orektos-ploetos

Το δεύτερο γεγονός αφορά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ κ. Wilbur Ross στην έγκριτη Wall Street Journal. Ο κ. Ross, στη συνέντευξή του αναφέρθηκε ρητώς και ξεκάθαρα στις σπάνιες γαίες τις οποίες συνέδεσε με το θέμα του παγκόσμιου εμπορίου ηλεκτρονικών ειδών και προϊόντων υψηλής τεχνολογίας. Το συγκεκριμένο θέμα σχετίζεται με τον εμπορικό ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.
Καταρχάς δεν είναι μόνο τα 2-3 ορυκτά του Λαυρίου που αναφέρθηκαν στο παραπάνω άρθρο. Είναι και πολλά άλλα, σύνολο 562 ορυκτά που έχουν ταυτοποιηθεί μέχρι σήμερα από την περιοχή της Λαυρεωτικής. Εντούτοις η λίστα αυτή δεν είναι πλήρης, τα ορυκτά του Λαυρίου είναι αρκετά περισσότερα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου από τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, πάνω από 100 επιπλέον ορυκτά από την περιοχή έχουν επίσης ταυτοποιηθεί και θα ανακοινωθούν σύντομα σε έγκυρα διεθνή έντυπα, με αποτέλεσμα τα ορυκτά του Λαυρίου να πλησιάζουν τα 700.
Το ορυκτό ανακαλύφθηκε στο ορυχείο Esperanza του Λαυρίου από τον ορυκτο-συλλέκτη κ. Βασίλη Στεργίου και μέσω του Πανεπιστημίου Αθηνών και του προαναφερθέντος τμήματος εστάλη δείγμα προς την Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, η οποία και προχώρησε στην ταυτοποίηση. Σύντομα στο επόμενο τεύχος του European Journal of Mineralogy θα ανακοινωθούν τα επιστημονικά στοιχεία και οι ιδιότητες του νέου ορυκτού.
Υπάρχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα γενικευμένης αδικίας. Τα ερωτήματα πολλά. Είμαστε πλούσιο ή φτωχό κράτος; Πότε μάθαμε για τον ορυκτό μας πλούτο και τι κάναμε για αυτό; Ξέρουμε όλη την αλήθεια; Ζούμε όπως μας αξίζει ή παρασιτικά στις πλάτες άλλων; Γιατί μαθαίνουμε τώρα για το πλούσιο -κατά πως λέγεται- υπέδαφός μας; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αναντίρρητα οι απαντήσεις θολές και δύσκολες. Η εποχή βοηθά τους τολμηρούς εξερευνητές της αλήθειας, μόνο που τα μονοπάτια έχουν καλυφθεί μεθοδικά και έχουν γίνει ένα με την φύση απ το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο για τη γειτονική Γραβιά. Σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να πείσεις κάποιον μόνο με τα λόγια ή τα γραφτά χωρίς το παράδειγμα, χωρίς την εικόνα, χωρίς την ουσία. Πώς να υπερβείς την εγγενή «βαρβαρότητα» της εξόρυξης απέναντι στο περιβάλλον, ειδικά όταν το ιστορικό παρελθόν της είναι επίσης βεβαρημένο... Και ακόμη όταν τα βιβλία που κάθε χρόνο διδάσκονται τα παιδιά στα σχολειά τους και που όσο κι αν βελτιώνονται, δυστυχώς στον τομέα αυτό, είναι ακόμη πολύ πίσω. Ξεχνάνε σχεδόν ολοκληρωτικά και γενικευμένα ότι ο κόσμος των υλικών που ζούμε, έχει βαθιές ρίζες στα χρήσιμα ορυκτά, ειδικά τα μη ενεργειακά, και την εξόρυξή τους.
Έχετε σκεφθεί έναν κόσμο χωρίς την Ακρόπολη; Έχετε σκεφθεί το μέγεθος του παγκόσμιου και ελληνικού πλούτου, υλικού και άυλου, που έχει παραχθεί, και συνεχίζει να παράγεται διαρκώς τα τελευταία 3500 χρόνια, από την Ακρόπολη; Έχετε σκεφθεί πόσες εκατομμύρια θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί ανά τους αιώνες από την ύπαρξη της Ακρόπολης; Πόσα εκατομμύρια οικογένειες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν αποκομίσει έμμεσα ή άμεσα, κάποιο οικονομικό όφελος από την ύπαρξη της Ακρόπολης;
Ποια η αξία του Ορυκτού μας Πλούτου; Είναι μεγάλη και μάλιστα αν ληφθεί υπόψιν και το δυναμικό των υδρογονανθράκων ακόμη μεγαλύτερη, εντούτοις για πολλούς λόγους δε μπορεί να αποτιμηθεί με έναν αριθμό. Η Ελλαδίτσα μας όντως διαθέτει Ορυκτό Πλούτο αλλά και αξιοποιήσιμη γεωπολιτική θέση. Με βάση τα αποθέματα και το μεταλλικό περιεχόμενο σε βασικά και πολύτιμα μέταλλα (χρυσό, άργυρο, αλουμίνιο, χαλκό, μόλυβδο και ψευδάργυρο, νικέλιο κλπ.) αλλά και τα λοιπά της κοιτάσματα (λιγνίτες, λευκόλιθοι, χρωμίτες, βιομηχανικά ορυκτά, μάρμαρα κ.α.), η χώρα μας είναι από τις πλουσιότερες κοιτασματολογικές περιφέρειες της Ευρώπης.
Δεν υπάρχει κατάρα του Ορυκτού Πλούτου, υπάρχει η «κατάρα» του τρόπου που διαχειριζόμαστε την κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή αγαθών. Υπάρχει άλλωστε και η κατάρα του «τριαντάφυλλου» της Κένυα, η κατάρα του «κακάο» της Ακτής Ελεφαντοστού, η κατάρα της «πέρκας» που κατέστρεψε οικολογικά τη λίμνη Βικτώρια... Κι ακόμη η κατάρα του μαζικού τουρισμού και της άναρχης δόμησης...μια δική μας κατάρα. Και η λίστα της...κατάρας δεν έχει τελειωμό. Μέχρι να αντιληφθούμε ότι δεν υφίσταται καμία κατάρα, παρά μόνον ο αναχρονιστικός, μεροληπτικός και μονοδιάστατος τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη!