pathoyeneies

Σήμερα, μεγάλο μέρος της συνολικής αξίας και αξιοπιστίας μιας χώρας (ή μιας πολίτιδας) κρίνεται από την ικανότητα της να συναλλάσσεται εντός των Αγορών, με άλφα κεφαλαίο. Αυτή η συνθήκη, παρά τις παθογένειές της λειτούργησε ως χρήσιμος θεσμός οργάνωσης της παραγωγικότητας μιας κοινωνίας. Στις μέρες μας όμως κατέληξε να ορίζει κάθε κομμάτι της ζωής των πολιτών ενός κράτους. Προσωπικές σχέσεις, οικογενειακή ζωή, υγεία, παιδεία, πολιτική ζωή, νόμοι, όλα δείχνουν να επιστρέφουν σε τιμές που ορίζουν μόνο οικονομικά μεγέθη.
Πέμπτον, συρρίκνωση των πολιτικών προνομίων, ώστε για μεν τους βουλευτές το ακαταδίωκτο να αφορά αποκλειστικά αδικήματα που συνδέονται άμεσα με την πολιτική τους δράση και η ασυλία να παρέχεται μόνο μετά από αίτηση του ιδίου του βουλευτή που εγκαλείται, για δε τους υπουργούς η ποινική δίωξη να ασκείται κατά τις κοινές διατάξεις από τον Εισαγγελέα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο καθίσταται αρμόδιο για την εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων. Σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων ενισχύεται συνταγματικά η διαφάνειά τους, με έλεγχο από Επιτροπή που συγκροτείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, ώστε να υπάρχει επαρκής λογοδοσία και οι οικονομικοί τους πόροι να καθίστανται γνωστοί στους πολίτες.
Η κεντρική εξουσία ασκείται από μία επηρμένη -δήθεν πλειοψηφίας- κυβέρνηση, που όμως δεν εκπροσωπεί (λαμβανομένης υπόψη της αποχής) ούτε το 20% των πολιτών. Η αξιωματική αντιπολίτευση, βασικός θεσμικός πυλώνας σ' ένα δημοκρατικό πολίτευμα, βρίσκεται σε απόσταση αθώρητων χιλιομέτρων από την κοινή γνώμη και ιδίως σε κατάσταση σήψεως (ίσως και πολυδιάσπασης). Ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος διατελεί κατακερματισμένος, με τον πατριωτισμό να έχει εκχωρηθεί δυστυχώς σε ακραία αντιδημοκρατικά μορφώματα και τη λαϊκή ευαισθησία να έχει παραχωρηθεί σε παρωχημένες αριστερές ιδεοληψίες (γνησίως αντιλαϊκές και απάνθρωπες).
Για πρώτη φορά, η πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία δεν καταποντίζει την κυβέρνηση που φέρει το τρίτο Μνημόνιο, αλλά αντίθετα και παρά πάσα διαφορετική πρόβλεψη την ανανεώνει και μάλιστα την στηρίζει ακόμη περισσότερο στην εφαρμογή ενός επίμαχου και σαφώς αντιδημοφιλούς προγράμματος. Οπωσδήποτε, δεν επαρκεί η «ερμηνεία» από την γερμανική εφημερίδα Handelsblat, η οποία σπεύδει να θριαμβολογήσει ότι δήθεν οι Έλληνες αντιλήφθηκαν επί τέλους πως κάθε αντίσταση στα Μνημόνια είναι μάταιη και πως η υποταγή σε αυτά αποτελεί αναγκαστικό μονόδρομο.
Ένα χαρακτηριστικό ολόκληρης της περιόδου ήταν στην Ελλάδα η πολιτική αστάθεια (5 εθνικές εκλογές και ένα προσχηματικό δημοψήφισμα σε 6 χρόνια!), η ανυπαρξία οποιασδήποτε συναίνεσης και η εντεύθεν προκαλούμενη αβεβαιότητα ως προς την οικονομική πολιτική που επηρεάζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Οι λαϊκιστικές εκρήξεις υποσχέσεων για εύκολες λύσεις απλά επέτειναν την αβεβαιότητα καθώς στη γωνία τους περίμενε η πραγματικότητα!
«Εμείς στηρίζουμε την προσπάθεια της χώρας για μια συμφωνία που θα μας επιτρέψει να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο» τόνισε ο πρόεδρος