sosialdemokratia

Εν κατακλείδι η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας συνδυάζεται με απώλεια δικαιωμάτων για τους εργαζομένους και υπαλλήλους. Η πίστη ότι όλα θα φτιάξουν από μόνα τους οδηγεί αφενός στην μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων προς την αποχή και αφετέρου στη μετακίνηση προς τα δεξιά ή προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος. Ωστόσο ο δικαιολογημένος φόβος μπροστά στην ανεργία και τη φτώχεια, που εκφράζεται και ξενοφοβικά, δεν πρέπει να οδηγεί τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην εγκατάλειψη της κοινωνικής τους ταυτότητας για χάρη του επαναπατρισμού χαμένων ψηφοφόρων.
Κάλεσμα για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς, μέσω της συνδιαμόρφωσης ενός ενιαίου πολιτικού οργανισμού με τη μορφή μιας
Η κρίση της Κεντροαριστεράς θα συνεχίσει να μαίνεται στην Ευρώπη μέχρι να βρεθεί ένα καινούριο διακύβευμα για την κοινωνία, το οποίο θα προβάλει ο συγκεκριμένος χώρος. Ο πιθανότερος για να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα είναι ο νέος ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν. Όσον αφορά την Ελλάδα, η κρίση του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν θα πάψει να υφίσταται όσο ταυτίζεται με το σαθρό παρελθόν. Ένα νέο εγχείρημα θα μπορούσε να επιτύχει, αν εμφανιστεί ριζοσπαστικό και προοδευτικό σε κοινωνικά ζητήματα με τον απαιτούμενο οικονομικό ρεαλισμό για μία δίκαια διαχείριση της κατάστασης που βιώνουμε και φυσικά χωρίς σταγόνα ΠΑΣΟΚ.
Σοσιαλδημοκρατία σημαίνει, «καλή» ζωή με αντάλλαγμα τη σκληρή και επίπονη εργασία που έχει διάρκεια. Πολιτική στη νέα εποχή σημαίνει...δομές που να παράγουν κοινωνικό χώρο για όλους τους πολίτες, δομές που να αναδεικνύουν το ταλέντο και τη δημιουργικότητα, δομές οι οποίες αμβλύνουν τις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης. Πολιτική για αγορά στο κράτος και τανάπαλιν. Ένα κράτος, σύγχρονο, που μπορεί να αναδιανέμει αλλά και να δημιουργεί τα πλαίσια μιας σταθερής ανάπτυξης για μία διευρυνόμενη και ισχυρή μεσαία τάξη.
Το πολιτικό παιχνίδι μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών είναι εκείνο που ανανεώνει πολιτικά και οικονομικά μια σύγχρονη κοινωνία και αυτό το εκκρεμές πρέπει να το κρατήσουμε όλοι μαζί σε λειτουργία - γιατί η κεντρική ιδεά της αγοράς δεν είναι ο πλούτος αλλά η ευκαιρία, ενώ του κράτους είναι η προστασία.
«Αν με ρωτάτε», λέει ο Τονι Νέγκρι, «ο Αλέξης Τσίπρας δεν απέτυχε». Ή, τουλάχιστον, «μόνο ο χρόνος θα το δείξει». Και σύμφωνα
Το ότι ο κ. Τσίπρας έριξε το βάρος του και υπέγραψε αυτούς τους μηχανισμούς διάσωσης (= Μνημόνιο 3) είναι κάτι που πολύ κακώς πολλοί υποτιμούν! Σηματοδοτεί το τέλος μιάς εκτός τόπου και χρόνου Αριστεράς και την ένταξή μεγάλου μέρους της στην πιό σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία! Αυτό από μόνο του θα μας επιτρέψει να ατενίζουμε το μέλλον με άλλη αισιοδοξία (παρά τις μέχρι σήμερα καταστροφικές επιλογές).