tsaroeches

Σε μια γωνιά βλέπω να στρίβει μια πολυάριθμη ομάδα μαθητών. Έχουν αλλόκοτο βάδισμα, υπάρχει κάτι το πρωτόγονο στην κίνηση τους, φαίνεται ότι μιλούν, προσπαθώ να διαβάσω τα χείλη τους αλλά δεν βγάζω νόημα. Κρατούν βιβλία και μου κάνει εντύπωση, κοιτάζω πιο προσεκτικά και βλέπω πως είναι μεγάλα σπιρτόκουτα. Προσπερνώ και διέρχομαι από κτίρια που κάποτε θα ήταν όμορφα ,τώρα είναι μια μουτζούρα. Νιώθω ότι είμαι μέσα σ' έναν σκουπιδοτενεκέ. Επισπεύδω το βήμα μου. Μεταξύ του πλήθους που γιορτάζει βλέπω μια μάνα να θηλάζει, έχει ανασηκωμένο το κεφάλι της, τα πόδια της πρόστυχα ανοιγμένα και κραγιόν τσαπατσούλικα απλωμένο στα χείλη. Στο ένα χέρι κρατά μια μποτίλια με αλκοόλ που το ρουφάει λαίμαργα, στο άλλο χέρι έχει το παιδί, που δείχνει γερασμένο.
Ξαφνιαστήκαμε στην είσοδο. Κοιτάξαμε γύρω έκπληκτοι. Ήταν μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής, μια παλιά αίγλη, που έγινε σημερινή, μια ευρωπαϊκή πινελιά, Βιεννέζικη την χαρακτήρισε κάποιος. Παντού γύρω βελούδο, ξύλο, μάρμαρο, τζάκι, χαμηλός φωτισμός (το Άλφα και το Ωμέγα μιας ρομαντικής...συνάντησης), και κάτω το παλιό μωσαϊκό, ίδιο μ' αυτό στα πατρικά μας σπίτια...Το ιστορικό αυτό στέκι από το 1939, όπου ο Τσαρούχης σχεδίαζε πρόχειρα, ο Χατζηδάκης, η Μελίνα, ο Ελύτης, ο Σταύρος Μελάς, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας και τόσοι άλλοι, αναβιώνει τώρα, 75 χρόνια μετά, τις περασμένες δόξες.