Η Ελλάδα δεν είναι μόνο πληγή
Μιχάλης Γκανάς, Η Ελλάδα που λες…
Σ’αυτή την Πατρίδα δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε:
- για το «ποιός ευθύνεται για την εγκληματικότητα’»;
Ο αιμοσταγής ιμπεριαλισμός, ο μανιακός καπιταλισμός, η άπληστη εργοδοσία, λένε οι μεν.
Η τυφλή τρομοκρατία, ο φασιστικός ρατσισμός, ο φονικός σεξισμός, λένε οι άλλοι.
2. για το «ποιά είναι η βασική αιτία του εγκλήματος»;
Η ανισότητα, η αδικία, η φτώχεια, λένε οι μεν.
Το πάθος, το κέρδος, η κακιά ώρα, λένε οι άλλοι.
3. για το «ποιός πρέπει να δικάζει τους κατηγορούμενους»;
Η δικαιοσύνη, λένε οι μεν.
Η κοινή γνώμη και οι αγιοποιημένες περσόνες, λένε οι άλλοι
4. για το «ποιά μέτρα πρέπει να ληφθούν»;
Ποινή του θανάτου, περισσότερες φυλακές, λένε οι μεν.
Κοινωνική αλληλεγγύη και κοινοτική πρόληψη, λένε οι άλλοι
5. για το «τι πρέπει να αλλάξει;»
Το κράτος, η αστυνομία, το εκπαιδευτικό σύστημα, λένε οι μεν.
Το μοντέλο διακυβέρνησης, η βελτίωση της ποιότητας της Δημοκρατίας, λένε οι άλλοι.
Μέχρι να συμφωνήσουνε οι μεν και οι άλλοι, όλοι οι υπόλοιποι αντί να αναστοχαζόμαστε τα λάθη μας, συνεχίζουμε να συμψηφίζουμε τις παρ-ανομίες μας, να συγχωρούμε τη βία των «ομοϊδεατών μας», να εξορκίζουμε τη νεανική παραβατικότητα και ν’αφορίζουμε όποιον μας λέει την Αλήθεια, που δεν είναι άλλη από το ότι:
-οι άνθρωποι τελούν τα εγκλήματα κι όχι τα συστήματα
-δεν υπάρχουν εξ αρχής αθώοι και ένοχοι σε πολλά ανθρώπινα δράματα
-οι ίδιες αρνητικές αιτίες δεν καταλήγουν πάντοτε σε έγκλημα γιατί παρεμβαίνει η επιλογή του συγκεκριμένου ανθρώπου
-οι θεσμοί έχουν τόση ορατότητα και αποτελεσματικότητα, όση επιθυμούν οι πολίτες, όχι μόνο για τη δράση εκείνων, αλλά και για τη δική τους-οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι χρόνια τώρα αιωρούμαστε επικίνδυνα και δίχως δίχτυ ασφαλείας ανάμεσα στο [αντι-]κοινωνικό Μηδέν και το [παρα]θεσμικό Τίποτα, αρνούμενοι για λόγους ιδεοληψίας [προσφάτως και θρησκοληψίας] να δια-κρίνουμε-πέραν από στερεότυπα, αντιστερεότυπα και σκοπιμότητες-το βάθος της μεταπολιτευτικής αξιακο-πολιτισμικής μας παθογένειας.
