Τι έχει να πεί σήμερα η Ανάσταση του Χριστού στον άνθρωπο και ιδιαιτέρως στους Ορθοδόξους Χριστιανούς;
Προφανώς όχι ηθικιστικά κηρύγματα ή γλυκύτατες θρησκευτικές μελωδίες εντός και εκτός των ναών ή φιλανθρωπικές συνεστιάσεις ή διαχρονικά λαογραφικά έθιμα ή ανταλλαγή τυπικών ευχών.
Ο Χριστός αναστήθηκε για να ζήσουν αιώνια όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών.
Ο Αναστημένος Χριστός αποτελεί, για τους πιστεύοντες σε Αυτόν, την Ανάσταση από τον καθημερινό θάνατο που οι κάθε λογής άρχοντες δυνάστες των ανθρώπων καθημερινά επιβάλλουν με την οικονομική ανέχεια, με τους πολέμους και με τόσα άλλα μέτρα για να ελέγχουν ψυχικά κα σωματικά τους ανθρώπους. Ο Χριστιανός σήμερα προσεύχεται στον: «νικηφόρο Ιησού να απαλύνει τον πόνο των τόσων χριστιανών αδελφών οι οποίοι είναι θύματα διώξεων εξαιτίας του ονόματός Του, όπως και όλων εκείνων οι οποίοι υποφέρουν άδικα από τις συνέπειες των συγκρούσεων και της βίας που βρίσκονται σε εξέλιξη».
Ο Σταυρωμένος και Αναστημένος Χριστός καλεί τους αγαπώντας Αυτόν να ομοιωθούν κατά πάντα μαζί Του και να αγαπήσουν τους εχθρούς αυτών. Όταν υπέρ των φίλων αγωνιζόμεθα ποιά η διαφορά μας από τους οπαδούς των διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων, των διαφόρων θρησκειών, των διαφόρων πολιτικών κομμάτων;
Όταν υπέρ των εχθρών μας προσευχόμεθα και αγωνιζόμεθα για την επίλυση των προβλημάτων τους προκειμένου να κατορθώσουν την ψυχοσωματική ηρεμία τότε όμοιοι γενόμεθα κατά πάντα με Αυτόν.
Για παράδειγμα σήμερα πότε γινόμεθα μέτοχοι της Αναστάσεως του Χριστού; όταν επιτιθέμεθα με διαφόρους τρόπους εναντίον των αδελφών μας φανατικών Ισλαμιστών για τα φρικτά λάθη τους ή όταν με αγαπητική διάθεση προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με αυτούς και παντί τρόπω να τους βοηθήσουμε να συναισθανθούν τον φανατισμό τους;
Όταν καθυβρίζουμε καθημερινά τους αδελφούς μας Χριστιανούς της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;
Όταν καταδικάζομε με επαίσχυντο τρόπο τους αδελφούς μας, οι οποίοι επέλεξαν διαφορετικό τρόπο βιοτής και δεν προσπαθούμε να θεραπεύσουμε τα όποια πάθη τους και πάθη μας;
Ο Αναστημένος Χριστός αγκαλιάζει τον αλλόθρησκο, την πόρνη, τον ληστή, τον διαφορετικό. Συμπόρευση μαζί Του, μετοχή στην Ανάσταση Του σημαίνει να πράττει το μέλος του Ορθοδόξου Χριστιανικού Ευχαριστιακού σώματος, το ίδιο σε αυτήν την ζωή ατενίζοντας τα έσχατα ακόμη και όταν το θέατρο του κόσμου τούτου διαλυθεί, όταν η δόξα και τα πλούτη του κόσμου εξαφανιστούν, τότε εμφαίνονται τα του τάφου μυστήρια: η ανθρώπινη φύση διεσπασμένη, τα οστά γυμνά, τα σώματα σεσηπότα, η σοφία χαμένη, ο άρχοντας και ο αρχόμενος αγνώριστοι, το κάλλος της νεότητος άμορφο, τότε: «πού οι οφθαλμοί οι ευειδείς; πού τα πυρίζοντα χείλη πού τα κάλλη των παρειών πού το αποστίβλον πρόσωπον»; Όλα είναι σκόνη και δυσωδία και απόλυτος κυρίαρχος ο Κύριος της αγάπης.
Αν λοιπόν η Ανάσταση έχει κάτι να πει, είναι η νίκη κατά του θανάτου του έσχατου δυνάστη του ανθρωπίνου γένους, αλλά και η καθημερινή νίκη εναντίον του πάθους της μη αγάπης προς τους εχθρούς και τους διαφορετικούς από εμάς.
