Κάπου εδώ, όμως, πρέπει να τεθεί το αυτονόητο ερώτημα: πέφτει, στην πραγματικότητα, λόγος στους ανήσυχους γονείς που ομόφωνα αποφάσισαν για το συγκεκριμένο ζήτημα; Προφανέστατα: όχι. Δεν έχει σημασία αν έλαβαν μια απόφαση ομόφωνα ή κατά πλειοψηφία ή αν έγινε μαγείρεμα στην ψηφοφορία. Δεν έχει καμία υπόσταση, δεν αφορά και δεν επηρεάζει κανέναν πέραν των ιδίων και των παρεών τους ίσως, αφού πρόκειται για μια απόφαση σε σχέση με κάτι στο οποίο η άποψή τους ούτε ζητήθηκε, ούτε θα ληφθεί υπόψιν.
Ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της, όπως έχουν αποδείξει οι πρόσφατες ενέργειες, η ελληνική κοινωνία έδειξε αξιοθαύμαστα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που μας γυρίζουν πίσω σε άλλες εποχές. Οι απόψεις που εκφράστηκαν από τους γονείς στο Ωραιόκαστρο και μάλιστα με μια ανακοίνωση που απειλεί με κατάληψη δημόσιου χώρου δίνει νέα διάσταση στο ήδη μεγάλο πρόβλημα. Αφενός κλονίζουν την τόσο καλή εικόνα που έχτισαν με κόπο οι απλοί πολίτες κι οι εθελοντές στη Λέσβο κι αφετέρου συντηρούν τις προκαταλήψεις ακόμα και στα μικρά παιδιά.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να δώσεις σε κάποιον να καταλάβει, λέει, πως είναι πραγματικά να ζεις σε μια εμπόλεμη ζώνη. «Θα μπορούσα να μιλάω γι' αυτό για μια εβδομάδα. Αλλά και πάλι, δε θα μπορούσα να σας μεταδώσω το συναίσθημα. Επειδή και εμείς, για παράδειγμα, ακούγαμε για το πως είναι να ζει κανείς σε συνθήκες πολέμου, όταν βοηθούσαμε πρόσφυγες από το Ιράκ, τη Παλαιστίνη, το Λίβανο, την Αρμενία. Και μας έλεγαν είναι ο πόλεμος. Αλλά είναι δύσκολο. Ακούς τις ιστορίες και λες αυτό είναι στενάχωρο, και μετά η ζωή σου απλά συνεχίζεται. Ώσπου, φτάνεις κάποτε να ζεις αυτές τις συνθήκες, όταν χάνεις την ελευθερία σου να βγεις έξω, να μιλήσεις με κάποιον, να δεις τα άτομα που αγαπάς. Να κάνεις όσα έκανες στην καθημερινότητά σου, έως τότε. Είναι δύσκολο όταν χάνεις τέτοια πράγματα».