sosialdemokratia

Η μνημονιακή περίοδος του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε προβλήματα και στους δύο πυλώνες της παραπάνω στρατηγικής. Το κόμμα απορροφήθηκε στον αγώνα του για την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων στα χρόνια της Κρίσης, με αποτέλεσμα να αποσυνδεθεί από την εκλογική του βάση. Από το 2009 μέχρι το 2015 έχασε το 90% της εκλογικής του επιρροής. Συνεπώς, είναι λογικό να ανοίξει μία συζήτηση στο εσωτερικό του για ένα νέο οργανωτικό πρότυπο, το οποίο θα απαντήσει στις νέες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει μετά από αυτή την αποδυνάμωση.
Πλέον το στοίχημα για τον συγκεκριμένο χώρο είναι η διατύπωση μίας εφαρμόσιμης εναλλακτικής πρότασης που θα θέσει επί τάπητος τα προαπαιτούμενα μίας μετεκλογικής πορείας προς την πραγματική νίκη, μία νίκη που θα αφορά τη χώρα η οποία δεν αντέχει να βρίσκεται στάσιμη μέσα στην Κρίση και τον ίδιο τον χώρο που θα έχει μία σαφή θέση όχι σε υπουργικές καρέκλες, αλλά στον ήλιο που θα ανατείλει μετά την έξοδο από την Κρίση.
Η απόφαση του ηγέτη του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, να μη κατέβει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου
Ο χώρος της Κεντροαριστεράς μπορεί να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον υπό την προϋπόθεση να ανανεωθεί σε πρόσωπα και ιδέες, να απαντήσει στη δική του υπαρξιακή κρίση και να απαντήσει στα κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας, προωθώντας λύσεις με προοδευτικό πρόσημο στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν αρκεί στον χώρο της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας η δαιμονοποίηση της Δεξιάς ή της Αριστεράς του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να έρθει στο προσκήνιο. Αν θέλει να ελπίζει, πρέπει να μη φοβηθεί με τον λαό, κατηγορώντας τον για ανευθυνότητα μέσα στην κρίση, αλλά να τον πλησιάσει και να του εξηγήσει με ποιον τρόπο και ποια βήματα θα μπορέσει να βγει από την Κρίση.
Παρότι η Παρασκευή ήταν μια ηλιόλουστη μέρα στο Βερολίνο, ο Έλληνας πρωθυπουργός έδινε την εντύπωση ότι αισθάνεται άβολα
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως ένα σοσιαλιστικό κόμμα με απώτερο σκοπό τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κρατώντας αποστάσεις από τον σοβιετικό σοσιαλισμό ή από τον σοσιαλισμό χωρών που άνηκαν στον ανατολικό συνασπισμό, αλλά διέφεραν από την ισχυρότερη χώρα του. Στην πορεία και μετά την άνοδο στην εξουσία στις 18 Οκτωβρίου 1981, ακολούθησε την στροφή που παρατηρήθηκε σε όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης, αν και με βραδύτερο ρυθμό από ότι στη Γαλλία του Φρανσουά Μιτεράν ή στην Ισπανία του Φελίπε Γκονθάλεθ.
Η σημερινή κρίση των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, είτε μεταφράζεται σε αποσύνθεση και πολυδιάσπαση, είτε σε απώλεια της λαϊκής τους απήχησης, δεν πρέπει να ερμηνευθεί με όρους της παραδοσιακής οργάνωσης των κομμάτων, αλλά με προσεγγίσεις αντίστοιχες προς την κρίση που αντιμετωπίζει σε πολιτικό και αξιολογικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ταύτιση μεταξύ των δύο κρίσεων, παρότι αρχικά μπορεί να θεωρηθεί ανορθολογική, γίνεται κατανοητή μέσα από το πρίσμα του έντονου φιλοευρωπαϊκού (pro-european) χαρακτήρα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και του ρόλου τους στην αποκρυστάλλωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εμβάθυνσης.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα ηγηθεί. Αυτό θα το δείξουν τα μέλη της παράταξης ή η ίδια η κοινωνία αν κατέβει η Κεντροαριστερά διασπασμένη στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν αυτές. Σημασία έχει να μη φοβηθούμε τη συζήτηση για το παρελθόν. Να μιλήσουμε για όσα κατάφερε ο χώρος και να ασκήσουμε κριτική σε όσα δεν μπόρεσε να πετύχει. Οφείλουμε να ασχοληθούμε με τα προβλήματα της κοινωνίας και σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές να δημιουργήσουμε νέους ορίζοντες απέναντι στην κυριαρχία των συντηρητικών της Ευρώπης και των αγορών που δεν υπολογίζουν τον απλό πολίτη, ο οποίος πλήττεται από την Κρίση.
Με την Ελλάδα να έχει υπογράψει ένα τρίτο μνημόνιο όλες οι επαναστατικές αυταπάτες έχουν διαλυθεί, κάτι που έχει ομολογήσει και ο πρωθυπουργός της χώρας. Είναι κυνικό, όμως, να δηλώνεται κάτι τέτοιο από έναν πολιτικό που τις εξέθρεψε και επωφελήθηκε πολιτικά από αυτές. Ο πολίτης ζώντας στη δίνη της υποβάθμισης του βιοτικού του επιπέδου δικαιολογείται να έχει αυταπάτες, εκείνος όμως που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα και να «αλλάξει τον κόσμο» απαγορεύεται να έχει αυταπάτες, γιατί κινδυνεύει να επιτείνει το πρόβλημα και να οδηγήσει τους πολίτες και τη χώρα σε χειρότερες και επικίνδυνες καταστάσεις.
Στο πλαίσιο αυτό είναι απαραίτητη η συγκρότηση Επιτροπής από τα κόμματα και τις κινήσεις που συγκροτούν την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Κινήσεις Πολιτών) καθώς και από όλες τις δυνάμεις του χώρου (κόμματα, κινήσεις, όμιλοι, δίκτυα, προσωπικότητες). Η Επιτροπή πρέπει να είναι άμεσων αποφάσεων και να μην υπάρχουν αποκλεισμοί. Ταυτόχρονα, ο συντονισμός δράσεων των Κοινοβουλευτικών Ομάδων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του Ποταμιού σε θέματα όπου υπάρχουν κοινές θέσεις θα βοηθήσει για το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση όσοι είμαστε αποφασισμένοι θα προχωρήσουμε μπροστά χωρίς προσχηματικές δικαιολογίες για την συγκρότηση της ισχυρής προοδευτικής παράταξης που έχει ανάγκη ο τόπος.