονημένους! Έλληνες που χρειάζονται ξανά ελπίδα και όραμα.