realismos

Οι φωτογραφίες είναι ένας τρόπος να «συλλάβει» μια στιγμή, μια πραγματικότητα, ενώ οι πίνακες -οι προσωπογραφίες για την
Εκεί είναι και η βαριά ευθύνη του κ. Αλέξη Τσίπρα. Γνωρίζει ο ίδιος ότι φέρει το βάρος μιας ολόκληρης χώρας και μια σημαντικής απόφασης που πρέπει να λάβει. Γνωρίζει ο ίδιος ότι εάν εμμείνει στη σημερινή του αντίληψη δεν έχει πρακτική ελπίδα. Ακόμα και στην απίθανη, πλέον, περίπτωση που ζήσει η Ελλάδα χάριν θαύματος, το θαύμα θα είναι τόσο μικρό και με τόσο μεγάλο κόστος που σύντομα θα καταρρεύσει πάλι. Γνωρίζει ότι ο ίδιος δεν ήταν έτοιμος να κυβερνήσει και στην πράξη έμαθε -με βαρύ κόστος για το λαό του- κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών.
Κάποιοι ημιμαθείς έσπευσαν να ισχυριστούν ότι επειδή η Χίλαρι Κλίντον επικράτησε σε απόλυτους αριθμούς του αντιπάλου της Ντόναλντ Τραμπ με ποσοστό 47.8% έναντι 47.3%, η νίκη του τελευταίου ήταν αντιδημοκρατική. Ο Τραμπ εξασφάλισε την πλειοψηφία των εκλεκτόρων και αυτό τον κατέστησε νικητή των Αμερικανικών Προεδρικών εκλογών. Το σύστημα των εκλεκτόρων αποτελεί κεντρικό στοιχείο του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ εδώ και 200 χρόνια, όταν πολύ σοφά οι ιδρυτές της Αμερικανικής Δημοκρατίας στο άρθρο 2 του Συντάγματος προέβλεψαν να υπάρχει ισότιμη αντιπροσώπευση των Πολιτειών εκείνων που έχουν μικρότερο πληθυσμό κατά την διαδικασία εκλογής Προέδρου.
Ο Αλέξης Τσίπρας έφθασε στη ΔΕΘ με σοβαρά τραυματισμένη την αξιοπιστία του. Δεν είναι απλώς ότι, όπως θα έλεγε, η «ερωτική του σχέση» με τους ψηφοφόρους τελείωσε. Αυτό άλλωστε είχε ολοκληρωθεί στις προηγούμενες εκλογές τις οποίες και κέρδισε. Το πιο ανησυχητικό για τον ίδιο είναι ότι πλέον έχει διαρραγεί η σχέση εμπιστοσύνης του με τους πολίτες. Παρόλα αυτά, πολιτικά, αν δε συμβεί κάποια οικονομική καταστροφή, είναι «εδώ για να μείνει».
Κάποιοι άνθρωποι τείνουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και κάποιοι άλλοι μισοάδειο. Ένα ψυχολογικό τεστ με βάση δύο ερωτήσεις
Την εικόνα της Ελλάδας στο 2021, συμπληρώνει η έστω και περιορισμένη επιστροφή των μορφωμένων νέων της. Ορισμένα βέβαια, επίσης πρωτοσέλιδα, αναφέρονται σε ένα νέο φαύλο κύκλο κρίσης, κλυδωνισμούς του πολιτικού τοπίου, διαπραγματεύσεις επί νέας οικονομικής βοήθειας, ραγδαία άνοδο της ξενοφοβίας η οποία εκδηλώνεται στην στήριξη ακροδεξιών σχηματισμών ύστερα από μια επαναλαμβανόμενη αποτυχία στη διαχείριση των προσφυγικών ροών...
Ξαφνικά, μια εσωκομματική διαδικασία, και μάλιστα ως επανάληψη, μετά από ένα φιάσκο που την είχε ματαιώσει, και μάλιστα για ένα κόμμα που μετρά πέντε ήττες σε πέντε αναμετρήσεις τους τελευταίους 18 μήνες, δημιουργεί ένα κύμα αντίστροφης φοράς. Περίπου 400.000 άνθρωποι, την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα, στέκουν υπομονετικά στην ουρά, για να πάρουν μέρος σε μια ψηφοφορία. Είναι νωρίς να πει κανείς τι ακριβώς σημαίνει αυτό για το ίδιο το κόμμα της ΝΔ ή για τους πολιτικούς συσχετισμούς στην χώρα. Αλλά είναι δύσκολο ν ανατισταθεί κανείς στον πειρασμό να χαιρετίσει ένα πρώτο, μετά από καιρό, δειλό σημάδι επιστροφής των πολιτών στις άδειες κερκίδες της πολιτικής πράξης.
Περί πολιτικής ανδρείας λοιπόν, υπευθυνότητας και αντιμετώπισης της πραγματικότητας που έχουμε μπροστά μας ούτε λόγος. Ο ρεαλισμός στις κυβερνήσεις έρχεται περιστασιακά και μόνο υπό την πίεση των αποτελεσμάτων που πρέπει να δείξουμε στους μπαμπούλες της Ευρώπης. Η πραγματική κρίση λοιπόν δεν είναι η οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική. Αυτή την κρίση χρειάζεται πρώτα απ' όλα να αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Να καταλάβουμε ότι τα παραμύθια έχουν πάντοτε δράκο και δεν πρέπει να πιστεύουμε σε αυτά. Γιατί; Γιατί πάντα κερδίζει ο δράκος.
Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας κατάλαβε ότι η στρατηγική της ρήξης οδηγούσε στη φτωχοποίηση και στην επιστροφή στα Βαλκάνια, γι' αυτό άδειασε τον περασμένο Ιούλιο τον κ. Bαρουφάκη, την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ κι εγκατέλειψε το πολυσυζητημένο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Η επιστροφή στον πολιτικό ρεαλισμό δεν εξαφάνισε τα προβλήματα αλλά δημιούργησε τις προϋποθέσεις αντιμετώπισής τους. Ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του διαπιστώνουν τώρα ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και πως είναι υποχρεωμένοι να κινηθούν στη γραμμή των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Διαφωνεί κανείς πως πρέπει να χουμε σταθερό κύκλο εκλογικών αναμετρήσεων πχ κάθε 4 χρόνια και όχι κάθε 7 μήνες, μείωση βουλευτών, κατήργηση μπόνους 50 εδρών, αλλαγή εκλογικού νόμου, άνοιγμα επαγγελμάτων, αξιολόγηση, κατάργηση λίστας που αλλοιώνει την λαϊκή βούληση, σταθεροί γενικοί γραμματείς υπουργείων που εκλέγονται από το λαό; Και όμως κανείς δεν νομοθετεί υπέρ αυτών μετά τις εκλογές.