performance

O επιμελητής Pierre Bal-Blanc θα συζητήσει την μικρού μήκους ταινία του, Σύμβαση εργασίας, 1992 (για τον Felix Gonzales – Torres
Η πιο δυνατή εμπειρία για μένα ήταν η άσκηση που κοιτάς έναν άγνωστο στα μάτια. Είναι δύσκολο και άβολο στην αρχή, και θέλεις να κοιτάξεις άλλου, ή να σηκωθείς να φύγεις. Αλλά αν μείνεις, νομίζω ότι βλέπεις την ψυχή του απέναντι σου μέσα στα μάτια του, ακόμα και αν δεν τον γνωρίζεις. Είχα την τύχη να γνωρίσω την Marina Abramovich, την οποία θαύμαζα από παλιά για τη δουλειά της. Και μου είπε ότι το να κοιτάς κάποιον στα μάτια για ώρα είναι ακόμα πιο ουσιαστικό από το να μιλάς μαζί του, γιατί ο λόγος δημιουργεί φραγμούς και ευκολίες. Κοιτώντας κάποιον δε μπορείς ξεφύγεις από την αλήθεια. Τη δική σου και τη δική του. Και είχε δίκιο.
Η τέχνη είναι ο προπομπός και η απαρχή της μετάβασης του ανθρώπινου είδους από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό. Η πρώτη ευγενής έκφραση της νόησης, του συναισθήματος, της ψυχικής κατάστασης και της ανάγκης του δημιουργού για κάτι το ανώτερο, το «υψηλό». Έχει ψυχοθεραπευτική ιδιότητα και για τον καλλιτέχνη αλλά και για τον θεατή που έρχεται σε επαφή έχοντας ζωηρές τις αισθήσεις του και τα φίλτρα πρόσληψης του. Μπορεί να οδηγήσει στην αυτοβελτίωση και να είναι μια δίοδος επαναπροσδιορισμού, αναστοχασμού, ακόμα και εκπαίδευσης για μια εξελικτική πορεία. Σπάει τα στερεότυπα και βγάζει κοινωνικές ομάδες που ανήκουν στο περιθώριο, αλλάζει συνειδήσεις και κοινωνικοποιεί.
Έτσι ξεκίνησε η καμπάνια #OrangeVest, στο πλαίσιο της οποίας η Γεωργία, φορώντας ένα πορτοκαλί σωσίβιο -ακριβώς όπως αυτά