Η ανθρωπότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή.
Οι απόφαση των «Δύο» να χτυπήσουν το Ιράν εν αγνοία της παγκόσμιας κοινότητας, δημιουργεί ένα ρήγμα στο ήδη εύθραυστο οικοδόμημα της διεθνούς νομιμότητας.
Δεν είναι μόνο το στρατιωτικό πλήγμα που ανησυχεί.
Είναι η λογική που το συνοδεύει.
Η πεποίθηση ότι η στρατιωτική ισχύς αρκεί για να δικαιολογήσει την πράξη.
Όταν οι ισχυροί παρακάμπτουν τους θεσμούς, όταν οι αποφάσεις για πόλεμο λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες και παρουσιάζονται ως τετελεσμένα γεγονότα, τότε η έννοια της νομιμότητας μετατρέπεται σε κενό γράμμα.
Είναι γεγονός ότι το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν έχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται κατάφωρα, οι ελευθερίες περιορίζονται, οι γυναίκες ζουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας και θεσμικής ανισότητας, οι πολιτικοί αντίπαλοι φυλακίζονται, η διαφορετική άποψη ποινικοποιείται και ο φόβος για την παγκόσμια ασφάλεια παραμένει υπαρκτός με την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το ανεξέλεγκτο θεοκρατικό καθεστώς.
Η είσοδος ενός ακόμη πυρηνικού παίκτη σε μια περιοχή ήδη εύφλεκτη, με ιστορικές αντιπαλότητες, με θρησκευτικούς φανατισμούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, θα άλλαζε δραματικά τις ισορροπίες και αυτό δεν το θέλει κανείς.
Όλα αυτά μπορεί να είναι το κίνητρο για τις πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά όταν οι σχεδιασμοί επί χάρτου δεν επιβεβαιώνονται στο πεδίο, τότε δυστυχώς φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα.
Δεν ξέρω τι ακριβώς περνά από το μυαλό του Τράμπ και του Νετανιάχου, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτή η βίαιη αλλαγή καθεστώτος που επιχειρούν στο Ιράν, ίσως φέρει τα ίδια τραγικά αποτελέσματα όπως στο Ιράκ και στην Λιβύη.
Στο Ιράκ, η ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003 με το πρόσχημα της ύπαρξης όπλων μαζικής καταστροφής, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.
Η κρατική δομή διαλύθηκε, οι θεσμοί αποσαρθρώθηκαν, πάνω στα ερείπια γεννήθηκαν εμφύλιες συγκρούσεις και στο όνομα του κάθε θρησκεύματος διαπράχθηκαν αποτρόπαια εγκλήματα.
Τα ίδια και στην Λιβύη.
Μετά την πτώση του Μουαμάρ Καντάφι το 2011, η χώρα δεν οδηγήθηκε σε δημοκρατική σταθερότητα όπως σχεδίαζε η Δύση, αλλά σε μια πολύχρονη αποσταθεροποίηση, σε μια κυβερνητική δυαρχία και σε πολεμικές συγκρούσεις αντίπαλων φατριών.
Η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι η κατάρρευση ενός καθεστώτος μπορεί να είναι εύκολη. Ανατρέπεις με δόλια μέσα, η δολοφονείς στην περίπτωση του Ιράν τον ηγέτη του και πανηγυρίζεις μάλιστα γι’ αυτό.
Το δύσκολο είναι η ομαλή μετάβαση σε ένα ελεγχόμενο από σένα καθεστώς.
Έχουν σκεφτεί οι «Δύο» ότι αυτή η βίαιη αλλαγή καθεστώτος σε μια τεράστια σε μέγεθος χώρα σαν το Ιράν, με την κοινωνική πολυπλοκότητά της και με τις βαθιές θρησκευτικές και εθνοτικές αντιπαλότητες, θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτές συνέπειες σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, από τον Περσικό Κόλπο μέχρι τον Καύκασο;
Πρέπει να ξέρει ο Τράμπ και ο Νετανιάχου ότι μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν δεν θα έχει ευτυχή κατάληξη αν δεν έχουν τον λαό με το μέρος τους.
Και αυτό είναι αδύνατον να συμβεί, γιατί ο λαός του Ιράν έχει παγιωμένα αντιαμερικανικά και αντιεβραϊκά συναισθήματα.
Είναι λάθος να πιστέψουν οι «Δύο» ότι δολοφονώντας τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ θα τους αγαπήσει ξαφνικά ο Ιρανικός λαός.
Είναι αφελές να πιστέψουν στο αφήγημα ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, γιατί μπορεί η πλειοψηφία του λαού του Ιράν να χάρηκε για τον θάνατο του «δικτάτορα», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξαν εν μια νυκτί τα αισθήματά τους για τους Αμερικανούς και τους Ισραηλίτες.
Για τους Ιρανούς αυτές οι δύο χώρες θα είναι πάντα οι παραδοσιακοί τους εχθροί.
Πρέπει να καταλάβουν οι ισχυροί του πλανήτη ότι οι λαοί δεν είναι κουτάκια σε διαγράμματα και κάθε φορά που αυτό αγνοείται, η πραγματικότητα επιστρέφει με ένα ντόμινο αποσταθεροποίησης που απλώνεται γρήγορα πολεμικά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και δεν περιορίζεται στα πλαίσια μιας χώρας αλλά μιας ευρύτερης περιοχής.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι σκέφτονται ο Τράμπ και ο Νετανιάχου, αλλά αν η διεθνής κοινότητα έχει μάθει από τα λάθη της η επιμένει να τα επαναλαμβάνει, αλλάζοντας κάθε φορά θύμα.
